Συγκλονιστικές στιγμές εκτυλίχθηκαν το βράδυ της Τετάρτης στην Τούμπα, λίγα λεπτά πριν από τη σέντρα του ημιτελικού ΠΑΟΚ – Παναθηναϊκός για το Κύπελλο Ελλάδας Betsson. Μια μητέρα, ντυμένη στα μαύρα, στάθηκε στο κέντρο του γηπέδου και χτύπησε το τύμπανο των οργανωμένων, δίνοντας ρυθμό και ψυχή σε μια κερκίδα βυθισμένη στο πένθος.
Το χτύπημα που έγινε σύμβολο
Η γυναίκα αυτή δεν ήταν τυχαία. Ήταν η μητέρα του Χρήστου Ζέζιου, ενός από τα επτά παιδιά του ΠΑΟΚ που έχασαν τη ζωή τους στο πολύνεκρο τροχαίο στη Ρουμανία, στις 27 Ιανουαρίου. Με το χτύπημα του τυμπάνου, ανέλαβε να κρατήσει ζωντανό το τελετουργικό που εδώ και χρόνια προηγείται κάθε αγώνα του «Δικεφάλου του Βορρά» στην Τούμπα — μια ιεροτελεστία που σηματοδοτεί την είσοδο της ομάδας και δίνει το σύνθημα σε όλο το γήπεδο να βροντοφωνάξει «ΠΑΟΚ».
Αυτή τη φορά, όμως, ο παλμός της Τούμπας δεν προήλθε μόνο από τη φωνή των φιλάθλων. Ήταν ο ρυθμός μιας μάνας που χτυπούσε για τον γιο της, μετατρέποντας την καθιερωμένη στιγμή σε φόρο τιμής και συλλογική συγκίνηση για ολόκληρη την οικογένεια του ΠΑΟΚ.
Η Τούμπα βυθισμένη στο πένθος
Οι εξέδρες του γηπέδου ήταν σιωπηλές, ντυμένες με πανό για τα αδικοχαμένα παιδιά με τη θλίψη να πλανάται πάνω από κάθε σημείο της Τούμπας. Το ίδιο το γήπεδο, σύμβολο πάθους και ενότητας, μετατράπηκε για λίγο σε τόπο μνήμης.
Όταν η μητέρα του Χρήστου στάθηκε μπροστά στους φιλάθλους και χτύπησε το τύμπανο, η ιαχή «ΠΑΟΚ» αντήχησε πιο δυνατά από ποτέ. Δεν ήταν πια σύνθημα οπαδικό, αλλά κραυγή ψυχής — μια στιγμή που ένωνε το παρόν με το χθες, τους ζωντανούς με εκείνους που «έφυγαν» φορώντας τα ασπρόμαυρα.
Το καθιερωμένο τελετουργικό του ΠΑΟΚ πήρε αυτή τη φορά άλλη διάσταση. Το χτύπημα του τυμπάνου δεν σήμαινε απλώς την έναρξη του αγώνα, αλλά την αναβίωση μιας υπόσχεσης: πως τα «αετόπουλα» της Ρουμανίας δεν θα ξεχαστούν ποτέ.
