Φόρτωση Text-to-Speech…
Η συμφωνία Ελλάδας και Γαλλίας του 2021 υπεγράφη σε μια φάση ιδιαίτερα κρίσιμη για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις (το έτος 2020 σημαδεύτηκε από την κρίση του «Ορούτς Ρέις») και ως επιστέγασμα προμηθειών από τη γαλλική αμυντική βιομηχανία, με κύριο παράδειγμα τις φρεγάτες FDI, αλλά και τα αεροσκάφη τύπου Rafale. Αν και αρκετοί τότε είχαν –εύλογα– αντιμετωπίσει τη συμφωνία Ελλάδας και Γαλλίας ως μια προσπάθεια εκ μέρους του Παρισιού να αναπληρώσει τη ζημία που δημιουργούσε στη Naval Group η ακύρωση του συμβολαίου αγοράς υποβρυχίων από την Αυστραλία, η οποία έκανε στροφή υπέρ της συνεργασίας με τις ΗΠΑ στο πλαίσιο του AUKUS (για προμήθεια αμερικανικής τεχνολογίας πυρηνοκίνητων υποβρυχίων κλάσης Virginia), η συνεργασία που αναπτύχθηκε στη συνέχεια αποδείχθηκε κρίσιμη και για τις δύο πλευρές. Η στρατηγική εταιρική σχέση κάλυπτε, βέβαια, μια σημαντική ρήτρα που έθετε η ελληνική πλευρά, καθώς περιελάμβανε την αμοιβαία αμυντική συνδρομή σε περίπτωση που απειλείτο η εδαφική ακεραιότητα κάποιας από τις δύο χώρες, όχι όμως και τα κυριαρχικά δικαιώματα, κάτι που αφήνει εξ ορισμού εκτός θαλάσσιες ζώνες.
Σε μια φάση κατά την οποία η Ευρώπη αναζητεί τον βηματισμό της, καθώς υπάρχει η διακηρυγμένη απόφαση των Αμερικανών να μειώσουν το αποτύπωμά τους στο ευρωπαϊκό έδαφος, συμφωνίες όπως αυτή που συνήφθη το 2021 ανάμεσα στην Ελλάδα και στη Γαλλία αποτέλεσαν ένα προηγούμενο. Η στενή σχέση δύο αιώνων ανάμεσα στην Ελλάδα και στη Γαλλία, αλλά και το γεγονός ότι συμμετέχουν και οι δύο στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ, διευκόλυνε στην εξεύρεση των νομικών ερεισμάτων για τη συμφωνία ανάμεσα στην Αθήνα και στο Παρίσι. Οι Γάλλοι, πάντως, δεν έχουν περιοριστεί σε αυτή τη συμφωνία και ειδικά μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία έκαναν σαφές προς όλες τις κατευθύνσεις ότι στο Παρίσι υπάρχει προθυμία για πιο ενεργή εμπλοκή στην άμυνα της Ευρώπης. Πέρα από τον κεφαλαιώδη ρόλο της σε συνασπισμούς όπως η «Συμμαχία των Προθύμων», όπου συμμετέχει και το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία συνήψε το 2024 και διμερή αμυντική συμφωνία με τη Μολδαβία, αναλαμβάνοντας, μεταξύ άλλων, να εκπαιδεύσει τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας της Ανατολικής Ευρώπης, αλλά και να αναπτύξει εκεί κάποια εθνική δύναμη.
Σε κάθε περίπτωση, η υπόθεση της άμυνας στον ευρωπαϊκό χώρο έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια χαρακτήρα ζέουσας προτεραιότητας, με αποτέλεσμα οι πρωτοβουλίες που φέρνουν τα κράτη-μέλη πιο κοντά, μάλιστα επί συγκεκριμένων συνεργασιών, να γίνονται ολοένα και πιο συχνές. Η Γαλλία, για παράδειγμα, κατά καιρούς προχωράει σε διασκέψεις στις οποίες συμμετέχουν οι αρχηγοί των Στρατών Ξηράς της νότιας Ευρώπης, με σκοπό την κατά το δυνατόν στενότερη συνεργασία όχι μόνο σε επίπεδο εκπαίδευσης και ασκήσεων, αλλά και στο πεδίο των τακτικών και του συνολικότερου δόγματος. Επίσης, η Ελλάδα μπορεί να προσφέρει συμβουλές σε κάποια πεδία, όπως ο θεσμός της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, που αποτελεί μια οργανωτική δυνατότητα του Στρατού Ξηράς που πολλές ευρωπαϊκές ένοπλες δυνάμεις δεν διαθέτουν αυτή τη στιγμή.
