Βεβαίως, οι συνθήκες κάτω από τις οποίες αναλαµβάνει την ευθύνη του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίµων δεν είναι κανονικές. Η σκιά του σκανδάλου στον ΟΠΕΚΕΠΕ πέφτει βαριά σε όλες τις εκφάνσεις της αγροτικής οικονοµίας και την ίδια στιγµή απειλεί να συµπαρασύρει στη δύνη του και την πολιτική ζωή της χώρας.
Η κυβέρνηση, στην καλύτερη περίπτωση, έχει µπροστά της ένα χρόνο ζωής µέχρι τις εθνικές εκλογές, η αξιοπιστία της έναντι των κοινοτικών αρχών που φέρουν την ευθύνη της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής βρίσκεται στο ναδίρ και η πιστοποίηση της εγχώριας αρχής πληρωµών (µέχρι πρότινος ΟΠΕΚΕΠΕ) βρίσκεται κατ’ ουσία σε αναστολή.
Τι µπορεί να κάνει, λοιπόν, ένας άξιος καθ΄όλα τεχνοκράτης, ο οποίος επιστρατεύεται από τον πρωθυπουργό της χώρας µε προφανή καθήκοντα και την εξυγίανση του ΟΠΕΚΕΠΕ να διευκολύνει και την αποκατάσταση της συνεργασίας µε τις κοινοτικές αρχές να πετύχει και τις διαπραγµατεύσεις για τη νέα ΚΑΠ να φέρει εις αίσιον πέρας και τις πληρωµές των κοινοτικών ενισχύσεων να «τρέξει» (ταυτόχρονα) και την αναδιάταξη της ελληνικής γεωργίας να προωθήσει;
Κι όλα αυτά, µε µια δηµόσια διοίκηση η οποία µάλλον διέρχεται περίοδο µεγάλης παρακµής και επιπλέον, στο συγκεκριµένο υπουργείο, έχει «µολυνθεί» από το µικρόβιο του ΟΠΕΚΕΠΕ και δυσκολεύεται πολύ να επανέλθει στον δρόµο της αρετής.
Αν θέλουµε να δούµε το ποτήρι µισογεµάτο, η διαφάνεια στη διαχείριση των ενισχύσεων και η επιτάχυνση των ελέγχων µπορούν να λειτουργήσουν ως άµεσο µήνυµα προς τους παραγωγούς, αλλά και προς όλους τους εµπλεκόµενους ότι το σύστηµα αλλάζει.
Εδώ, η ευρωπαϊκή εµπειρία του Μαργαρίτη Σχοινά µπορεί να αξιοποιηθεί για την εισαγωγή πιο αυστηρών και ψηφιοποιηµένων µηχανισµών εποπτείας, σε αγαστή πάντοτε συνεργασία µε την ΑΑ∆Ε, που έχει και τον τελευταίο λόγο για τον έλεγχο των δικαιούχων και την πραγµάτωση των πληρωµών.
Παράλληλα, η αποτελεσµατική αξιοποίηση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής θα είναι καθοριστικής σηµασίας. Η Ελλάδα συχνά υπολείπεται σε στοχευµένες επενδύσεις και καινοτοµία. Ένας υπουργός µε γνώση των ευρωδιαδικασιών της ΕΕ µπορεί να κατευθύνει πόρους σε βιώσιµες καλλιέργειες, νέες τεχνολογίες και συνεργατικά σχήµατα.
Σίγουρα οι δυνατότητες δεν είναι απεριόριστες. Οι δηµοσιονοµικοί περιορισµοί, η δυσπιστία των παραγωγών και οι χρόνιες παθογένειες της διοίκησης περιορίζουν το εύρος των άµεσων αποτελεσµάτων. Επιπλέον, η πολιτική φθορά από το σκάνδαλο µπορεί να λειτουργήσει ανασταλτικά, αν δεν υπάρξουν γρήγορες και πειστικές κινήσεις.
Συνολικά, ο Σχοινάς θα κριθεί λιγότερο από τις εξαγγελίες και περισσότερο από τη θεσµική αποκατάσταση, την ταχύτητα εφαρµογής και την ικανότητά του να συνδέσει την ελληνική γεωργία µε ένα πιο σύγχρονο, ευρωπαϊκό µοντέλο παραγωγής.
