Ήταν η μέρα που το σχολείο των παιδιών μας είχε ανοίξει τις πόρτες του σε όλους, και εμείς, μαζί με άλλους γονείς, είχαμε προσκληθεί στην τάξη για να δούμε τις εργασίες των παιδιών μας. Εκείνο το εξάμηνο οι μαθητές μελετούσαν τον κύκλο του καιρού, και η τάξη είχε γεμίσει αφίσες και διοράματα από χαρτόνι, πεπιεσμένο χαρτί και αμέτρητα παράξενα και υπέροχα αντικείμενα οικιακής χρήσης. Καθώς κοιτάζαμε γύρω μας, μας ήταν σαφές ότι τα παιδιά είχαν ασχοληθεί σοβαρά με τις εργασίες τους, και τώρα χαμογελούσαν πλατιά από περηφάνια.
Ένα αγόρι είχε κατασκευάσει τον δικό του κύκλο του καιρού με τουβλάκια Lego. Ήταν ένα αριστούργημα που θα έκανε περήφανο οποιονδήποτε φανατικό των Lego. Βλέπαμε την ανυπομονησία στο προσωπάκι του καθώς η μαμά του πλησίασε για να δει την εργασία του. Σταύρωσε τα χέρια της, κούνησε το κεφάλι της και είπε: «Έγραψες τη λέξη “υετός” λάθος. Πρέπει να ασχοληθείς περισσότερο με την ορθογραφία σου». Το αγοράκι καμπούριασε, καθώς η σιγουριά, η περηφάνια και η αυτοπεποίθησή του το εγκατέλειπαν.
Advertisment
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μαμά του έκανε το σχόλιο με τις καλύτερες προθέσεις. Στο μυαλό της βοηθούσε τον γιο της να βελτιωθεί και ήθελε το καλύτερο για εκείνον. Όμως, είναι επίσης πιθανό ότι έμενε πιστή στον μύθο που λέει ότι τα αγόρια πρέπει να «σπρώχνονται» προς τη σωστή κατεύθυνση για να καταφέρουν να φτάσουν στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους. Οι άνθρωποι μερικές φορές προτιμούν να χρησιμοποιούν πιο μαλακές λέξεις όπως «κατευθύνθηκε» ή «οδηγήθηκε», όμως η βασική ιδέα είναι η ίδια: ότι ειδικά τα αγόρια πρέπει να πιεστούν για να ολοκληρώσουν την εκπαίδευσή τους, αντί να τους επιτραπεί να αναπτυχθούν με τον δικό τους ρυθμό και να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις όταν εμφανίζονται.
Αυτή η νοοτροπία επιτείνεται από τις ανησυχίες των γονέων ότι οι γιοι τους θα μείνουν πίσω. Γενικά, όταν τα αγόρια ξεκινούν το σχολείο, έχουν λιγότερο αναπτυγμένες δεξιότητες κοινωνικά, συναισθηματικά, γλωσσικά και επικοινωνιακά σε σχέση με τα κορίτσια. Όταν το ακούνε αυτό σχολαστικοί γονείς, μπορεί να αποφασίσουν πως θα φροντίσουν να μη μείνει πίσω ο γιος τους.
Και οι γονείς δεν νιώθουν απλώς την πίεση να σπρώξουν τα παιδιά τους σε καλύτερες ακαδημαϊκές επιδόσεις. Η πίεση επεκτείνεται και σε περαιτέρω τομείς, όπως ο αθλητισμός, η μουσική, οι πολεμικές τέχνες και άλλες εξωσχολικές δραστηριότητες. Όχι μόνο ίσως νιώσετε ότι δεν έχετε άλλη επιλογή από το να σπρώξετε τον γιο σας, αλλά μπορεί και να θεωρήσετε ότι το να τον γράψετε σε όσο περισσότερες εξωσχολικές δραστηριότητες αντέχετε οικονομικά είναι ο χρυσός κανόνας του «καλού γονέα». Η εναλλακτική –το να μη φορτώσετε το πρόγραμμα του γιου σας με επιπλέον δραστηριότητες– μπορεί να φανεί, συγκριτικά, σκανδαλωδώς χαλαρό, σε βαθμό παραμέλησης ανηλίκου. Αν μη τι άλλο, μπορεί να σας πιάσει ανησυχία ότι ο γιος σας θα χάσει όλες αυτές τις ευκαιρίες που εκμεταλλεύονται οι φίλοι του.
Advertisment
Ο σκοπός μας σε αυτό το κεφάλαιο είναι να σας πείσουμε να αντισταθείτε στην πίεση να σπρώξετε και να παροτρύνετε τον γιο σας να κάνει περισσότερα, και αντίθετα να στοχεύσετε στην ισορροπία. Όταν λέμε ότι τα αγόρια πρέπει να έχουν ισορροπία στη ζωή τους, δεν αναφερόμαστε σε παιδιά που είναι ζεν· ήσυχα, μικρά αγγελούδια που είναι διαρκώς υπάκουα και εξυπηρετικά. Ο γιος σας ίσως είναι από τη φύση του έτσι, όμως πολλά αγόρια δεν είναι. Λέγοντας «ισορροπία», εννοούμε τη δημιουργία μιας ζωής όπου τα αγόρια έχουν τον χρόνο και τον χώρο να βγουν από τη ρουτίνα της αυτοβελτίωσης και να απολαύσουν περισσότερο αδόμητο χρόνο, όπου μπορούν να είναι παιδιά αντί να θεωρούνται μηχανές εκμάθησης που πιέζονται για να πετύχουν σε κάθε νέο στάδιο της σχολικής ζωής τους και της ζωής τους γενικότερα.
Ίσως αναρωτηθείτε «γιατί». Στο κάτω κάτω, δεν είναι καλό πράγμα η αυτοβελτίωση; Δεν μας ενδιαφέρει πια η διάκριση; Η σύντομη απάντηση είναι η εξής: αν αυτός είναι ο στόχος σας, τότε το να πιέζετε τα αγόρια είναι αντιπαραγωγικό. Οι έρευνες λένε ότι όταν προσπαθούμε να καλοπιάσουμε τα παιδιά για να αποκτήσουν παιδεία και τα σέρνουμε από τη μια εξωσχολική δραστηριότητα στην άλλη, κατά πάσα πιθανότητα θα εξουθενωθούν και θα απεχθάνονται την προοπτική να μαθαίνουν καινούρια πράγματα – και αυτό σας απομακρύνει ακόμα περισσότερο από τον στόχο σας, αντί να σας βοηθάει να τον πλησιάσετε.
Θα σας προτείναμε να επιτρέψετε στον εαυτό σας να αφαιρέσει την πίεση – και από τον γιο σας και από σας. Αν ανησυχείτε ότι θα χάσει κάτι αν δεν τον γράψετε σε κάθε μάθημα και κάθε δραστηριότητα στην οποία θα συμμετάσχουν οι φίλοι του, θέλουμε να διευκρινίσουμε ότι ίσως χάσει κάτι πολύ πιο πολύτιμο και σημαντικό για την ανάπτυξη και την ευημερία του. (Σας δίνουμε ένα στοιχείο: το παιχνίδι – το ελεύθερο παιχνίδι. Και όχι, δεν πρόκειται για κάποια χίπικη ιδέα για το πώς θα αναθρέψετε τα παιδιά σας ώστε να είναι ελεύθερα πνεύματα στη φύση. Το παιχνίδι είναι πραγματικά πολύ σημαντικό για τη μόρφωση και την ανάπτυξη των αγοριών.)
Για να γίνουμε σαφείς, δεν υπονοούμε ότι το διάβασμα για το σχολείο δεν είναι σημαντικό και ότι δεν χρειάζεται καθόλου προσπάθεια. Τα παιδιά που ζορίζονται με το διάβασμα έχουν ανάγκη από υποστήριξη και βοήθεια. Ούτε λέμε ότι δεν θα έπρεπε να ασχολούνται με εξωσχολικές δραστηριότητες. Προβάλλουμε επιχειρήματα ενάντια στην υπερεκπαίδευση των παιδιών και την πίεση να ασχοληθούν με δραστηριότητες που απευθύνονται σε μεγαλύτερες ηλικίες, επειδή, όπως θα σας δείξουμε, αυτό είναι απίθανο να έχει καλή κατάληξη – τόσο για εκείνα όσο και για σας. Είναι ζήτημα σωστής ισορροπίας – μιας ισορροπίας που είναι διαφορετική κάθε φορά, ανάλογα με το παιδί και την οικογένεια.
Η διαφωνία μας αφορά το ψέμα που έχουν πουλήσει (και συνεχίζουν να πουλάνε) στους γονείς: ότι οι καλοί γονείς πρέπει να πιέζουν τα αγόρια τους να αποκτήσουν παιδεία και ότι είναι πάντα καλύτερο να κάνουν όσο περισσότερες εξωσχολικές δραστηριότητες μπορούν, ανεξάρτητα από το πόσο διαταράσσουν την καθημερινή ρουτίνα ή τον ελεύθερο χρόνο μιας οικογένειας. Σε αυτό το κεφάλαιο θα σας δείξουμε γιατί οι γονείς πρέπει να βρουν το θάρρος να αντισταθούν στην κουλτούρα της εντατικοποιημένης γονεϊκής φροντίδας. Ουσιαστικά, πρέπει να χαλαρώσουμε και να κατεβάσουμε τον ρυθμό, επειδή ένα αγόρι που αγαπάει τον εαυτό του δεν είναι εξαντλημένο, τσιτωμένο, φορτωμένο με ένα πολύ βαρύ πρόγραμμα. Ένα αγόρι που αγαπάει τον εαυτό του έχει βρει την ισορροπία.
Από το βιβλίο “Μεγαλώνοντας αγόρια που αγαπούν τον εαυτό τους” των Dr. Christopher Scanlon, Kasey Edwards – Εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ
