Η μακρά ιστορία των πολέμων που προκαλεί το ανθρώπινο είδος έχει δείξει ότι εύκολα ξεκινά κανείς έναν πόλεμο, αλλά δύσκολα τον τελειώνει, ακόμα και αν έχει σαφή υπεροπλία
Αυτό ακριβώς επιβεβαιώνεται και στον πόλεμο στο Ιράν. Ξεκίνησε με σαρωτικά χτυπήματα από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, με σοβαρά πλήγματα, καθώς ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης εξοντώθηκε, όπως και πολλοί υψηλόβαθμοι του καθεστώτος. Ίσως για την αμερικανική πλευρά η προσδοκία να ήταν ένας «περίπατος», αλλά αυτή είναι συνήθης προσδοκία του ισχυρού, κάτι τέτοιο σχεδίαζε και ο Βλαντιμίρ Πούτιν για τον Ουκρανία και από τότε έχουν περάσει τέσσερα χρόνια.
Μετά τις πρώτες επιδρομές και την απάντηση του Ιράν που μάλλον ήταν ισχυρότερη απ’ όσο φαντάζονταν τουλάχιστον οι χώρες της περιοχής που δέχθηκαν τα ιρανικά πυρά, άρχισαν να γράφονται τα σενάρια με κύριο άξονα τη διάρκεια αυτού του πολέμου. Και κάπου εκεί αρχίσαμε να ακούμε δηλώσεις προσπαθώντας να καταλάβουμε πόσος δρόμος υπάρχει ακόμα. Αλλά για να μιλήσουμε τους όρους της εποχής είναι σα να βρισκόμαστε μπροστά σε έναν αλγόριθμος τον οποίον προσπαθούμε να αποκωδικοποιήσουμε.
Οι δηλώσεις Τραμπ που είναι και το κύριο βαρόμετρο ποικίλουν από μέρα σε μέρα, με την τελευταία να κάνει λόγο για «εκδρομή» στο Ιράν. Νωρίτερα είχε κάνει λόγο για «4- 8 εβδομάδες» και στο ενδιάμερο έκανε λόγο για έναν πόλεμο «για όσο χρειαστεί» και σε αυτήν την άποψη φαίνεται πως συγκλίνουν και οι ισραηλινοί.
Οι αγορές που αγαπούν τη σταθερότητα ανεβοκατεβάζουν την τιμή του πετρελαίου και κανείς από τους «παίκτες» δεν μπορεί να δηλώσει με βεβαιότητα όχι απλώς την έκβαση του πολέμου, αλλά και το πώς θα ξημερώσει η επόμενη μέρα.
Τα σενάρια λοιπόν για τον πόλεμο στο Ιράν είναι ασκήσεις επί χάρτου και είναι περισσότερο ευχές και προσδοκίες, παρά ρεαλιστικές εκτιμήσεις. Όσο συνεχίζεται ο πόλεμος η φωτιά του δεν καίει μόνο υποδομές, κατοικίες και πλοία, καίει και το ίδιο το σενάριο.
