Ο Max Richter ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία συνθετών που η μουσική τους δεν συνοδεύει απλώς την εικόνα, αλλά τη διαπερνά. Με καριέρα που γεφυρώνει τη σύγχρονη κλασική μουσική με τον μινιμαλισμό και τον κινηματογράφο, ο Richter έχει καταφέρει να δημιουργήσει έναν βαθιά συναισθηματικό και άμεσα αναγνωρίσιμο ήχο. Φέτος, η υποψηφιότητά του για το Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής για την ταινία Άμνετ έρχεται να επισφραγίσει αυτή τη μοναδική του σχέση με την αφήγηση, τη μνήμη και την απώλεια, μέσα από μια παρτιτούρα που ισορροπεί ανάμεσα στη θλίψη και την ελπίδα.
Συνέντευξη
(Η μετάφραση και διαμόρφωση έχει υποστεί επεξεργασία για την καλύτερη κατανόηση)
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος:
Θεωρώ ότι η μουσική που έχετε γράψει για το Άμνετ έχει διττότητα: όταν την ακούει κανείς χωρίς να βλέπει την ταινία, νιώθει πιο θλιμμένος και ίσως πιο στοχαστικός. Όταν όμως τη βιώνει μέσα στην ταινία, προσθέτει μια μορφή αισιοδοξίας μέσα σε όλη αυτή τη θλίψη. Είχατε κάτι τέτοιο στο μυαλό σας όταν ξεκινήσατε να δουλεύετε πάνω στη μουσική;
Max Richter:
Νομίζω ότι αυτό έχει να κάνει με το ίδιο το υλικό της ταινίας, το οποίο είναι βαθιά συναισθηματικό. Θέτει μεγάλα ερωτήματα, μιλά για πολύ σημαντικά πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή των ανθρώπων. Η ιστορία αφορά τα μεγάλα γεγονότα της ζωής: την αγάπη, τον θάνατο, το επέκεινα, όλα εκείνα που δεν μπορούμε πραγματικά να γνωρίζουμε.
Ήθελα λοιπόν να δημιουργήσω μια μουσική που να στέκεται στο πλευρό της Άγκνες, να ακτινοβολεί από τη δική της οπτική και τη δική της διαδρομή. Έτσι, έχει μια ζεστασιά απέναντί της, σχεδόν σε όλη τη διάρκεια. Αυτό ήταν κάτι πολύ συνειδητό για μένα: ήθελα η μουσική να τη στηρίζει. Ίσως λοιπόν αυτή η ζεστασιά να δίνει την αίσθηση μιας αισιοδοξίας, με έναν τρόπο.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος:
Τα φωνητικά στρώματα «ανηψώνουν» τις μελωδίες και προσθέτουν ένα έντονο συναισθηματικό βάρος. Δεν τα χρησιμοποιείτε απλώς σαν ένα όργανο· σε ορισμένες σκηνές δε, νιώθει κανείς ότι η ανθρώπινη φωνή είναι το όργανο. Θα θέλατε να μοιραστείτε τις σκέψεις σας πάνω σε αυτό;
Max Richter:
Ένιωσα ότι οι γυναικείες φωνές μου επέτρεπαν, κατά κάποιον τρόπο, να μιλήσω για τον χαρακτήρα της Άγκνες χωρίς να το κάνω με προφανή ή κυριολεκτικό τρόπο. Δημιουργείται μια διαισθητική σύνδεση ανάμεσα σε εκείνη και στις φωνές.
Έκανα ηχογραφήσεις με μια «αναγεννησιακή» χορωδία, που ειδικεύεται στην ελισαβετιανή μουσική. Έχουν έναν πολύ καθαρό χορωδιακό ήχο, χωρίς vibrato. Υπάρχουν στοιχεία παραδοσιακής χορωδιακής γραφής, επηρεασμένα από τον Thomas Tallis και τον William Byrd, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει και πολύ πιο αφηρημένο, χρωματικό φωνητικό υλικό. Είναι σχεδόν σαν γλυπτικές επιφάνειες φτιαγμένες από ήχο. Νομίζω ότι αυτό επιτρέπει στον θεατή να «ονειρευτεί» μέσα στον χώρο της ταινίας, χωρίς να καθοδηγείται υπερβολικά.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος:
Η φύση, η οποία λειτουργεί ως μέρος της αφήγησης και επιτρέπει στη μουσική σας να έχει το πνεύμα του αέρα, του ήχου, είναι κάτι που δεν μοιάζει «φτιαγμένο σε στούντιο». Θα ήθελα τις σκέψεις σας για το γιατί η μουσική σας κινείται προς αυτή την κατεύθυνση.
Max Richter:
Η φύση είναι τεράστιο κομμάτι της ταινίας και της ιστορίας. Η μουσική αποτελείται κυρίως από οργανικά στοιχεία. Ακόμα και όταν κάτι ακούγεται ηλεκτρονικό, στην πραγματικότητα προέρχεται από πολύ απτές, ανθρώπινες διαδικασίες.
Ένα μεγάλο μέρος του συνολικού ηχητικού αποτελέσματος έχει να κάνει με τη σύνδεση ανάμεσα στον υπέροχο ηχητικό σχεδιασμό του Johnny Byrne και τη μουσική. Υπάρχουν στιγμές που το ίδιο το δάσος παράγει ήχους που θα μπορούσαν να είναι μουσική, αλλά έχουμε το δάσος, οπότε αφήνουμε το δάσος να «παίξει».
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος:
Θα θέλαμε επίσης να μάθουμε αν, σε αυτή την ταινία, έχετε επιρροές από τη χώρα μας [ή εστω αν την έχετε επισκεφθεί];
Max Richter:
Όσον αφορά τις κλασικές επιρροές, σημαντικό ρόλο παίζει η παρουσία του Ορφέα και της Ευρυδίκης στην ιστορία. Και φυσικά ο Ορφέας παίζει άρπα. Έτσι έχουμε αυτή τη μικρή άρπα στη σκηνή όπου ο Γουίλ αφηγείται την ιστορία.
Όσον αφορά τις κλασικές επιρροές, σημαντικό ρόλο παίζει η παρουσία του Ορφέα και της Ευρυδίκης στην ιστορία. Και φυσικά ο Ορφέας παίζει άρπα. Έτσι έχουμε αυτή τη μικρή άρπα στη σκηνή όπου ο Γουίλ αφηγείται την ιστορία.
«Ήθελα η μουσική να στέκεται στο πλευρό της», λέει ο Max Richter, και ίσως αυτή η φράση συνοψίζει καλύτερα τον πυρήνα του Άμνετ: μια μουσική που δεν σχολιάζει απλώς την απώλεια, αλλά την αγκαλιάζει. Το ελληνικό κοινό φαίνεται να το ένιωσε από την πρώτη στιγμή, καθώς η ταινία στο πρώτο της τριήμερο στις ελληνικές αίθουσες έφτασε περίπου τα 30.000 εισιτήρια. Η διανομή της ταινίας γίνεται από την Tanweer, επιβεβαιώνοντας ότι το Άμνετ δεν είναι απλώς μια κινηματογραφική εμπειρία, αλλά ένα βαθιά συγκινητικό γεγονός που συνεχίζει να βρίσκει τον δρόμο του προς τους θεατές.
Διαβάστε περισσότερα για την ταινία: Τζέσυ Μπάκλευ και Κλόι Ζάο: «Η θλίψη σε μεταφέρει σε έναν άλλον κόσμο»
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
