Μια δικαστική διαμάχη στην καρδιά της Silicon Valley εξελίσσεται σε κάτι πολύ περισσότερο από σύγκρουση νομικών επιχειρημάτων. Στο επίκεντρο βρίσκονται δύο από τις πιο ισχυρές φιγούρες της τεχνολογίας και η εταιρεία που άλλαξε την παγκόσμια συζήτηση γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη. Όμως, πίσω από τα βαριά ονόματα, τα πανίσχυρα δικηγορικά γραφεία και τα δισεκατομμύρια που διακυβεύονται, αναδύεται μια ιστορία απρόσμενη: ένας από τους ανθρώπους που υπερασπίζονται τον Έλον Μασκ περνά τις νύχτες του όχι μόνο σε δικαστικές αίθουσες, αλλά και στη σκηνή — ως κλόουν.
Ο Έλον Μασκ και ο Sam Altman βρίσκονται αντιμέτωποι σε μια δικαστική σύγκρουση τιτάνων για τις απαρχές της OpenAI, η οποία σήμερα αποτελεί μία από τις σημαντικότερες εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης στον κόσμο. Σε ομοσπονδιακό δικαστήριο του Σαν Φρανσίσκο, οι δύο πλευρές μηνύουν η μία την άλλη μέσα από έναν καταιγισμό αγωγών και ανταγωγών.
Στο στρατόπεδο του Altman βρίσκεται ένα ολόκληρο οπλοστάσιο κορυφαίων νομικών γραφείων — ανάμεσά τους τα Morrison & Foerster και Wachtell Lipton Rosen & Katz — με μακρά ιστορία εκπροσώπησης της «αριστοκρατίας» της Silicon Valley.
Ο Μασκ έχει στραφεί σε δύο μικρότερα, εξειδικευμένα δικηγορικά γραφεία. Και στο ένα από αυτά, ένας από τους δικηγόρους του Μασκ είναι κλόουν, όπως αποκαλύπτει και το Business Insider.
Ο Jaymie Parkkinen βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της δικαστικής μάχης, βάζοντας την υπογραφή του σε ορισμένες από τις πιο σκληρές διαμάχες γύρω από τη συλλογή αποδεικτικών στοιχείων. Σε ακρόαση τον Ιούλιο, βρέθηκε μόνος του απέναντι σε τρεις δικηγόρους που εκπροσωπούσαν την OpenAI και τη Microsoft στην υπόθεση.
Εκτός δικαστηρίου, μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα σε εμφανίσεις ως κλόουν και στη λειτουργία της δικής του επιχείρησης με την ονομασία «Clown Cardio».
«Όλοι οι φίλοι μου από τον χώρο της κωμωδίας — κανένας τους δεν μπορεί να πιστέψει ότι είμαι δικηγόρος», δήλωσε ο Parkkinen στο Business Insider. «Και κανένας από τους φίλους μου δικηγόρους δεν μπορεί να πιστέψει ότι κάνω κλόουν».
Η τέχνη του κλόουν
Οι εμφανίσεις του Parkkinen ως κλόουν δεν έχουν καμία σχέση με το «Ronald McDonald σε παιδικά πάρτι» που συχνά συνδέεται με αυτή την εικόνα, όπως λέει ο ίδιος. Δεν υπάρχουν κόκκινες μύτες που κορνάρουν ούτε πολύχρωμες περούκες με μπούκλες. Δεν ανεβαίνει στη σκηνή καβάλα σε μονόκυκλο.
Ο κλόουν, σύμφωνα με τον Parkkinen, μοιάζει περισσότερο με την υψηλής σύλληψης σωματική κωμωδία του Charlie Chaplin, του Buster Keaton και της Lucille Ball. Χρησιμοποιεί τον όρο με τον ίδιο τρόπο που κάποιος θα έλεγε «improv» ή «κωμωδία».
«Όταν αφαιρείς όλες τις κοινωνικές μάσκες που φοράμε, όταν αφαιρείς το φύλο, την πολιτική, τα χρήματα, το κύρος και την εξουσία, και μένεις απλώς με τον ωμό ανθρώπινο εαυτό σου, χωρίς όλα τα στολίδια της κοινωνίας — ποιος είσαι;» λέει ο Parkkinen. «Ο κλόουν προσπαθεί να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα».
Όλες οι εμφανίσεις του Parkkinen είναι αυτοσχεδιαστικές και, όπως λέει, αυτή η μορφή τέχνης έχει πολλά κοινά με το improv.
Στην πράξη, οι παραστάσεις κλόουν περιλαμβάνουν τη θέσπιση κανόνων για το κοινό — και στη συνέχεια την ανατροπή τους. Η αλληλεπίδραση ανάμεσα στον κλόουν και το κοινό αποκαλύπτει κάτι για όλους, υποστηρίζει.
«Οι κλόουν χρησιμοποιούν συχνά διαγωνισμούς και επιδείξεις δεξιοτήτων, όπως το ζογκλερικό, γιατί το κοινό ξέρει τι είναι σωστό και τι λάθος σε αυτά», λέει.
Ως παράδειγμα, ο Parkkinen περιέγραψε μια παράσταση στην οποία αποφάσισε να μη χρησιμοποιήσει καμία λέξη που περιέχει το γράμμα «Μ». Έπρεπε να βρει πώς θα κρατήσει την παράσταση ζωντανή, παρακολουθώντας ταυτόχρονα τις αντιδράσεις του κοινού κάθε φορά που «γλιστρούσε».
«Κατά κάποιον τρόπο γίνεται σαν ένα ζογκλερικό νούμερο, μεταφορικά μιλώντας», λέει. «Πώς θα συνεχίσω την παράσταση; Πώς θα είμαι ένας πειστικός χαρακτήρας, αλλά ταυτόχρονα να μην χρησιμοποιώ ποτέ το γράμμα Μ; Και το κοινό παρακολουθεί πολύ προσεκτικά για τέτοιου είδους σημάδια».
