Ο Ντόναλντ Τραμπ το δήλωσε εξ αρχής ότι θέλει την Γροιλανδία και την θέλει τώρα. Αρχικά η δήλωση αυτή αντιμετωπίστηκε από τους Ευρωπαίους ως ένα χαρτί κυριαρχίας που παίζει ο Αμερικανός πρόεδρος στην διεθνή σκακιέρα και πως η αξίωση του θα υποχωρήσει ή θα λάβει μια πιο ήπια μορφή.
Ο χρόνος έδειξε ότι ο Τραμπ εννοούσε κάθε λέξη απ’ όσα είπε και επανήλθε μάλιστα θεωρώντας την προσάρτηση της Γροιλανδίας ως μη συζητήσιμο δεδομένο. Οι ηγέτες της ΕΕ αιφνιδιάστηκαν, άλλωστε είναι πολύ καλοί σ’ αυτό και το πρώτο που έκαναν ήταν να στείλουν «στρατιωτική δύναμη». Την μεγαλύτερη την έστειλαν οι Γερμανοί, 13 ολόκληρους στρατιωτικούς, οι οποίοι μετά από μερικές μέρες μάλιστα αποχώρησαν, θυμίζοντας περισσότερο πενθήμερη εκδρομή τελειόφοιτων Λυκείου. Η παρούσα κατάσταση της ευρωπαϊκής δύναμης θυμίζει περισσότερο το ανέκδοτο «ένας Άγγλος, ένας Νορβηγός και ένας Δανός» μπαίνουν σε ένα μπαρ.
Πλην όμως ακόμα και αυτή η συμβολική κίνηση, στα όρια της γραφικότητας, προκάλεσε την άμεση αντίδραση του Ντόναλντ Τραμπ, που παραμένει πιστός στο δόγμα «δασμοί είναι η απάντηση, όποια και αν είναι η ερώτηση». Η επιβολή νέων δασμών δεν ανοίγει εκ νέου μόνο έναν οικονομικό πόλεμο. Αλλάζει ριζικά τις ισορροπίες στο στρατόπεδο της Δύσης όπως το γνωρίζαμε τα τελευταία 80 χρόνια.
Αυτό που γνωρίζουμε επίσης εδώ και δεκαετίες είναι ότι οι πάγοι στον αρκτικό κύκλο λιώνουν. Πλην όμως με επίκεντρο τον αρκτικό κύκλο οι σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ μπορούν να περιγραφούν μόνο με τη λέξη «πάγος»
