Φόρτωση Text-to-Speech…
Oι μεταρρυθμιστικές πρωτοβουλίες, πόσο μάλλον όταν αγγίζουν τους θεσμούς, αντιμετωπίζονται θετικά από τον χώρο του Κέντρου. Το επιβεβαιώνει ο Ζαχαρίας Ζούπης, διευθυντής ερευνών της Opinion Poll, εκτιμώντας ότι η πρόταση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη για το (μερικό) ασυμβίβαστο υπουργού – βουλευτή τον ενισχύει στο εκλογικό ακροατήριο που διψάει για εκσυγχρονισμό.
Θετικός είναι ο Αλκης Δερβιτσιώτης, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΔΠΘ, με το επιχείρημα ότι στη βάση του γαλλικού μοντέλου «και η λαϊκή νομιμοποίηση δεν τίθεται εν αμφιβάλω και θεωρητικά σπάει ο ομφάλιος λώρος με τους εκλογείς-πελάτες και μένει να δούμε αν θα επανασυγκολληθεί». Ο αντίλογος έρχεται από τον Αντ. Καραμπατζό, καθηγητή Νομικής στο ΕΚΠΑ, που παραπέμπει στο παιχνίδι με τις «μουσικές καρέκλες»: «Ο πρωθυπουργός, επιλέγοντας έναν βουλευτή για υπουργό, θα φέρνει τον πρώτο επιλαχόντα εντός Βουλής. Στη συνέχεια, όμως, αν απομακρύνει τον υπουργό από την κυβέρνηση, θα τον επαναφέρει στη Βουλή και συγχρόνως θα βγάζει εκτός Βουλής τον –ενδεχομένως ανεπιθύμητο– επιλαχόντα. Και αυτό μπορεί να συμβεί επανειλημμένως με διαδοχικούς ανασχηματισμούς. Ετσι στην ουσία ο πρωθυπουργός δεν θα ανασχηματίζει μόνο την κυβέρνηση αλλά και τη σύνθεση της Βουλής. Και όλα αυτά κατά παραμερισμό της αρχής της αντιπροσώπευσης. Συνεπώς, ένα τέτοιο παιχνίδι με “μουσικές καρέκλες” τις βουλευτικές έδρες δεν είναι μια καλή ιδέα. Αλλες μορφές ασυμβιβάστου, όπως η αδυναμία του υπουργοποιηθέντος βουλευτή να θέσει υποψηφιότητα στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, θα μπορούσαν να συζητηθούν. Τέλος, ας τονιστεί ότι υπό το ισχύον Σύνταγμα ο πρωθυπουργός μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση απαρτιζόμενη εξ ολοκλήρου από εξωκοινοβουλευτικούς».
Επιφυλακτικός είναι ο Ανδρέας Στεργίου, καθηγητής Ευρωπαϊκών Θεσμών στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, κάτοχος της έδρας Jean Monnet: «Η μοναδική λύση, που εφαρμόζεται και σε άλλες χώρες, είναι ο πλήρης διαχωρισμός βουλευτικής και υπουργικής ιδιότητας, μαζί όμως με την πρόβλεψη ότι ο/η υπουργός δεν θα μπορεί να κατέλθει ως υποψήφιος/α βουλευτής στις αμέσως επόμενες εκλογές και με αυτόν τον τρόπο δεν θα μπορεί να χρησιμοποιεί τη θέση του για να προετοιμάζει (με πελατειακού τύπου πρακτικές) την πολιτική καριέρα του. Αν μια τέτοια ρύθμιση συνοδευθεί από την καθιέρωση μονοεδρικών εκλογικών περιφερειών σε όλη τη χώρα, χωρίς μείωση των βουλευτικών εδρών, που θα επιτρέψει την είσοδο στη Βουλή και ανθρώπων χωρίς μηχανισμούς κομματικής υποστήριξης και μεγάλη οικονομική επιφάνεια, ο πελατειασμός θα υποστεί ένα συντριπτικό πλήγμα». Για την Κωνσταντίνα Γεωργάκη, επίκουρη καθηγήτρια στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ, «ένα ενδιάμεσο σχήμα, με δυνατότητα διαρκούς εναλλαγής ρόλων υπουργών και βουλευτών, δυσχεραίνει τη σαφή κατανομή ευθύνης, καθώς οι ίδιοι φορείς μετακινούνται μεταξύ ελέγχοντος και ελεγχομένου, αποδυναμώνοντας την κοινοβουλευτική εποπτεία. Παράλληλα, η εν συνεχεία επάνοδος υπουργών στη Βουλή και η δυνατότητα διαμόρφωσης της σύνθεσής της μέσω κυβερνητικών επιλογών ενδέχεται να αλλοιώσουν την αντιπροσωπευτικότητα και να ενισχύσουν την εκτελεστική επιρροή επί της νομοθετικής λειτουργίας».
Οξύτερος είναι ο Γιώργος Κατρούγκαλος, καθηγητής Δημοσίου Δικαίου, ανεξάρτητος εμπειρογνώμονας ΟΗΕ, πρώην υπουργός. Μιλάει για «εργαλειοποίηση» του Συντάγματος, σημειώνοντας ότι «για τη μικροδιαφθορά του ρουσφετιού το μέτρο είναι προφανώς ατελέσφορο: δεν θα κυνηγάει πλέον ψήφους για την επανεκλογή του ο υπουργός και τέως βουλευτής;». Από την πλευρά του ο Π. Βουρλούμης σημειώνει: «Το ασυμβίβαστο μεταξύ βουλευτή και υπουργού είναι μία από τις προτάσεις για την αναθεώρηση του Συντάγματος στο βιβλίο που είχαμε γράψει και που αγνοήθηκε εκκωφαντικά. Η αναβίωση τώρα της πρότασης υπό το κράτος σύγχυσης και χωρίς την κατάλληλη προετοιμασία την ευτελίζει, όπως δυστυχώς και την πολύ σημαντική υπόθεση της αναθεώρησης του Συντάγματος». «Ξεκινάμε τη συζήτηση χωρίς προειλημμένες αποφάσεις», απαντούν κυβερνητικές πηγές στην κριτική, την οποία, πάντως, σημειώνουν.
