Υπάρχουν στιγμές σε κάθε σχέση που το «συγγνώμη» λέγεται και όμως τίποτα δεν αποκαθίσταται. Οι λέξεις ειπώνονται, αλλά δεν γεφυρώνουν το ρήγμα. Αυτό συμβαίνει όταν το «συγγνώμη» χρησιμοποιείται σαν λεκτικό καθήκον και όχι σαν ειλικρινής γέφυρα επανασύνδεσης. Γιατί τελικά, η πραγματική αποκατάσταση σε μια σχέση δεν χτίζεται με μια μόνο λέξη, αλλά με μια αλληλουχία πράξεων που επιβεβαιώνουν πως ο ένας βλέπει και νιώθει τον άλλον.
Η ουσία δεν είναι η συγγνώμη αλλά η πρόθεση πίσω από αυτήν
Μια συγγνώμη μπορεί να ειπωθεί με καλή πρόθεση αλλά να μη βρει ποτέ τον προορισμό της. Γιατί; Επειδή η ουσία δεν βρίσκεται στο να πούμε τη «σωστή» λέξη, αλλά στο να επικοινωνήσουμε στον άλλο ότι πραγματικά καταλάβαμε τον πόνο του. Ότι νιώσαμε την επίδραση που είχαν οι πράξεις μας. Κι αυτή η κατανόηση δεν μπορεί να μεταφερθεί με μια απλή λέξη, όσο ευγενική κι αν είναι.
Advertisment
Η ουσιαστική επιδιόρθωση απαιτεί τρία βασικά στοιχεία:
- Διάθεση να ακούσουμε, χωρίς άμυνες.
- Ανάληψη ευθύνης για τον ρόλο που παίξαμε.
- Συγκεκριμένη πρόθεση για αλλαγή και συνέπεια στη συμπεριφορά μας.
Τι πάει συχνά στραβά
Το πρώτο πράγμα που ναρκοθετεί την επανόρθωση είναι η ανάγκη για αυτοδικαίωση. Το «Συγγνώμη που σε πλήγωσα, αλλά δεν ήθελα…» λειτουργεί σαν κλείσιμο των αυτιών. Ο σύντροφος δεν ακούει το πρώτο μέρος της φράσης. Όλο το βάρος πέφτει στο «αλλά», εκεί όπου νιώθει ότι αμφισβητείται ο πόνος του.
Το ίδιο ισχύει και με την κλασική παγίδα: «Συγγνώμη που το πήρες έτσι». Σε αυτή τη διατύπωση, η ευθύνη μετατοπίζεται διακριτικά στον άλλο. Σαν να λέμε: «εγώ μια χαρά το έκανα, εσύ το παρεξήγησες». Αντί να διορθώσουμε τη ζημιά, απλώς αναδεικνύουμε το χάσμα αντίληψης.
Advertisment
Η πραγματική επανόρθωση ξεκινά όταν εγκαταλείψουμε την ανάγκη να έχουμε δίκιο και στραφούμε στη σχέση: τι χρειάζεται αυτή η σχέση για να ξανασταθεί στα πόδια της;
Πώς χτίζεται η συναισθηματική επιδιόρθωση
1. Αναγνώριση της εμπειρίας του άλλου
Το πρώτο και πιο ουσιαστικό βήμα είναι η συναισθηματική αναγνώριση: «Κατάλαβα ότι πληγώθηκες από αυτό που συνέβη και σε ακούω». Όχι για να απαντήσουμε, ούτε για να διορθώσουμε το αφήγημα, αλλά για να δείξουμε πως έχουμε την πρόθεση να δούμε τον άλλον ολόκληρο κι όχι μέσα από το φίλτρο της δικής μας οπτικής.
2. Ανάληψη προσωπικής ευθύνης
Αναλαμβάνουμε αυτό που μας αναλογεί, χωρίς να το “στρογγυλεύουμε”. Το να πεις «ναι, μίλησα απότομα», χωρίς υπεκφυγές, είναι πολύ πιο θεραπευτικό από μια απόπειρα εξήγησης που καταλήγει σε άρνηση. Η ευθύνη μάς κάνει πιο ανθρώπινους στα μάτια του άλλου. Μας φέρνει πιο κοντά, γιατί δείχνει θάρρος και ειλικρίνεια.
3. Σαφής πρόθεση αλλαγής
Η επανόρθωση δεν ολοκληρώνεται με τα λόγια, αλλά με την πράξη. Αν πραγματικά αναγνωρίζουμε ότι ο τρόπος που φερθήκαμε δημιούργησε πρόβλημα, τότε δεσμευόμαστε απέναντι στον εαυτό μας και στον άλλον ότι θέλουμε να λειτουργήσουμε διαφορετικά. Και αν δεν ξέρουμε πώς, το ρωτάμε: «τι θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά την επόμενη φορά;»
Η επανόρθωση είναι υπόθεση και των δύο
Αν και το βάρος της ευθύνης πέφτει σε αυτόν που πλήγωσε, η διαδικασία δεν είναι μονόπλευρη. Η αποδοχή της συγγνώμης, όταν είναι ειλικρινής, είναι εξίσου γενναία πράξη. Προϋποθέτει εμπιστοσύνη και τη διάθεση να πιστέψουμε ότι η αλλαγή είναι δυνατή.
Και για να μπορεί να λειτουργήσει όλο αυτό, χρειάζεται κάτι πολύ βασικό: το να συμφωνήσουμε από κοινού ότι το λάθος δεν είναι απειλή για τη σχέση, αλλά ευκαιρία να την ενισχύσουμε. Να γίνει ένα μάθημα που θα μας βελτιώσει κι όχι ένα πεδίο μάχης για το ποιος έχει δίκιο.
Πρακτικές ιδέες για καθημερινές επανορθώσεις
- Όταν η ένταση περάσει, βρείτε μια ήσυχη στιγμή και πείτε: «Θέλω να καταλάβω καλύτερα τι σε πλήγωσε».
- Αποφύγετε να φέρετε παραδείγματα του παρελθόντος. Μείνετε στο παρόν, σε αυτό που συνέβη τώρα.
- Μην πιέζετε για «άμεση συγχώρεση». Ο άλλος μπορεί να χρειαστεί λίγο χρόνο για να επεξεργαστεί το γεγονός.
- Αν έχετε δυσκολία στην έκφραση, γράψτε ένα μήνυμα – όχι απολογητικό, αλλά ειλικρινές.
- Μη θεωρείτε δεδομένο ότι «αν δεν το ξανακάνω, είναι αρκετό». Συζητήστε τι χρειάζεται ο άλλος για να αισθανθεί ασφάλεια.
Η πιο ώριμη μορφή αγάπης
Οι σχέσεις που επιβιώνουν είναι αυτές που έμαθαν πώς να επιδιορθώνουν τα ραγίσματά τους. Που αντί να σιωπούν ή να απομακρύνονται όταν κάτι σπάει, διαλέγουν να σταθούν η μία απέναντι στην άλλη με αυθεντική πρόθεση για επανασύνδεση.
Σε αυτές τις σχέσεις, το «συγγνώμη» δεν εκλαμβάνεται ως τέλεια λύση, αλλά ως πρόσκληση. Μια πρόσκληση για να καθίσουμε στο ίδιο τραπέζι, να μιλήσουμε για το δύσκολο χωρίς να ψάχνουμε νικητές. Μια υπόσχεση ότι ο πόνος δεν θα περάσει μόνος του, αλλά ότι θα τον κρατήσουμε μαζί μέχρι να χάσει τη δύναμή του.
Η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται επειδή δεν έγιναν λάθη, αλλά επειδή ακόμη και μετά από αυτά, δύο άνθρωποι διάλεξαν να μείνουν μαζί. Επειδή είδαν την αξία του να παραμένεις, εκεί που είναι πιο εύκολο να φύγεις.
Η πιο ώριμη μορφή αγάπης γεννιέται μέσα από αυτή την επιλογή. Δεν μοιάζει πάντα ρομαντική. Δεν είναι φαντασμαγορική ούτε ανέφελη. Είναι μια αγάπη γειωμένη, που λέει: «Σε βλέπω με όλα σου τα ελαττώματα. Σε πληγώνω, με πληγώνεις, αλλά δεν τελειώνουμε εκεί. Δουλεύουμε μαζί για να βρούμε ξανά τον δρόμο ο ένας προς τον άλλον. Γιατί σ’ αγαπώ αρκετά ώστε να σταθώ μέσα στα δύσκολα. Μαζί σου».
Και μέσα σε αυτή τη ρωγμή, γεννιέται μια αγάπη ανθεκτικότερη από την αρχική. Μια αγάπη που δεν υπόσχεται ότι τίποτα δεν θα σπάσει, αλλά ότι τίποτα δεν θα αφεθεί σπασμένο.
“Η συγγνώμη είναι το πρώτο βήμα προς την επούλωση· η πράξη που ακολουθεί, είναι εκείνη που κάνει τη συγγνώμη αληθινή.” – Steve Maraboli
Πηγές
– Diamond, Rebecca. “When ‘I’m Sorry’ Isn’t Enough: How Couples Can Repair.” Psychology Today, November 2025.
– Giacobbi, Marco & Lalot, Fanny. Unpacking Trust Repair in Couples: A Systematic Literature Review. Journal of Family Therapy, 2024.
– Brazell, Jessica. Accountability and Repair in Relationships. Out of the Woods Therapy Blog, 2019.
– Arriaga, Ximena B. et al. Reactions to Relationship Transgressions: A Perspective-Taking Framework. Journal of Social and Personal Relationships, 2023.
