Φόρτωση Text-to-Speech…
Στο σύνθετο γεωπολιτικό περιβάλλον της Ελλάδας, όπου οι στρατηγικές επιλογές και οι συμμαχίες θα καθορίσουν το μέλλον της περιοχής, αναφέρθηκε μεταξύ άλλων ο υπουργός Αμυνας Νίκος Δένδιας, κατά τη διάρκεια της συνομιλίας του με τον διευθύνοντα σύμβουλο της δεξαμενής σκέψης FDD, Τζόναθαν Σάντζερ, στο πλαίσιο του συνεδρίου Delphi Washington.
Ο υπουργός Αμυνας τόνισε ότι βασική προϋπόθεση για μια ουσιαστική στρατηγική συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι η ύπαρξη κοινής αντίληψης για το πώς θα πρέπει να διαμορφωθεί το γεωπολιτικό περιβάλλον στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και τη Μαύρη Θάλασσα σε ορίζοντα δεκαετίας. Οπως εξήγησε, αν υπάρξει συμφωνία επί του τελικού στόχου, τότε όλα τα επιμέρους ζητήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν μέσα από διάλογο και διαπραγμάτευση.
Για την «Ατζέντα 2030»
Ο κ. Δένδιας παρουσίασε την «Ατζέντα 2030» ως μια συνολική μεταρρύθμιση των Ενόπλων Δυνάμεων, επισημαίνοντας ότι οι σύγχρονες στρατιωτικές δομές δεν βασίζονται πλέον μόνο σε οπλικά συστήματα, αλλά λειτουργούν ως ολοκληρωμένες «μηχανές πληροφορίας», με έμφαση στη διαχείριση δεδομένων, την κυβερνοασφάλεια, το Διάστημα, την αντιπυραυλική άμυνα και το θαλάσσιο και υποθαλάσσιο πεδίο.
«Στο παρελθόν, οι Ενοπλες Δυνάμεις ήταν κυρίως ένα σύνολο οπλικών συστημάτων που υποστηρίζονταν από ικανό και καλά εκπαιδευμένο προσωπικό. Αυτό όμως πλέον δεν ισχύει. Οι Ενοπλες Δυνάμεις του 21ου αιώνα είναι μια μηχανή πληροφορίας. Πρέπει να μπορούν να απορροφούν δεδομένα, να τα κατανοούν και στη συνέχεια να ανταποκρίνονται στις προκλήσεις με βάση την επεξεργασία τους. Το προσωπικό πρέπει να είναι κατάλληλα καταρτισμένο για να διαχειρίζεται αυτού του είδους τα συστήματα, ενώ τα ίδια τα συστήματα πρέπει να εντάσσονται σε μια ολιστική προσέγγιση που καλύπτει την κυβερνοασφάλεια, το Διάστημα, την αντιβαλλιστική άμυνα, τη θάλασσα και το υποθαλάσσιο πεδίο. Πρόκειται για ένα εντελώς διαφορετικό παιχνίδι, και πιστεύω ότι το έχουμε κατανοήσει καλά και προσπαθούμε να μεταρρυθμιστούμε ανάλογα», δήλωσε ο κ. Δένδιας.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ, χαρακτηρίζοντάς το βασικό εταίρο της Ελλάδας για την αντιμετώπιση των προκλήσεων του 21ου αιώνα. Οπως είπε, η συνεργασία δεν περιορίζεται στην ενέργεια και σε αγορές οπλικών συστημάτων ή στη μεταφορά τεχνογνωσίας, αλλά είναι στρατηγικού χαρακτήρα και βάθους και επεκτείνεται σε πολλούς τομείς.
Για την «Ασπίδα του Αχιλλέα»
Μιλώντας για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» είπε τα εξής: «Το σύστημα αυτό αποτελεί μια πολύ πιο ολιστική προσέγγιση σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο υφιστάμενο σήμερα. Είναι σαφώς πιο ολοκληρωμένο από τον “Σιδηρούν Θόλο” ή τον “Χρυσό Θόλο”, καθώς καλύπτει κάθε είδους απειλή, είτε προέρχεται από το Διάστημα, την κυβερνοασφάλεια, τη θάλασσα ή το υποθαλάσσιο πεδίο, είτε από τον αέρα, βαλλιστικούς πυραύλους ή πυραύλους κρουζ. Συνεργαζόμαστε σε αυτό με το Ισραήλ και ζητούμε τη βοήθεια και τη συνδρομή του, αλλά όχι όπως συνέβαινε στο παρελθόν με την απλή αγορά πλατφορμών και οπλικών συστημάτων. Δεν θα το κάνουμε αυτό. Θα παράγουμε τουλάχιστον το 50% αυτών των συστημάτων στην Ελλάδα, αποκτώντας παράλληλα την τεχνογνωσία και εντάσσοντας το εξαιρετικά αποτελεσματικό και επιτυχημένο ισραηλινό οικοσύστημα καινοτομίας στο δικό μας, ώστε να συνεργαστεί με το ελληνικό οικοσύστημα. Κάναμε κάποια βήματα αργοπορημένα, αλλά πλέον το καλύπτουμε».
Για Αν. Μεσόγειο και σχέσεις Αγκυρας – Ουάσιγκτον
Αναφερόμενος στην Τουρκία, παραδέχθηκε ότι έχει καταγράψει μεν σημαντική γεωπολιτική διείσδυση τα τελευταία χρόνια –από τη Λιβύη έως την Αφρική και τον Καύκασο–, αλλά όπως είπε λειτουργεί σε ένα πλαίσιο μη συνεργατικό, επιμένει σε συμμαχίες και συνεργασίες αντίθετες με τα δυτικά συμφέροντα και αγνοεί συστηματικά το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας.
Με μια χαρακτηριστική μεταφορά μάλιστα, ο κ. Δένδιας έθεσε το ζήτημα της στρατηγικής σύγκλισης μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Προτείνοντας ένα «απλό τεστ», όπως το χαρακτήρισε, κάλεσε την Ουάσιγκτον να αποτυπώσει πώς θα ήθελε, με βάση τα δικά της συμφέροντα, να είναι η περιοχή σε βάθος δεκαετίας ή εικοσαετίας και στη συνέχεια να γίνει το ίδιο από την Αγκυρα.
Οπως υποστήριξε, οι δύο αυτές «εικόνες του μέλλοντος» δύσκολα θα συνέπιπταν, υπογραμμίζοντας έτσι ότι τα στρατηγικά οράματα των δύο πλευρών είναι βαθιά διαφορετικά. Με αυτόν τον τρόπο, έθεσε ευθέως το ερώτημα προς τις Ηνωμένες Πολιτείες για το ποια είναι τα πραγματικά τους συμφέροντα στην περιοχή και ποια κατεύθυνση επιθυμούν να ακολουθήσουν.
Για ευρωπαϊκή άμυνα και γεωπολιτικές εξελίξεις
Σε ό,τι αφορά την ευρωπαϊκή άμυνα, επισήμανε ότι η Ευρώπη οφείλει να αποκτήσει πραγματική στρατηγική αυτονομία, χωρίς όμως να αποκοπεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες, σημειώνοντας ότι η ανάπτυξη αξιόπιστων αμυντικών δυνατοτήτων απαιτεί χρόνο, επενδύσεις και ενίσχυση της ευρωπαϊκής παραγωγικής βάσης. «Η Ευρώπη πρέπει να το κάνει αυτό. Πρέπει να είναι σε θέση να αμύνεται μόνη της και, φυσικά, να συνεργάζεται με τις Ηνωμένες Πολιτείες σε ίση βάση. Θέλουμε ακόμη την παρουσία των ΗΠΑ στην Ευρώπη, τη στρατιωτική παρουσία, την παρουσία σκληρής ισχύος στην Ευρώπη. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να είμαστε σε θέση να αμυνθούμε μόνοι μας».
Τέλος, αναφέρθηκε στις παγκόσμιες γεωπολιτικές ανακατατάξεις και στον ανταγωνισμό ΗΠΑ – Κίνας, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα το λιμάνι του Πειραιά, για να υπογραμμίσει την έλλειψη στρατηγικής πρόβλεψης της Δύσης κατά την περίοδο της ελληνικής κρίσης. Οπως είπε, η ανάγκη για μακροπρόθεσμη στρατηγική σκέψη είναι πλέον επιτακτική τόσο για την Ελλάδα όσο και για τους Δυτικούς συμμάχους της.
