Τη χρονιά 2018-2019 όσο εγώ είχα το προνόμιο να προετοιμάζομαι αδιάκοπα για τις
Πανελλαδικές, συνομήλικες/οι μου ανά τον κόσμο δούλευαν, κακοποιήθηκαν, στερήθηκαν το
δικαίωμά τους στη ζωή, αρρώστησαν, έχασαν αγαπημένα πρόσωπα, δεν είχαν ανθρώπους και
χρήματα να στηρίξουν τα όνειρά τους. Εκείνη τη χρονιά, όπως και κάθε άλλη, η Γη δε
σταμάτησε να περιστρέφεται στις αρχές του Ιουνίου. Ούτε μετέπειτα. Ο κόσμος δεν
σταμάτησε να προχωρά και να εξελίσσεται. Ούτε και μετά από τις εξετάσεις.
Στην Ελλάδα, ο εξαντλητικός θεσμός των Πανελλαδικών ταλανίζει τη συντριπτική
πλειοψηφία των μαθητριών/ων Λυκείου εδώ και πολλές δεκαετίες. Όταν ένας άνθρωπος είναι
υποψήφιος/α, η κοινωνία περιμένει από εκείνον/η να «παγώσει» τη ζωή του/της, να ζει για το
διάβασμα και να διαβάζει για να ζει ώσπου να έρθουν οι «πολυπόθητες» εξετάσεις. Σαν η
καθημερινότητα να πρέπει να μπει σε χρονοντούλαπο, το οποίο θα ανοίξει ξανά περί τα μέσα
Ιουνίου. Επί εξήντα χρόνια που ισχύει ο θεσμός, κάθε παιδί που μεγαλώνει στην Ελλάδα
μαθαίνει πως ο μόνος τρόπος για να σπουδάσει αυτό που επιθυμεί είναι η επιτυχία στις
Πανελλαδικές εξετάσεις. Επί εξήντα χρόνια υποβόσκει μία αντίληψη πως η επιτυχία στις
Πανελλήνιες συνεπάγεται επιτυχία στη ζωή. Πως οι άριστοι βαθμοί σε τέσσερα -ακόμηδιαγωνίσματα, είναι καθοριστικής σημασίας για ολόκληρο το μέλλον των υποψηφίων.
Advertisment
Η ζωή, όμως, όπως προανέφερα, προχωρά. Οι άνθρωποι 17-18-19 ετών, που μπαίνουν
στη διαδικασία να δώσουν Πανελλαδικές είναι εκκολαπτόμενοι ενήλικες που τους
«αφαιρείται» το δικαίωμα ενασχόλησης με κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, αντίστασης στο
σύστημα και επιλογής διαφορετικής από αυτή της πλειοψηφίας σχετικά με έναν θεσμό που
όσο περνούν τα χρόνια δυσκολεύει όλο και περισσότερο και ενόσω ζουν σε έναν κόσμο με
όλο και περισσότερες προκλήσεις. Συν τοις άλλοις, βρίσκονται διαρκώς αντιμέτωποι/ες με
έμμεση ή άμεση πίεση των προσώπων φροντίδας τους για «επιτυχία». Εν έτει 2024 η
αποστήθιση θεωρείται, ακόμη, θεμιτός τρόπος αξιολόγησης της ικανότητας νέων ανθρώπων
να σπουδάσουν σε δημόσιο, ελληνικό πανεπιστήμιο και η ψυχολογική υποστήριξή τους είναι
απούσα.
Όσο πλησιάζουν οι μέρες, οι ευχές για «Καλή Επιτυχία» έρχονται από κάθε πρόσωπο,
σχετικό ή άσχετο με τις εξετάσεις. Από ανθρώπους που δεν πιστεύουν στην προσπάθειά σου,
από άλλους που δεν έχουν ιδέα τι πέρασες μέσα στη χρονιά, από ανθρώπους που σου
στάθηκαν ή δε σου στάθηκαν όπως θα ήθελες, από καθένα και καθεμιά γιατί έτσι είθισται.
Επιτυχία είναι να μαθαίνεις τον κόσμο και τον εαυτό σου, να μαθαίνεις από τα σωστά και τα
λάθη σου, από τις ευχάριστες και τις δυσάρεστες στιγμές. Η ενδεχόμενη «επιτυχία» ή
«αποτυχία» στις Πανελλαδικές μπορεί να είναι άλλο ένα μάθημα στη ζωή, μία ευκαιρία για
εξέλιξη και αναστοχασμό. Αξιοσημείωτο πως λέξη επιτυχία έχει β’ συνθετικό το ουσιαστικό
«τύχη».
Για εσένα που δεν άντεξες την πίεση και αποσύρθηκες, για εσένα που συνέβη κάτι
αναπάντεχο και σε αποδιοργάνωσε, για εσένα που παλεύεις για να εκπληρώσεις τα όνειρα
άλλων, για εσένα που νιώθεις πως στερήθηκες ευχάριστες στιγμές, για εσένα που δεν είσαι
ακόμη σίγουρη/ος για το τι θα σε ενδιέφερε να σπουδάσεις, για εσένα που διάβασες με
επιμονή και συστηματικά όλη τη χρονιά, για εσένα που έκανες το καλύτερο που μπορούσες
ακόμη και αν δεν το αναγνώρισαν εκείνοι/ες που θα ήθελες, για εσένα που κατάλαβες πως δε
θέλεις να σπουδάσεις στα 18 σου, για εσένα που σκοπεύεις να κάνεις αυτό που σου αρέσει
ανεξαρτήτως μορίων που θα συγκεντρωθούν στις εξετάσεις, για εσένα που ξαναδίνεις για να
πετύχεις το στόχο σου, για όλες/ους εσάς που η δημόσια, εγχώρια πανεπιστημιακή
εκπαίδευση είναι μονόδρομος…
Advertisment
Να θυμάστε πως το μέλλον σας δεν εξαρτάται από τις πρώτες μέρες του Ιουνίου της Γ Λυκείου, δεν έχετε μία ευκαιρία, ούτε και έναν τρόπο εξέτασης για την επίτευξη των στόχων σας.
