Αναρωτιέμαι, ακούμε πάντα με τα αυτιά μας; Ή μήπως ακούμε με τα σημάδια που άφησαν οι άνθρωποι πάνω μας, με τις ρωγμές που δεν έκλεισαν ποτέ, με όλα εκείνα τα «γιατί» που αιωρούνται σε κάποιο παλιό δωμάτιο της ψυχής;
Οι πληγωμένοι άνθρωποι δεν ακούμε τις λέξεις, ακούμε τον απόηχο της εγκατάλειψης, το γνώριμο τρέμουλο της απόρριψης, την σιωπή που κάποτε μας κατάπιε.
Advertisment
Και τότε, κάθε φράση γίνεται βέλος. Κάθε βλέμμα, απειλή. Κάθε καθυστέρηση, μια επιβεβαίωση πως στο τέλος όλοι φεύγουν.
Δεν είναι ότι δεν θέλουμε να καταλάβουμε.
Είναι ότι φοβόμαστε περισσότερο απ’ όσο αντέχουμε.
Advertisment
Όμως όταν ο φόβος μεγαλώνει μέσα στο σώμα, δεν αφήνει χώρο για κατανόηση, μόνο για άμυνα.
Τότε σηκώνουμε τα εναπομείναντα όπλα να ορίσουμε πεδία ασφάλειας αναζητώντας ενσυναίσθηση, σχήμα οξύμωρο και άγνωστο στην συγκρουσιακή δίνη.
Έτσι κρυβόμαστε πίσω από λέξεις σκληρές, πίσω από κρίσεις, υποθέσεις, ψιθύρους, ανίερες συμμαχίες και αποκλεισμούς, όχι γιατί είμαστε δυνατοί, αλλά γιατί κάποτε υπήρξαμε πολύ ευάλωτοι και δεν βρέθηκε κάποιος να μας κρατήσει.
Κάποιοι φεύγουν πριν τους αφήσουμε. Κλείνουν την πόρτα πριν ακουστεί το αντίο.
Αυτός είναι ο μόνος τρόπος που έμαθαν να σώζουν τον εαυτό τους από οποιαδήποτε συνθήκη απαιτεί μετακίνηση ή μυρίζει αλλαγή. Φοβούνται να δώσουν τέλος σε οτιδήποτε δυσλειτουργικό όσο οδυνηρό και αν είναι, επειδή τους είναι γνώριμο, άρα ελέγξιμο.
Κι εμείς στεκόμαστε εκεί, με τον πυρήνα μας γεμάτο πρόθεση αγάπης και την καλοσύνη στα χέρια, να αναρωτιόμαστε γιατί δεν έφτασε.
Δεν έφτασε, γιατί ο πόνος μιλά πιο δυνατά. Πιο παλιά. Πιο βαθιά.
Και όμως, ο πόνος μπορεί να εξηγεί, μα δεν έχει το δικαίωμα να πληγώνει άλλους στο όνομά του.
Γι’ αυτό μαθαίνουμε σιγά σιγά να μην απαντάμε με τις πληγές μας, αλλά με την επίγνωση.
Να κάνουμε χώρο ανάμεσα στο ερέθισμα και την απάντηση, εκεί όπου γεννιέται η επιλογή.
Και μέσα σε αυτόν τον μικρό, ιερό χώρο, να διαλέγουμε ξανά όχι τον φόβο, όχι την άμυνα, αλλά την αυτοσυμπόνια και την αυτοφροντίδα.
Ας θυμόμαστε ότι, είναι φύση αδύνατον να έχουμε συμπόνια και καλοσύνη για τους άλλους αν δεν έχουμε για τους εαυτούς μας και ότι, ανάμεσα σε μια παλιά πληγή και μια νέα επιλογή, αρχίζει σιωπηλά η θεραπεία.
Επειδή εμείς αξίζουμε την ειρήνη.
Ενδιαφέρομαι για τον άνθρωπο, την ψυχή και τον λόγο και αγαπώ τα ταξίδια στη ζωή και στη γνώση! Αυτό που μου δίνει φτερά είναι να ονειρεύομαι γιατί με βοηθάει να ζωγραφίζω τη ζωή με τα δικά μου χρώματα. Έχοντας προσωπική εμπειρία από διάφορες μεθόδους αυτοβελτίωσης, ανάπτυξης και θεραπείας έχω καταλήξει ότι το ThetaHealing® μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους στην πιο βαθειά και γρήγορη εσωτερική μεταμόρφωση και θεραπεία του εαυτού τους ,όπως και της ζωής τους! Σήμερα εργάζομαι ωςΤheta Healer practitioner καιinstructor με πιστοποίηση από το Ίδρυμα THInK®ενώπαράλληλα είμαι στην πρακτική για την πιστοποίηση μου ως Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας.
