του Marc Champion*
Ο πήχης ήταν ήδη χαµηλός, µετά την περιφρονητική οµιλία του αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς από το ίδιο βήµα πριν από ένα χρόνο, και σίγουρα ο Ρούµπιο τον πέρασε. Ο Βανς είχε κατηγορήσει την Ευρώπη ότι εγκατέλειψε τις κοινές αξίες της δηµοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου, που ενώνουν τη διατλαντική συµµαχία, µε σαφή υπαινιγµό ότι η ήπειρος είχε καταστεί ασήµαντη. Από τότε, η κυβέρνηση Τραµπ έχει δώσει σάρκα και οστά στη ρήξη που περιέγραψε ο Βανς: αποσύροντας την αµερικανική βοήθεια για την άµυνα της Ουκρανίας, εκδίδοντας µια νέα Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας που κάνει λόγο για «πολιτισµική εξάλειψη» της Ευρώπης και απειλώντας να καταλάβει τη Γροιλανδία.
Μπορεί, επιφανειακά, µε την οµιλία του ο Ρούµπιο να ήταν πολύ πιο ευγενικός από τον Βανς, αλλά η ουσία όσων είπε δεν διέφερε πολύ. Η Ευρώπη εξακολουθεί να παρουσιάζεται ως ένας τόπος αδυναµίας και αποτυχίας. […] Οι καλοί τρόποι του Ρούµπιο δεν πρέπει να καθησυχάζουν κανέναν. ∆εν έχει αλλάξει κάτι στην προσέγγιση των ΗΠΑ κατά τη δεύτερη θητεία Τραµπ. Το θετικό, ένα χρόνο µετά την επιστροφή του Τραµπ, είναι ότι οι Ευρωπαίοι δεν αρνούνται πλέον τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκονται, σε έναν κόσµο, όπως το έθεσε στην έκθεσή του ο Ίσινγκερ, πολιτικής «κατεδάφισης», µε τις ΗΠΑ να χτυπούν πιο σκληρά.[…].
Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν έθεσε µια «κόκκινη γραµµή» ενάντια σε οποιαδήποτε αµερικανική παρέµβαση στην «ψηφιακή κυριαρχία» της Ευρώπης. Ωστόσο, αυτή η ανεξαρτησία δεν µπορεί να επιτευχθεί χωρίς ισχυρές ευρωπαϊκές ψηφιακές εταιρείες που θα ανταγωνίζονται εκείνες των ΗΠΑ και της Κίνας. […].Η ετήσια ∆ιάσκεψη του Μονάχου λειτουργεί ως ανεµόµετρο και δείχνει σαφώς ότι η Ευρώπη αντιµετωπίζει µε µεγαλύτερη σοβαρότητα την άµυνά της, κάτι που µπορεί να είναι µόνο θετικό. Ωστόσο, η υγεία της διατλαντικής συµµαχίας θα καθοριστεί περισσότερο από την απόσταση µεταξύ του χρόνου που χρειάζεται η Ευρώπη για να οπλιστεί και της ραγδαίας εξέλιξης των γεγονότων που θα δοκιµάσουν τη δέσµευση των ΗΠΑ.
*Αρθρογράφος Bloomberg
