Φόρτωση Text-to-Speech…
Με ανησυχία αντιμετωπίζει η Αθήνα το ενδεχόμενο ραγδαίας κλιμάκωσης της έντασης στον Περσικό Κόλπο, ιδιαίτερα καθώς φαίνεται ότι η Ουάσιγκτον προετοιμάζεται για παν ενδεχόμενο, με κύριο σενάριο κλιμάκωσης αυτό μιας περιορισμένης γεωγραφικής έκτασης χερσαίας επιχείρησης. Eνα τέτοιο ενδεχόμενο θα οδηγούσε σε πιθανή πλήρη απώλεια του ελέγχου του βαθμού κλιμάκωσης στη σύγκρουση που μαίνεται και θα ανάγκαζε τις ΗΠΑ είτε να επιμείνουν σε έναν πόλεμο με ολοένα αυξανόμενες απώλειες είτε σε μια απότομη αλλαγή πορείας, εκ των πραγμάτων προβληματική και για λόγους πολιτικούς για την ίδια την Ουάσιγκτον.
Οι ΗΠΑ δεν έχουν καταστρέψει τις υποδομές εκτόξευσης βαλλιστικών πυραύλων και drones του Ιράν που είναι αποκεντρωμένες στις 32 περιφέρειες της χώρας.
Επί της ουσίας οι Αμερικανοί αντιμετωπίζουν προβλήματα –κάποια ήδη, άλλα σε περίπτωση που οι επιχειρήσεις στην ξηρά ξεκινήσουν– σε τρεις τομείς:
Πρώτον, αν και αεροπορικές δυνάμεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ ελέγχουν κατά τρόπο συντριπτικό τον εναέριο χώρο πάνω και γύρω από το Ιράν –γεγονός το οποίο αποτελεί πάντα προϋπόθεση κάθε πιθανής χερσαίας επιχείρησης–, δεν έχουν κατορθώσει να καταστρέψουν τις υποδομές εκτόξευσης βαλλιστικών πυραύλων και drones ανά την επικράτεια της χώρας. Φαίνεται ότι η άμυνα της Τεχεράνης, που είναι οργανωμένη ως «μωσαϊκό», δηλαδή αποκεντρωμένη σε 32 εδαφικές μονάδες (31 για κάθε επαρχία του Ιράν, με την Τεχεράνη να έχει δύο ως πρωτεύουσα), είναι αρκετά ανθεκτική και ικανή να λειτουργεί ακόμα και με ελάχιστες έως καθόλου κατευθύνσεις από το πολιτικό κέντρο. Και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι το Ιράν εξακολουθεί να πλήττει το Ισραήλ, σε βαθμό μάλιστα που έχουν δοθεί στους κατοίκους των μεγάλων αστικών κέντρων οδηγίες για μέτρα επιβίωσης σε περίπτωση μακροχρόνιων διακοπών ρεύματος.
Δεύτερον, στη θάλασσα η κατάσταση είναι αρκετά πιο επικίνδυνη. Οι αντιπλοϊκές δυνατότητες που έχει αναπτύξει το ναυτικό των ΗΠΑ, είτε με μονάδες επιφανείας είτε με μη επανδρωμένα σκάφη (USV), αποτελούν ένα επαρκές όπλο εναντίον των μικρών πλοιαρίων που διαθέτουν οι Φρουροί της Επανάστασης, ωστόσο σε ένα επιβαρυμένο μέτωπο θα βρίσκονται ενταγμένες και δυνάμεις των Ιρανών από ξηράς, που θα μπορούν να επιφέρουν πλήγματα σε ναυτικές μονάδες. Εν ολίγοις σε περίπτωση κινητοποίησης πλοίων από τις ΗΠΑ για την υποστήριξη χερσαίων επιχειρήσεων, εκ των πραγμάτων κάποιες από τις ναυτικές μονάδες θα πλεύσουν εγγύτερα στα Στενά του Ορμούζ.
Τρίτον, μια επιχείρηση στην ξηρά θα πρέπει να έχει κάποιον ορατό στρατηγικό στόχο, έως τώρα μάλλον δυσδιάκριτο: Το νησί Χαργκ, όπου βρίσκονται ενεργειακές υποδομές, είναι εδώ και αρκετό καιρό στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος ως πιθανός στόχος. Παράλληλα, μια χερσαία επιχείρηση με σκοπό τη δημιουργία σημείων ελέγχου των Στενών του Ορμούζ, προκειμένου να εξομαλυνθεί η πρόσβαση των δεξαμενοπλοίων στις ενεργειακές υποδομές των συμμαχικών των ΗΠΑ κρατών του Περσικού Κόλπου, δεν είναι εκτός συζήτησης. Αυτή τη στιγμή κατευθύνονται προς την περιοχή μία ταξιαρχία αλεξιπτωτιστών της 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας του στρατού των ΗΠΑ (περίπου 3.000 άτομα), μία ακόμα ταξιαρχία (3.000 άτομα) της 10ης Ορεινής Μεραρχίας, ενώ οποιαδήποτε επιχείρηση με τέτοια χαρακτηριστικά πάντα υποστηρίζεται από άνδρες των Ειδικών Δυνάμεων του αμερικανικού στρατού, εν προκειμένω ο αριθμός αυτός υπολογίζεται σε περίπου 1.000 άτομα. Στις δυνάμεις αυτές υπολογίζονται επιπλέον 4.000 άνδρες του Σώματος των πεζοναυτών των ΗΠΑ, που επίσης πλέουν προς την περιοχή κοντά στον Κόλπο.
Τα Α-10 Warthog
Η κινητοποίηση των τελευταίων ημερών εξηγεί, πάντως, για ποιο λόγο οι Αμερικανοί ανέπτυξαν κάποια οπλικά συστήματα, όπως για παράδειγμα τα αεροσκάφη Α-10 Warthog που είναι σχεδιασμένα για να παρέχουν εγγύς αεροπορική υποστήριξη σε χερσαία τμήματα, καταστρέφοντας άρματα μάχης, τεθωρακισμένα οχήματα παντός είδους και εχθρικές μονάδες στο έδαφος. Αυτά τα αεροσκάφη χρησιμοποιούνται ήδη για να καταστρέψουν στα Στενά του Ορμούζ ακτοφυλακίδες ή μικρότερα περιπολικά των Φρουρών της Επανάστασης. Επίσης, η αξιοποίηση USV στα Στενά του Ορμούζ, παρόμοια με εκείνα που πριν από λίγες εβδομάδες εκτελούσαν περιπολίες στη Σούδα, αναδεικνύει ότι το σενάριο της εκτεταμένης επιχείρησης στην περιοχή δεν είναι καθόλου θεωρητικό.
Για τους Αμερικανούς η κατάσταση στο έδαφος θα είναι εξαιρετικά δύσκολη, δεδομένου ότι στα στρατιωτικά εγχειρίδια ο επιτιθέμενος πρέπει να έχει αναλογία μεγαλύτερη του 5 προς 1 προκειμένου να ευελπιστεί ότι θα κάμψει οχυρές θέσεις. Κάτι τέτοιο όχι απλώς δεν ισχύει, αλλά αντιθέτως στο Ιράν υπάρχει ένας τεράστιος οργανισμός που υποστηρίζει το καθεστώς. Οι Φρουροί της Επανάστασης διαθέτουν περί τους 200.000 άνδρες εν ενεργεία και μια δεξαμενή περίπου 600.000 εφέδρων, μέρος της οποίας ίσως ήδη έχει κινητοποιηθεί. Επιπλέον, υπάρχουν και οι παραστρατιωτικές πολιτοφυλακές Μπασίτζ, πυλώνας του καθεστώτος, που σε κατάσταση ανάγκης θα μπορούσαν να φθάσουν ακόμα και τους 1,5 εκατ. άνδρες.
