Ένας από τους πιο γνωστούς στρατηγικούς αναλυτές παγκοσμίως, ο αμερικανοεβραίος Έντουαρντ Λούτβακ, υποστήριξε ότι οι Αμερικανοί θα μπορούσαν να «ρίξουν το πλέον μισητό καθεστώς» στην Τεχεράνη με ένα μόνο αεροπορικό πλήγμα στις εγκαταστάσεις των Φρουρών της Επανάστασης. Τα στοιχεία όμως δείχνουν ότι έχει μάλλον άδικο.
Ισραηλινοί αξιωματούχοι φοβούνταν, όπως και άλλες αραβικές χώρες, ότι μια επίθεση, όχι μόνο θα αποτύγχανε να ανατρέψει την ιρανική κυβέρνηση, ενώ θα επέβαλλε βαρύ τίμημα στο Ισραήλ, ως προς τις ζημιές στο εσωτερικό μέτωπο και τεράστιο κόστος μιας νέας μεγάλης εκστρατείας κατά του Ιράν, — για την οποία το Ισραήλ δεν είναι προετοιμασμένο.
Για να δούμε όμως, συγκεκριμένα τα δεδομένα που κατέστησαν το εγχείρημα -προσώρας- απαγορευτικό.
Ελάχιστα τα μέσα προς το παρόν
Πρώτον, με τα μέσα που διαθέτουν σήμερα οι Αμερικανοί στη Μέση Ανατολή θα μπορούσαν μόνο να πλήξουν κάποιους συμβολικούς στόχους με πυραύλους Tomahawk από τα αντιτορπιλικά τους -ενδεχομένως και από ένα υποβρύχιο- ίσως με τη συνδρομή λίγων μαχητικών, που θα μπορούσαν να μεταφερθούν στη Μέση Ανατολή σχετικά γρήγορα.
Για μια μεγαλύτερη επιχείρηση, όμως -και ασφαλώς για μια εκστρατεία που μπορεί να διατηρηθεί επί πολλαπλές ημέρες-οι ΗΠΑ θα χρειάζονταν ένα αεροπλανοφόρο, το οποίο όμως δεν υπάρχουν στην περιοχή. Σύμφωνα με Αμερικανό αξιωματούχο, που επικαλείται η Telegraph, αυτή τη στιγμή υπάρχουν τρία αντιτορπιλικά ανεπτυγμένα στην περιοχή, καθώς και τρία πλοία Littoral Combat Ship.
Οι ΗΠΑ επίσης διαθέτουν αυτή τη στιγμή πολύ λίγα προηγμένα, χερσαίας βάσης, μαχητικά αεροσκάφη στη Μέση Ανατολή, με το μεγαλύτερο μέρος του στόλου F-22 και F-35 να είναι κατανεμημένο αλλού.
Ακόμη κι αν δεκάδες μαχητικά μεταφέρονταν σε αμερικανικές βάσεις πχ στο αλ-Ομπέιντ ή στο Αλ Ντάφρα στα ΗΑΕ, οι σχεδιαστές του Πενταγώνου θα γνωρίζουν ότι είναι ακριβώς αυτές οι χώρες που, σύμφωνα με αναφορές, έχουν προτρέψει τον Τραμπ να επιδείξει αυτοσυγκράτηση απέναντι στο Ιράν, ενώ θα μπορούσαν ανα πάσα στιγμή να διώξουν τις αμερικανικές δυνάμεις από την επικράτειά τους εν μέσω επιχειρήσεων.
«Το γεγονός είναι ότι οι Αμερικανοί δεν έχουν ούτε κατά διάνοια το επίπεδο δύναμης στην περιοχή που είχαν προηγουμένως, το οποίο θα ήταν απαραίτητο για ένα αποφασιστικό πλήγμα» είπε ο Μάθιου Σάβιλ, διευθυντής στρατιωτικών επιστημών στο δεξαμενή σκέψης Royal United Services Institute (RUSI). Ακόμη και μια σχετικά περιορισμένη επιχείρηση εξουδετέρωσης του Αγιατολάχ Χαμενεΐ, θα απαιτούσε ένα μεγάλο φάσμα μέσων.
Δεν είναι αεράμυνα σαν του Καράκας
Δεύτερον, αν και πιστεύεται ότι η ικανότητα ραντάρ της ιρανικής αεράμυνας εξακολουθεί να βρίσκεται σε κακή κατάσταση μετά τα ισραηλινά πλήγματα του 2024 και του 2025, οποιαδήποτε αμερικανική επιχείρηση με πιλότους σε πραγματικές αποστολές θα έπρεπε να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια να καταστείλει τα εναπομείναντα αντιαεροπορικά μέσα, κάτι που από μόνο του απαιτεί πρόσθετα μέσα.
Μόνο για να υποστηριχτούν τα επτά stealth βομβαρδιστικά B-2 που βομβάρδισαν τον Ιούνιο του 2025 το Ιράν, χρειάστηκαν 125 αεροσκάφη. Έτσι, πρόκειται για μια επιχείρηση τέτοιας πολυπλοκότητας που θέτει κινδύνους μεγάλους αναλογικά με ένα περιορισμένο πλήγμα.
Το Ιράν δεν είναι η Λιβύη του Καντάφι
Τρίτον, ενώ ο Λούτβακ υπερτιμά τη δυναμική των διαδηλώσεων και υποτιμά την ισχύ των Φρουρών της Επανάστασης, οι αναλυτές της Telepraph τεκμηριώνουν ότι ακόμα και αν η Ουάσιγκτον έφερνε τον τεράστιο όγκο των δυνάμεών τους στην περιοχή, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα έπεφτε η κυβέρνηση της Τεχεράνης.
Αρκεί να θυμηθεί κανείς ότι για να πέσει η κυβέρνηση του Μουαμάρ Καντάφι το 2011 που δεν είχε ανάλογους ισχυρούς δεσμούς με την υπόλοιπη κοινωνία, χρειάστηκαν επτά μήνες αεροπορικών επιθέσεων. Όμως εκεί επρόκειτο για νατοϊκές επιθέσεις εναντίον ενός πολύ κατώτερου καθεστώτος, με πολύ πιο φονική ένοπλη αντιπολίτευση επί του εδάφους.
Το γεγονός είναι ότι ο ιρανικός στρατός έχει σχεδόν μισό εκατομμύριο μάχιμους άνδρες, ενώ άλλοι τόσο είναι στην εφεδρεία. Επιπλέον υπάρχουν περίπου 200.000 επίλεκτοι άνδρες της IRGC, και περίπου ακόμη ένα εκατομμύριο στην αστυνομία και σε ομάδες γνωστές ως Basij.
Παρά την αμερικανική στρατιωτική υπεροχή, οι ωμοί αριθμοί που απαιτούνται για να αντιμετωπιστεί αυτό το ιρανικό καθεστώς δεν προσφέρονται για εύκολες νίκες του τύπου που αρέσουν περισσότερο στον Τραμπ, όπως σημειώνουν ειδικοί στην Telegraph..
ΗΠΑ και Ισραήλ αδυνατούν να αναχαιτίσουν ιρανικούς πυραύλους
Τέταρτον, οι αντιαεροπορικοί Patriot που έχουν παντού στη Μέση Ανατολή οι ΗΠΑ είναι σχεδιασμένοι για την «τελική» φάση της τροχιάς ενός πυραύλου, όταν πλησιάζει στον στόχο. Έτσι, για να αντιμετωπίσουν το ιρανικό πυραυλικό μπαράζα οι ΗΠΑ χρειάζονται περισσότερα αντιτορπιλικά και μαχητικά αεροσκάφη στην περιοχή.
Έτσι, «δεν θα τους χάλαγε να δουν το Ιράν να “κατεβαίνει” δυο σκαλιά, αλλά θα προτιμούσαν να ζήσουν με ένα αδύναμο Ιράν παρά να ρισκάρουν έναν μεγάλο γύρο αντιποίνων», δήλωσε για τους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή ο Μάθιου Σάβιλ, διευθυντής στρατιωτικών επιστημών στο δεξαμενή σκέψης Royal United Services Institute (RUSI).
Παρά τον Πόλεμο των 12 Ημερών, το Ιράν διαθέτει επαρκή στρατιωτική ισχύ ώστε να ανησυχεί τους αντιπάλους του που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις. Υπάρχει σημαντικό απόθεμα πυραύλων μικρού βεληνεκούς, ικανών να πλήξουν αμερικανικά στρατιωτικά μέσα στο Κατάρ, στο Μπαχρέιν, στα ΗΑΕ, στο Κουβέιτ, στο Ομάν και στη Σαουδική Αραβία.
Ένα Ιράν υπό πίεση θα έπληττε αποτελεσματικά ενεργειακές υποδομές στον Περσικό Κόλπο, με αξιόπιστες εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για ένα οπλοστάσιο περίπου 1.750 βαλλιστικών πυραύλων μικρότερου βεληνεκούς, όπως Fateh-110 και 313, Zolfaghar και Qiam-1.
Πράγματι, το ίδιο το Ιράν φοβάται πως δεν μπορεί να αντέξει ξανά ένα ακόμα μεγαλύτερο μπαράζ βαλλιστικών επιθέσεων του Ιράν. Στον Πόλεμο των 12 Ημερών είχε χρησιμοποιήσει μόνο τους μισούς βαλλιστικούς πυραύλους μέσου βεληνεκούς, έχοντας περίπου άλλους 1.500. Την ίδια στιγμή, οι αναχαιτιστικοί πύραυλοι που χρησιμοποίησε το Ισραήλ αντιστοιχούσαν στην παραγωγική δυνατότητα δύο ετών.
Υπενθυμίζεται πως στη διάρκεια εκείνου του σύντομου πολέμου, όλο και περισσότεροι ιρανικοί πύραυλοι διαπερνούσαν την ισραηλινή αεράμυνα, ενώ την ίδια στιγμή τα αποθέματα των αναχαιτιστών Arrow, δεν είναι αρκετά, εξηγώντας γιατί ορισμένοι στο ισραηλινό κατεστημένο ασφαλείας θεωρούν ότι δεν είναι η ιδανική στιγμή για έναν ακόμη γύρο πολεμικών επιχειρήσεων με το Ιράν.
Ακόμα και ο μέχρι πρόσφατα σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του Νετανιάχου Ζάχι Χανέγκμπι θα σημείωνε ότι «Πριν δοθεί η διαταγή μάχης, η παγκόσμια δύναμη [ΗΠΑ] χρειάζεται ακριβή σχεδιασμό και μέγιστη συγκέντρωση των δυνατοτήτων της σε αεράμυνα, επικοινωνίες, πληροφορίες, ιατρική υποστήριξη, πυρομαχικά, επιμελητεία και διοίκηση-έλεγχο».
Πηγές: The Unherd, The Telegpraph, Ynet
