Φόρτωση Text-to-Speech…
Ηταν 5.00 το πρωί, ξημερώματα της 24ης Φεβρουαρίου του 2022, όταν ακούστηκαν οι πρώτες εκρήξεις κοντά στη γραμμή επαφής στην περιφέρεια Ντονμπάς της Ουκρανίας. Ελάχιστα λεπτά αργότερα, ρωσικά στρατεύματα εισέβαλαν από Βορρά, Ανατολή και Νότο. Μια «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» που εξελίχθηκε στην πιο άγρια και αιματηρή πολεμική σύγκρουση σε ευρωπαϊκό έδαφος μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, οι μάχες εξακολουθούν να μαίνονται στα ανατολικά, ενώ οι βόμβες και τα drones της Μόσχας χτυπούν αμάχους και κρίσιμες υποδομές, σχεδόν σε καθημερινή βάση, στο Κίεβο και σε άλλα αστικά κέντρα.
Από τις πρώτες κιόλας ημέρες της ρωσικής εισβολής, χιλιάδες ξένοι εθελοντές και στρατιώτες βρέθηκαν στο πλευρό των ουκρανικών δυνάμεων, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους, πολλές φορές και την ίδια τους τη ζωή, για να βοηθήσουν εκείνους που μάχονται για την ελευθερία τους. Ενας από αυτούς, ο Ελληνας Μ.Δ., ο οποίος εκπαιδεύει τμήματα των ειδικών επιχειρήσεων του ουκρανικού στρατού, μιλά στην «Κ» και μεταφέρει τις εμπειρίες του από το «νέο» είδος πολέμου που διεξάγεται στα ουκρανικά εδάφη.
«Η κατάσταση στο μέτωπο αλλάζει κάθε χρόνο, κάθε μήνα. Νέες τεχνολογίες, νέες τακτικές, ένας πόλεμος τον οποίο η Ευρώπη δεν έχει ξαναδεί και εύχομαι να είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει. Η Ουκρανία είναι μόνο η αρχή, καλό θα είναι να το καταλάβουμε όσο είναι ακόμα νωρίς», λέει στην «Κ».
Drones, drones, drones
«Τίποτα δεν γίνεται χωρίς drones. Από τις επιθέσεις στα χαρακώματα, τα χτυπήματα στις πόλεις, έως και τις τακτικές που θα ακολουθήσει η μία πλευρά για να φτάσει εκεί που είναι η άλλη, όλα γίνονται με drones», λέει στην «Κ». Στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο αξιοποιούνται όλα τα διαθέσιμα μεγέθη και είδη drones, ανάλογα με την αποστολή, μου εξηγεί. «Η απόσταση που μπορούν να διανύσουν είναι τρομακτική», προσθέτει. Η διαφορά, όμως, σύμφωνα με τον Μ.Δ., είναι πως οι Ουκρανοί δεν χρησιμοποιούν τη συγκεκριμένη τεχνολογία για να πλήξουν πολυκατοικίες όπου ζουν άμαχοι, ενώ, όπως λέει χαρακτηριστικά, όταν επιτίθενται οι Ρώσοι με drones είναι «όποιον πάρει ο χάρος».
Ρωτάω πώς τα αντιμετωπίζουν και πώς μπορούν και μετακινούνται στις περιοχές που βρίσκονται κοντά στο μέτωπο. Εκεί όπου «κυριαρχούν» οι επιθέσεις με drones FPV (First Person View), από τα οποία είναι σχεδόν αδύνατο να ξεφύγει κανείς. «Θα μπορούσα να σας πάρω μαζί μου στο Κραματόρσκ για να το δείτε με τα μάτια σας, αλλά δεν πρέπει να πλησιάσετε πολύ κοντά στη γραμμή επαφής για τη δική σας ασφάλεια. Ακόμη και τα πολιτικά αυτοκίνητα γίνονται στόχος των drones», αναφέρει κατά τη συνομιλία μας. «Τα αντιμετωπίζουμε με διάφορους τρόπους. Χρησιμοποιούμε από φορητά συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου (REB στα ουκρανικά) μέχρι καραμπίνες».
Η τεχνολογία των επιθετικών drones εξελίσσεται με ραγδαίο ρυθμό τα τελευταία χρόνια. Η πλέον «φονική» εκδοχή των μικρών «εμπορικού» τύπου drones, η οποία προέκυψε από την ενσωμάτωση των «διδαγμάτων» του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, είναι τα FPV, τα οποία καθοδηγούνται με οπτικές ίνες αντί για ραδιοσυχνότητες, γεγονός που τα καθιστά «ανίκητα» απέναντι σε παρεμβολές και συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου. «Εκατομμύρια χιλιόμετρα οπτικών ινών καλύπτουν τις αχανείς εκτάσεις του ουκρανικού μετώπου σαν ένας τεράστιος ιστός αράχνης», αναφέρει.
«Κανείς να μη ζήσει αυτό που ζουν οι Ουκρανοί»
Ο Μ.Δ. ήρθε για πρώτη φορά στην Ουκρανία το 2019 ως τουρίστας και έναν χρόνο αργότερα εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Κίεβο. Πρώην στέλεχος των ελληνικών ειδικών δυνάμεων, θεώρησε «χρέος» του να βοηθήσει τους Ουκρανούς όταν ξέσπασε ο πόλεμος. «Αυτή τη στιγμή είμαι εκπαιδευτής. Τους διδάσκω αντικείμενα σχετικά με τακτικές μάχης σε αστικό περιβάλλον, στα χαρακώματα και τακτικές ανορθόδοξου πολέμου. Ωστόσο, αυτά που μαθαίνουμε στον δυτικό κόσμο και στην Ελλάδα δεν λειτουργούν εδώ. Ο πόλεμος εδώ είναι τελείως διαφορετικός, πρέπει να το ζήσεις για να καταλάβεις τι σημαίνει σύγχρονο πεδίο επιχειρήσεων. Από τις εικόνες και τα βίντεο βλέπει κανείς μόνο το 10% της πραγματικότητας», λέει στην «Κ».
Ο Μ.Δ. εκτιμά ότι η πιθανή παραχώρηση εδαφών στα ανατολικά δεν θα «κόψει» την όρεξη της Μόσχας. «Είμαι στρατιωτικός, όχι πολιτικός. Και οι πιο πολλοί στρατιωτικοί το ίδιο θα σας πουν. Η δουλειά μας είναι να κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε ο εχθρός να μην πάρει αυτά τα εδάφη και, αν το κάνει, τότε να έχει τις μέγιστες δυνατές απώλειες σε μέσα και προσωπικό. Αλλά πιστεύετε πως αν παραχωρηθούν κάποια εδάφη, όλο αυτό δεν θα επαναληφθεί σε λίγα χρόνια; Δείτε τι είχε γίνει στον πόλεμο της Τσετσενίας».
Μετά από τέσσερα χρόνια στο μέτωπο, βλέπει και ο ίδιος την κόπωση στις τάξεις των Ουκρανών στρατιωτών, αλλά, όπως λέει, δεν έχουν άλλη επιλογή. «Εννοείται πως υπάρχει κούραση. Το ηθικό διαφέρει σε κάθε μαχητή. Θα δεις και θα γνωρίσεις πολλές διαφορετικές προσωπικότητες. Αυτό που μπορώ να πω για τους Ουκρανούς είναι πως έχουν έναν πολύ καλό λόγο να μάχονται. Δεν είναι η Ουκρανία εκείνη που πήγε να καταλάβει εδάφη, αλλά η Ρωσία. Οι Ουκρανοί αυτό που κάνουν είναι να αμύνονται. Εύχομαι να μη ζήσει κανείς αυτό που ζουν οι Ουκρανοί».
