Φόρτωση Text-to-Speech…
Τα μαύρα μαλλιά της μονίμως τραβηγμένα σε σφιχτή κοτσίδα. Tο πρόσωπό της πλαισιωμένο με μια σειρά από μεγάλες πέρλες, σε μαύρο ή λευκό. Και πάντα ένας μεγάλος σταυρός. Η φωνή της δυνατή, παρά τους όχι σπάνιους ακκισμούς. Λόγος οξύς, αλλά όχι οργισμένος. Είναι μάλλον αδύνατο τις τελευταίες ημέρες να μην έχει πετύχει κανείς στο ζάπινγκ –ή στο σκρόλινγκ– τη Μαρία Γρατσία, δικηγόρο και πιο στενή συνεργάτιδα της Μαρίας Καρυστιανού τόσο στο νομικό σκέλος της υπόθεσης των Τεμπών, όσο και στο εγχείρημα της δημιουργίας νέου κόμματος. Κανένα από τα δεκάδες πρόσωπα που έχουν παρελάσει δίπλα από την κ. Καρυστιανού, μετά την ομιλία της στην επιτροπή της Βουλής που την έκανε διάσημη, δεν έχει καταφέρει να παραμείνει στον φωτογενή κύκλο της, εκτός από την κυρία Γρατσία.
Μπορεί να μη γνωρίζουμε πολλά για το νέο «κίνημα», ωστόσο είναι ξεκάθαρο ότι πρωτεργάτρια, νομική και μιντιακή εκπρόσωπός του είναι η πρώην υποψήφια της Νίκης.
Από την άνοιξη του 2024, που η Μαρία Καρυστιανού για πρώτη φορά βρέθηκε στο γραφείο της δικηγόρου, οι δύο γυναίκες έχουν κουμπώσει σαν δύο κομμάτια παζλ. Μπορεί να μη γνωρίζουμε πολλά για το νέο «κίνημα» που ετοιμάζεται. Για ένα πράγμα όμως υπάρχει βεβαιότητα: πρωτεργάτρια αυτού του κινήματος, νομική και μιντιακή εκπρόσωπός του και οιονεί υπαρχηγός είναι η κ. Γρατσία. Οσοι τις έχουν γνωρίσει, μιλούν για μια απαράμιλλη χημεία που έχει ενώσει τις δύο γυναίκες. Οσο περνάει ο καιρός, φαίνεται σαν να μιλούν με μια φωνή. Η κ. Γρατσία βέβαια εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι δεν έχει αποφασίσει αν θα δοκιμάσει (ξανά, μετά την πρώτη απόπειρά της με τη Νίκη) να κάνει πολιτική καριέρα με το νέο κόμμα. Προς το παρόν το στηρίζει συμβάλλοντας σε νομικά ζητήματα.
Το «στρατηγείο»
Το δικηγορικό γραφείο της στην οδό Καρνεάδου έχει περιγραφεί και ως στρατηγείο για το νέο κόμμα, με πολλές από τις συναντήσεις με δυνάμει στελέχη του νέου κινήματος να έχουν πραγματοποιηθεί εκεί. Στο χολ ο μισός τοίχος καλύπτεται από θρησκευτικές εικόνες από πάνω έως κάτω, ενώ στο άλλο μισό δεσπόζει ένας πίνακας που θυμίζει αυτόν του Ντελακρουά «Η ελευθερία οδηγεί τον λαό» με μια γυμνόστηθη Ελευθερία. Πιο μέσα, οι τοίχοι στην αίθουσα συνεδριάσεων είναι επίσης φορτωμένοι με θρησκευτικές εικόνες. Ο χώρος αυτός χρησίμευσε και ως σκηνικό για την πρόσφατη φωτογράφιση της Μαρίας Καρυστιανού σε lifestyle περιοδικό, που σχολιάστηκε για τον συνδυασμό στάιλινγκ και ευσέβειας. Από εδώ, μπροστά από μια μεγάλη βιβλιοθήκη, δίδονται και οι περισσότερες συνεντεύξεις της κ. Γρατσία στα κανάλια.
Με καταγωγή από τη Νάξο και πορεία 28 ετών στη δικηγορία, η εξ απορρήτων της κ. Καρυστιανού ήταν γνωστή εδώ και χρόνια στους εκκλησιαστικούς κύκλους λόγω της ενασχόλησής της με εκκλησιαστικά θέματα νομικού ενδιαφέροντος. Οπως περιγράφει η ίδια τον εαυτό της, λατρεύει τη δικηγορία και τη νομική επιστήμη, δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ και γι’ αυτό λέει πως δεν έχει ακόμη αποφασίσει αν θα στρατευθεί ως υποψήφια με το νέο κίνημα.
Είχε τολμήσει την πρώτη κάθοδό της στην ενεργό πολιτική το 2023 όταν ήταν υποψήφια με το κόμμα Νίκη. Ελαβε μάλιστα στην Α΄ Αθηνών τις περισσότερες ψήφους, μετά τον πρόεδρο του κόμματος Δημήτρη Νατσιό. «Πράγματι, 23 ημέρες πριν από τη διενέργεια των εκλογών εισήλθα στο ψηφοδέλτιο της Νίκης, διότι αυτά τα οποία αναγράφονταν ως αρχές της με εξέφραζαν», λέει η ίδια, επικαλούμενη ένα μάλλον άγνωστο στους πολλούς κεφάλαιο του κομματικού «ευαγγελίου»: το κράτος δικαίου. Αρχικά είχε φανεί ότι εκλέγεται στο Κοινοβούλιο. Oμως μετά την επανακαταμέτρηση που ολοκληρώθηκε μία εβδομάδα μετά τις εκλογές, το κόμμα δεν πήρε έδρα στην Α΄ Αθηνών.
Σχέση εξομολογητική
Απαντώντας στις κατηγορίες περί καθοδήγησης της κ. Καρυστιανού από κάποια «γερόντισσα», η κ. Γρατσία ξεκαθάρισε ότι είναι η ίδια που διατηρεί πνευματική σχέση εδώ και πολλά χρόνια με ηγουμένη μοναστηριού. Αλλωστε, οι περισσότεροι πολιτικοί άνδρες της χώρας διαφημίζουν τους δεσμούς τους με τον κλήρο και την Εκκλησία, και τα προσκυνήματά τους στο Αγιον Ορος και αλλού, προσβλέποντας στην επιρροή που έχει η επίδειξη πίστης στο ποίμνιο. «Το θρησκευτικό αποτύπωμα οιουδήποτε ανθρώπου είναι κάτι προσωπικό, απόρρητο και πολύ εμπιστευτικό και εννοείται ότι δεν μπορεί να έχει σχέση με ιδεολογία ή με οποιαδήποτε κινηματική δράση», λέει.
«Το να εμπλέκουμε προσωπικές επιλογές σε σχέση με το αν κάποιο πρόσωπο διατηρεί μια προσωπική, εξομολογητική σχέση εμπιστοσύνης με οποιοδήποτε πρόσωπο της Εκκλησίας δεν αφορά τον δημόσιο λόγο». Θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει ότι, στη δική της περίπτωση, η Εκκλησία και οι εκκλησιαστικοί κύκλοι παίζουν σημαντικό, αν όχι τον σημαντικότερο ρόλο τόσο στην επαγγελματική όσο και στην πολιτική σταδιοδρομία της. Μεταξύ των πολλών υποθέσεων που χειρίζεται το γραφείο της είναι και η υπεράσπιση του πρώην βουλευτή της Νίκης Νίκου Παπαδόπουλου, που είχε εισβάλει στην Εθνική Πινακοθήκη σπάζοντας προθήκες και προκαλώντας ζημιές σε εκθέματα, τα οποία θεώρησε βλάσφημα.
Οσον αφορά την κριτική ότι η κ. Καρυστιανού ήταν μεν ένας θρησκευόμενος άνθρωπος, αλλά έχει μετατοπιστεί αρκετά δεξιότερα μετά την επαφή της με την κ. Γρατσία, αναφέρεται ότι η μητέρα της Μάρθης ήδη από τις πρώτες εμφανίσεις της, αρκετά πριν γνωρίσει τη δικηγόρο της, υπογράμμιζε ότι παίρνει δύναμη από την πίστη της για να αντιμετωπίσει την προσωπική τραγωδία της.
Μυστικοπάθεια
Πολλοί ήταν εκείνοι και εκείνες που διεκδίκησαν μερίδιο από τη δημοφιλία –και την πολιτική ακτινοβολία– της Μ. Καρυστιανού. Μάλλον όλοι έχουν –από την αρχή ή όψιμα– απορριφθεί, είτε από την ίδια είτε από τη Μ. Γρατσία. Πρόσωπα που έχουν περάσει από το γραφείο της Καρνεάδου εκφράζουν την απογοήτευσή τους, σημειώνοντας με πικρία ότι το εγχείρημα δεν έχει πολυσυλλεκτικότητα. «Ή είσαι μαζί τους 100% ή εναντίον τους», λένε.
Περιγράφεται μια «σεχταριστικού τύπου» μυστικοπάθεια για τα εγχειρήματα και την επιλογή των προσώπων. Οποιος διαφωνεί με το πολιτικό εγχείρημα και αναδεικνύει τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει αυτό στη δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης, όπως πολλοί άλλοι συγγενείς των θυμάτων, είναι σίγουρα εναντίον. Πολλοί συχνά, λένε, αυτοδιαψεύδονται, αλλάζουν γραμμή, χωρίς ποτέ να το αποδεχθούν, αλλά βγάζοντας πάντα κάποιον άλλον ψεύτη ή εγκάθετο. «Τίποτα δεν έχει συμβεί, εκτός από αυτό που έχουν στο μυαλό τους και επιβεβαιώνουν οι ίδιες».
Παρότι στελέχη εμφανίζονται και εξαφανίζονται ταχύτατα από το νέο πολιτικό κίνημα, Καρυστιανού και Γρατσία επιμένουν ότι υπάρχουν πάρα πολλές προσωπικότητες με πλούσια βιογραφικά που καταρτίζουν το πρόγραμμα του νέου κόμματος. Μάλιστα, η κ. Γρατσία αποκάλυψε ότι το πρόγραμμα θα είναι έτοιμο για παρουσίαση τον Φεβρουάριο, ίσως και πολλά από τα πρόσωπα.
Μια πρόσφατη δημόσια αντιπαράθεση αφορά τη διακοπή της συνεργασίας της κ. Καρυστιανού με τον δικηγόρο Δημήτρη Σκαρίπα. Ο ίδιος λέει ότι η κ. Γρατσία του τηλεφώνησε το πρωί της 12ης Ιανουαρίου και του ανακοίνωσε τη διακοπή της συνεργασίας, την ώρα που βρισκόταν «στην αίθουσα του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Λάρισας, στην 7η κατά σειρά συνεδρίαση, για τα υπεξαχθέντα βίντεο» στη δίκη για τα Τέμπη. Η πλευρά Καρυστιανού – Γρατσία αναφέρει ότι η συνδρομή του ούτως ή άλλως περιορίστηκε σε τρεις ή τέσσερις παραστάσεις για δίκες που είναι ακόμη σε εξέλιξη και η κ. Καρυστιανού τον είχε ήδη ενημερώσει για τη λήξη της συνεργασίας τους από τον περασμένο Δεκέμβριο.
Ο νέος δικηγόρος Στέλιος Σούρλας, που ξεκίνησε να συνεργάζεται μετά την αποχώρηση Σκαρίπα, στήριξε σε δηλώσεις του τις απόψεις της κ. Καρυστιανού για τις αμβλώσεις διερωτώμενος γιατί θεωρείται ακραία η έκφραση μιας θέσης που αποτελεί δικαίωμα και χαρακτηρίζοντας την άμβλωση «φρικτή δολοφονία ενός ανθρώπου που δεν μπορεί να αμυνθεί».
Χωρίς πρόσημο
Η κ. Γρατσία είναι υπέρμαχος της άποψης ότι το νέο πολιτικό εγχείρημα δεν έχει –τουλάχιστον κατ’ όνομα– ιδεολογικό πρόσημο. «Κατά τη γνώμη μας οι πολιτικές δεν είναι συγκεκριμένες, έχουν να κάνουν με τι κριτήρια υιοθετεί έκαστος. Εν προκειμένω το κριτήριο είναι τι είναι καλύτερο για τη χώρα και για τους πολίτες. Δεν υπάρχουν ταμπέλες να παραπέμπουν σε Δεξιά, Αριστερά».
Ως παράδειγμα φέρνει την κατάργηση του άρθρου 86 του Συντάγματος, ένα ζήτημα που λειτουργεί οριζόντια και «δεν έχει να κάνει με Δεξιά – Αριστερά, αλλά με την αληθινή λειτουργία του θεσμού της δημοκρατίας». Αρα εφόσον ένα αυτονόητο αίτημα για ανεξάρτητη Δικαιοσύνη υποστηρίζεται από όλους τους πολίτες, αυτό για εκείνη μεταφράζεται και σε αυτονόητη αχρήστευση των ιδεολογιών.
Δική της ιδέα ήταν και το να στραφεί η Μ. Καρυστιανού νομικά κατά της Ευρωπαίας εισαγγελέως Λάουρα Κοβέσι και των εντεταλμένων Ευρωπαίων εισαγγελέων στο γραφείο της Αθήνας, εγκαλώντας τους επειδή δεν παρέκαμψαν το άρθρο 86 του Συντάγματος αναφορικά με τις ποινικές ευθύνες πολιτικών προσώπων στην υπόθεση των Τεμπών.
Πρόσωπα που έχουν περάσει από την Καρνεάδου σημειώνουν με πικρία ότι το εγχείρημα δεν έχει πολυσυλλεκτικότητα. «Ή είσαι μαζί τους 100% ή εναντίον τους», λένε.
Οπως επισημαίνει, θα έπρεπε να έχει παρακαμφθεί το ελληνικό Σύνταγμα, λόγω της υπεροχής του ενωσιακού δικαίου, όπως έγινε και στο ζήτημα των μη κρατικών πανεπιστημίων. Εκεί το Συμβούλιο της Επικρατείας άνοιξε τον δρόμο για την εγκατάσταση μη κρατικών πανεπιστημίων βασιζόμενο στο σκεπτικό ότι δεν τίθεται ζήτημα αυτοτελούς ερμηνείας του άρθρου 16 του Συντάγματος, αλλά ερμηνείας του σε σχέση με το ενωσιακό δίκαιο.
Κατά της Κοβέσι
«Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έπρεπε, κατά τη θέση μας, εφαρμόζοντας την αρχή της υπεροχής του ενωσιακού δικαίου, έναντι του εθνικού, να μην προβεί σε εφαρμογή του προβλεπόμενου στο Σύνταγμα της Ελλάδος άρθρου 86 και άρα να μην εξαρτήσει την ποινική έρευνα και την άσκηση διώξεων κατά πολιτικών – ποινικά υπόλογων προσώπων για τα στρεφόμενα κατά της Ε.Ε. εγκλημάτων των Τεμπών από τη συγκρότηση ή μη προανακριτικής επιτροπής για την άσκηση ποινικών διώξεων από τη Βουλή εις βάρος των ποινικά ερευνητέων πολιτικών προσώπων», αναφέρει σε επιστολή της προς την κυρία Κοβέσι την 1η Οκτωβρίου η κυρία Γρατσία. Η δικηγόρος αναφέρει ότι σύντομα θα καταθέσει σχετικό υπόμνημα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Είναι, αλήθεια, αυτή η ριζική δυσπιστία προς τους θεσμούς, όχι μόνο τους εγχώριους αλλά και τους ευρωπαϊκούς, άσχετη με κάθε «ιδεολογία»; Δεν είναι η άποψη για τις αμβλώσεις σε συνδυασμό με την αξίωση υποταγής της καλλιτεχνικής έκφρασης στις εντολές της επικρατούσας θρησκείας ψηφίδες μιας πολύ καθαρής ιδεολογικής ταυτότητας; Δεν «δείχνουν» πέρα από τη μονοθεματική εκστρατεία μιας δικαστικής διαλεύκανσης;
Στο τέλος, ούτως ή άλλως, σε ορίζουν οι απόψεις και η εικόνα σου. Και οι εικόνες που επιλέγεις για φόντο.
