«Μία μέρα θα είμαι κι εγώ εκεί μέσα». Η σκέψη αυτή, μπροστά σε ένα F-16, έμελλε να γίνει πραγματικότητα για τη Χρυσάνθη Νικολοπούλου από τις Πηγές Καβάλας. Χωρίς κάποιο οικογενειακό ερέθισμα από τον χώρο της Πολεμικής Αεροπορίας, αποφάσισε από νωρίς να ακολουθήσει έναν δρόμο που λίγοι επιλέγουν και ακόμη λιγότεροι καταφέρνουν να διανύσουν. Δήλωσε στη Σχολή Ικάρων και πέρασε τις απαιτητικές δοκιμασίες της εκπαίδευσης. Από εκείνη τη στιγμή, ο στόχος για εκείνη ήταν ξεκάθαρος, να φτάσει στο πιλοτήριο του συγκεκριμένου μαχητικού αεροσκάφους. Σήμερα, έχοντας ήδη γράψει τη δική της σελίδα στην ιστορία των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, λέει στο enikos.gr, εάν γυρνούσε ο χρόνος πίσω, θα επέλεγε να κάνει το ίδιο. Να υπηρετήσει την πατρίδα της.
Ρεπορτάζ: Κωνσταντίνα Χαϊνά
Η Χρυσάνθη Νικολοπούλου, ήταν η πρώτη γυναίκα πιλότος που πέταξε με F-16 στους ελληνικούς ουρανούς. Ποτέ δεν πίστευε όταν ήταν μικρή και έβλεπε τα μαχητικά να περνάνε πάνω από το σπίτι της, και πεταγόταν στο παράθυρο για να τα δει, ότι κάποια μέρα θα βρισκόταν και εκείνη μέσα σε αυτά, και μάλιστα σε μονοθέσιο, επιτελώντας όλες τις αποστολές, ακόμα και αερομαχίες. Σε έναν από τους πιο απαιτητικούς επιχειρησιακούς ρόλους των Ενόπλων Δυνάμεων, όπου η ψυχραιμία και η αντοχή δοκιμάζονται καθημερινά, η παρουσία γυναίκας χειρίστριας μαχητικού αεροσκάφους σηματοδότησε μια ουσιαστική καμπή για την Πολεμική Αεροπορία.
«Είχα στόχο να πάω στα μαχητικά»
Η πορεία της δεν αποτέλεσε μόνο προσωπική επιτυχία, αλλά και μία εξέλιξη με ευρύτερη σημασία, την σταδιακή διεύρυνση των ρόλων που αναλαμβάνουν οι γυναίκες στην άμυνα της χώρας, και την παρουσία τους σε κλάδους που για δεκαετίες θεωρούνταν σχεδόν αποκλειστικά ανδροκρατούμενοι. Στην Πολεμική Αεροπορία ωστόσο, δεν ξεχωρίζουν τους άνδρες από τις γυναίκες. «Είχα στόχο να πάω στα μαχητικά. Πιστεύω ότι ο συμβολισμός που “κουβάλησα” στη χώρα είναι ότι τα όνειρα και οι στόχοι δεν έχουν φύλο» λέει η Χρυσάνθη Νικολοπούλου.
Η συνειδητοποίηση ότι θέλει να γίνει πιλότος μαχητικών αεροσκαφών ήρθε σταδιακά. Όπως εξηγεί, τα ερεθίσματα ξεκίνησαν από μικρή ηλικία όταν σε μία οικογενειακή εκδρομή στην Αθήνα, επισκέφθηκε το Πολεμικό Μουσείο, όπου στην αγκαλιά της μητέρας της, ήρθε το πιλοτήριο ενός μαχητικού. Χρόνια αργότερα, πέρασε στην Σχολή Ικάρων, και κατά την διάρκεια της εκπαίδευσής τους, στο γήπεδο, πέταξε ακριβώς από πάνω το F-16 Demo. «Τότε είπα μέσα μου, “μια μέρα θα είμαι και εγώ εκείνη μέσα”. Από εκείνη την στιγμή, όλες οι επιλογές μου, όλος μου ο αγώνας επικεντρώθηκε στο να καταφέρω να πετάξω με μαχητικό και συγκεκριμένα F-16. Συνεπώς όλες οι δυσκολίες που συνάντησα δεν με πτόησαν, αλλά αντίθετα λειτούργησαν ως κινητήρια δύναμη για να συνεχίζω με περισσότερο πείσμα και θέληση. Σήμερα εάν γυρνούσε ο χρόνος πίσω θα επέλεγα να κάνω το ίδιο. Να υπηρετήσω την πατρίδα μου».
«Νιώθω ευλογημένη»
Το να βρεθεί μια γυναίκα, μόλις 28 ετών, στο πιλοτήριο ενός σύγχρονου μαχητικού αεροσκάφους όπως το F-16, και να πετάξει στον ουρανό του Αιγαίου, δεν είναι μια κάτι απλό. Προϋποθέτει υψηλό αίσθημα ευθύνης, ψυχραιμία και εξαιρετική φυσική και ψυχολογική αντοχή. Πριν καθίσει μόνη της στο πιλοτήριο, είχε προηγηθεί μια μακρά περίοδος απαιτητικής εκπαίδευσης, δοκιμασιών και αδιάκοπης προσπάθειας. «Το ότι πέταξα με F-16 ήταν για μένα όνειρο ζωής και νιώθω ευλογημένη που με αξίωσε ο Θεός να ζήσω αυτήν την εμπειρία. Τα συναισθήματα είναι ποικίλα και έντονα. Θυμάμαι ακόμη την πρώτη φορά που μπήκα στο πιλοτήριο του F-16 μαζί με τον εκπαιδευτή μου. Είχα μεγάλη ανυπομονησία να βιώσω την αίσθηση της πτήσης αλλά και των G».
Έκτοτε, αποτέλεσε ακόμη μία ακοίμητη φρουρό των ελληνικών ουρανών, λαμβάνοντας μέρος σε αρκετές αποστολές, υπηρετώντας στην 110 Πτέρυγα Μάχης, στην καρδιά της ελληνικής αεράμυνας, στα «Φαντάσματα», όπως αποκαλούνται. Η αποστολή της 110 ΠΜ, είναι η διατήρηση υψηλού βαθμού αποτελεσματικότητας και ετοιμότητας, με κατάλληλη οργάνωση, εκπαίδευση του προσωπικού και συντήρηση των μέσων και συστημάτων που διατίθενται ή μετασταθμεύουν σ’ αυτή, για ανάληψη και επιτυχή διεξαγωγή αεροπορικών επιχειρήσεων, οποτεδήποτε απαιτηθεί και σύμφωνα με τα ισχύοντα σχέδια.
Η πρώτη Ελληνίδα πιλότος F-16, με την «πουλάδα» καρφιτσωμένη με περηφάνια στη στολή της, βρέθηκε σχεδόν καθημερινά μπροστά από το μαχητικό που επρόκειτο να χειριστεί. Η λέξη που ανέβαζε την αδρεναλίνη για εκείνη, ήταν η λέξη «Scramble». Όπως λέει, όταν δοθεί τέτοια εντολή, πρέπει σε ελάχιστο χρόνο να τροχοδρομήσει, να απογειωθεί, και μόνο κατά την διάρκεια της πτήσης θα λάβει τις κατάλληλες εντολές για την αποστολή. Σήμερα, όπως η ίδια αναφέρει, έχει την τιμή να είναι η Υπασπιστής Αεροπορίας του Υφυπουργού Εθνικής Άμυνας του κ. Θανάση Δαβάκη. «Για μένα αυτή η θέση αποτελεί τεράστια πρόκληση και ακόμα μεγαλύτερη τιμή. Προσπαθώ καθημερινά να φανώ αντάξια της εμπιστοσύνης του κ. Υφυπουργού ο οποίος έχει αγάπη για τις Ένοπλες Δυνάμεις και ιδιαίτερα για την Πολεμική Αεροπορία όπου υπηρέτησε την θητεία του ως έφεδρος Αξιωματικός».
«Αξίζει οι γυναίκες να παλέψουν για τα θέλω τους»
Η θέση της γυναίκας στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, όπως επισημαίνει η Χρυσάνθη Νικολοπούλου, έχει αλλάξει δραματικά τα τελευταία χρόνια, εάν αναλογιστούμε πως το 2002 επετράπη για πρώτη φορά στις γυναίκες να εισέλθουν στην Σχολή Ικάρων ως Ιπτάμενης. «Είχα στόχο να είμαι η πρώτη γυναίκα στα F-16 και πλέον θέτω νέους στόχους για την ζωή μου» τονίζει η ίδια, και δεν παραλείπει να προσθέτει πως σε όλη την πορεία της πάντα είχε δίπλα της, την οικογένειά της, που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της επιτυχίας της. «Θα είμαι για πάντα ευγνώμων για την ανατροφή που μου παρείχαν και τον τρόπο μου μάθανε να βλέπω την ζωή. Με αισιοδοξία και πυγμή».
Συνολικά 24 χρόνια αργότερα, οι γυναίκες βρίσκονται σε όλα τα πτητικά μέσα και έχουν ενσωματωθεί πλήρως. «Σε παγκόσμια κλίμακα έχουν κατακτήσει το διάστημα συνεπώς στα δικά μου μάτια το να πετάει μία γυναίκα μαχητικό ή οποιοδήποτε άλλο πτητικό μέσο είναι καθαρά θέμα επιλογής. Ποτέ δεν συνειδητοποίησα πόσο ιδιαίτερο είναι αυτό που κάνω γιατί αυτό που έκανα με έκανε χαρούμενη». Όπως είπε, ο συμβολισμός που κουβάλησε ως η πρώτη γυναίκα πιλότος F-16, είναι ότι τα όνειρα και οι στόχοι δεν έχουν φύλο. «Για τους νέους, γενικότερα συμβολίζει ότι με θάρρος και σκληρή δουλειά όλα τα στερεότυπα ξεπερνιούνται και οι ίδιοι μπορούν να γίνουν η αλλαγή που θέλουμε να δούμε στην κοινωνία. Όπως και να έχει όμως για όσους με γνωρίζουν είμαι η Χρυσάνθη ένα απλός άνθρωπος. Αυτό που με κάνει ευτυχισμένη και αισιόδοξη για το μέλλον είναι πως πλέον για μία νέα κοπέλα το να πετάξει με ένα μαχητικό θα είναι απλά μία επιλογή και όχι ένας δύσκολος δρόμος».
Η συμβουλή της προς τα κορίτσια που ακολουθούν και θέλουν να γίνουν πιλότοι μαχητικών αεροσκαφών είναι να πιστέψουν ότι μπορούν να γίνουν και να καταφέρουν ό,τι ονειρεύονται. «Αν δεν τολμήσουν στη ζωή τους δεν θα μπορέσουν ποτέ να φτάσουν σε αυτό που πραγματικά αγαπάνε. Οπότε θα τις προτρέψω να τολμήσουν, ακόμα και όταν όλα μοιάζουν αδύνατα και δύσκολα. Αξίζει να παλέψουν για τα θέλω τους και τις προσωπικές τους φιλοδοξίες. Για τον λόγο αυτό κλείνοντας, θα παραθέσω ένα αγαπημένο απόφθεγμα του Νίκου Καζαντζάκη “Μια αστραπή η ζωή μας μα προλαβαίνουμε”».
