Φόρτωση Text-to-Speech…
Η σημερινή εντελώς αρνητική στάση των Ευρωπαίων, περιλαμβανομένης και της Ελλάδας, έναντι της πιθανότητας κάποιας ναυτικής αποστολής ή ευρύτερης επιχείρησης κοντά στο θέατρο του πολέμου (πέρα, δηλαδή, από τα Στενά του Ορμούζ), αποτελεί αποτέλεσμα πολυήμερων επαφών ανάμεσα στους ηγέτες που ζύγισαν δύο βασικά δεδομένα:
- Πρώτον, την ουσιαστική επιχειρησιακή αδυναμία να συμμετάσχουν σε ένα πολεμικό περιβάλλον με απειλές στις οποίες κανένα ευρωπαϊκό ναυτικό από μόνο του δεν διαθέτει τις επιχειρησιακές δυνατότητες να ανταποκριθεί.
- Και δεύτερον, αλλά εξίσου σημαντικό, την ξεκάθαρη πολιτική βούληση όλων να μη δημιουργηθεί η εικόνα ότι η Ευρώπη θα συμμετάσχει καθ’ οιονδήποτε τρόπο σε έναν πόλεμο τον οποίο ξεκίνησαν, δίχως διαβουλεύσεις με τους συμμάχους τους, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου.
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης επανέλαβε χθες σε συνέντευξή του στο Bloomberg ότι «η Ελλάδα δεν πρόκειται να συμμετάσχει σε καμία επιχείρηση κοντά στο θέατρο των τρεχουσών επιχειρήσεων», επισημαίνοντας μάλιστα πως αμφιβάλλει «ότι υπάρχει ιδιαίτερη ευρωπαϊκή όρεξη για μια τέτοια αποστολή αυτή τη στιγμή».
Οι Ευρωπαίοι αντιλαμβάνονται τους μεγάλους κινδύνους μιας ναυτικής αποστολής, ενώ δεν θέλουν να εμπλακούν σε έναν πόλεμο που ξεκίνησαν χωρίς διαβούλευση ΗΠΑ και Ισραήλ.
Ο κ. Μητσοτάκης πρόσθεσε, πάντως, ότι «αν δεν υπάρξει μια αποστολή υποστηριζόμενη από την Ευρώπη, η Ελλάδα δεν πρόκειται να συμμετάσχει από μόνη της», εκφράζοντας την εκτίμηση ότι η πιθανότητα για κάτι τέτοιο τώρα είναι «πολύ χαμηλή». Η εκτίμηση του κ. Μητσοτάκη επιβεβαιώθηκε λίγες ώρες αργότερα, όταν και ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος είχε ζητήσει από τον Ελληνα πρωθυπουργό την περασμένη εβδομάδα να στηρίξει πιθανή ευρωπαϊκή επιχείρηση στα Στενά του Ορμούζ, απέκλεισε ενδεχόμενο συμμετοχής της χώρας του.
Η λογική επιλογή
Η λεκτική επιλογή του κ. Μητσοτάκη να υπογραμμίσει ότι η Ευρώπη δεν προτίθεται να επιχειρήσει σε περιοχή κοντά στο θέατρο του πολέμου «αυτή τη στιγμή» είναι βεβαίως λογική, καθώς οι συνθήκες είναι πιθανόν να αλλάξουν πολύ γρήγορα. Και σε αυτή την πιθανότητα φυσικά η Ελλάδα θα συζητούσε την αναπροσαρμογή.
Αλλωστε και η υπαναχώρηση του κ. Μακρόν από την ανάγκη ανάπτυξης μιας ευρωπαϊκής επιχείρησης στοχεύει περισσότερο στο να αποσυνδεθεί πλήρως από οποιαδήποτε επαφή με όλα όσα ζήτησε δημοσίως από τους Ευρωπαίους συμμάχους του στο ΝΑΤΟ ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και λιγότερο στην υπαρκτή ανάγκη η Ευρώπη να μπορέσει να είναι παρούσα με κάποιον τρόπο σε μια περιοχή η οποία επηρεάζει και τη δική της ασφάλεια, κυρίως μέσω της διάχυσης των οικονομικών επιπτώσεων σε ένα ήδη επιβαρυμένο πληθωριστικό περιβάλλον.
Η πρόταση του κ. Μακρόν δεν περιοριζόταν στα Στενά του Ορμούζ, αλλά αποτελούσε μια προσπάθεια ενοποίησης του στρατηγικού τρόπου με τον οποίο η Ευρώπη βλέπει την περιοχή της Μεσογείου. Ο Ατλαντικός Ωκεανός και η Βόρεια Θάλασσα, λόγω και της γεωγραφίας, θεωρούνται ένα ενιαίο επιχειρησιακό μέτωπο από την Ευρώπη.
Αντιθέτως, στον Νότο δεν υπάρχει ουσιαστικά συμφωνία για το ποιο είναι το κέντρο ενδιαφέροντος της Ευρώπης, κάτι που αντικατοπτρίζεται και στο γεγονός ότι στο τέλος καταλήγουν να σηκώνουν το επιχειρησιακό βάρος χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία, η οποία, βεβαίως, διαθέτει ισχυρό ναυτικό.
Η κάθετα αρνητική στάση της ελληνικής κυβέρνησης –όπως εκφράστηκε χθες και από τους υπουργούς Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη και Εθνικής Αμυνας Νίκο Δένδια, από το Βερολίνο και το Λονδίνο αντιστοίχως– στηρίζεται και στον εσωτερικό παράγοντα, καθώς οι Ενοπλες Δυνάμεις, και δη το Πολεμικό Ναυτικό, έχουν ήδη αγγίξει το όριο των δυνατοτήτων να επιχειρούν στο εξωτερικό.
Επιπλέον, οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις δεν διαθέτουν τη δυνατότητα να επιχειρήσουν, έστω στο πλαίσιο ενός στολίσκου περίπου 10 πλοίων (μια μικρότερη δύναμη θα ήταν απλώς εκτός τόπου και χρόνου), σε περιβάλλον εντατικού ηλεκτρονικού πολέμου και μη επανδρωμένων απειλών.
