Φόρτωση Text-to-Speech…
Εξαιρετικά δύσκολες ισορροπίες μεταξύ της ανάγκης να μη διαταραχθούν οι σχέσεις με την Ουάσιγκτον και της δέσμευσης στις αρχές του διεθνούς δικαίου επιχειρεί να τηρήσει η Αθήνα εν μέσω της τέλειας καταιγίδας που προκαλούν οι παρεμβάσεις του Ντόναλντ Τραμπ στη διεθνή σκηνή. H ελληνική πλευρά αντιλαμβάνεται τη σημασία της ισχύος που εκπέμπει ο Αμερικανός πρόεδρος και την απόλυτη βαρύτητα μιας πιθανής παρέμβασης των ΗΠΑ στα ελληνοτουρκικά. Στον αντίποδα, όμως, δεν είναι δυνατόν να εγκαταλείψει βασικούς πυλώνες της εξωτερικής πολιτικής της, ούτε, βεβαίως, να αποστασιοποιηθεί πλήρως από κεντρικές επιλογές της Ε.Ε.
Σε κάθε περίπτωση, ενώ μένει να φανεί εάν η «στροφή» του προέδρου των ΗΠΑ στο πολλαπλώς κρίσιμο ζήτημα της Γροιλανδίας είναι οριστική, η Αθήνα επιλέγει να αντισταθμίσει το «όχι» στην πρόταση Τραμπ για ένα Συμβούλιο Ειρήνης, το οποίο ουσιαστικά θα υποκαθιστά τον ΟΗΕ μέσω σειράς κινήσεων στη διπλωματική σκακιέρα: αρχικά διά της συμβιβαστικής πρότασης Μητσοτάκη για συμμετοχή των ευρωπαϊκών χωρών στο Συμβούλιο Ειρήνης αλλά αποκλειστικώς και μόνον για τη Γάζα και στη συνέχεια με τρία «ναι με αστερίσκους» σε άλλα ζητήματα που βρίσκονται ψηλά στην ατζέντα της Ουάσιγκτον. Συγκεκριμένα, στο Μεσανατολικό η Αθήνα έχει αποφασίσει να έχει παρουσία κατά τον σχηματισμό ειρηνευτικής δύναμης στη Γάζα με βάση το σχέδιο που προωθούν οι ΗΠΑ.
Πάντως, η ελληνική συμμετοχή θα είναι περιορισμένη. Δεν πρόκειται, δηλαδή, η Αθήνα να εμπλακεί σε τυχόν επιχειρήσεις αφοπλισμού της Χαμάς ή στην ανάπτυξη δυνάμεων πέραν των περιοχών που ελέγχει το Ισραήλ. Παρούσα θα είναι η Αθήνα και στην «επόμενη ημέρα» στην Ουκρανία στην περίπτωση κατά την οποία επιτευχθεί με τη διαμεσολάβηση-πίεση των ΗΠΑ εκεχειρία μεταξύ Μόσχας και Κιέβου. Η κυβέρνηση παραμένει σταθερή στη θέση ότι δεν πρόκειται να υπάρξει ελληνική στρατιωτική παρουσία στο έδαφος της Ουκρανίας, αλλά αφήνει ανοικτό το «παράθυρο» συμμετοχής της σε έναν μηχανισμό θαλάσσιας επιτήρησης για την τήρηση των συμφωνηθέντων.
Τέλος, παρά τον προβληματισμό που επικρατεί για τις εξελίξεις στη Συρία με επίκεντρο τους Κούρδους, η Αθήνα θα κρατήσει προσεκτική στάση κατά τις σχετικές συζητήσεις στο πλαίσιο του ΟΗΕ. Σύμφωνα με πληροφορίες, αναφορικά με το Συμβούλιο Ειρήνης παρασκηνιακά έχει καταβληθεί προσπάθεια να «εξηγηθεί» στην Ουάσιγκτον πως η παρουσία της Ελλάδας ως μη μονίμου μέλους στο Συμβούλιο Ασφαλείας καθιστά απαγορευτική τη συμμετοχή της με τη μορφή που επιδιώκει η διοίκηση Τραμπ.
Το μπλοκάκι του 2026
Επιστροφή στην κανονικότητα, εν μέσω των έντονων κραδασμών που προκαλούν στη διεθνή σκηνή οι κινήσεις Τραμπ, επιχειρεί η κυβέρνηση μετά τον τερματισμό των πολυήμερων αγροτικών κινητοποιήσεων, που αποδεικνύονται πολιτικά διαχειρίσιμες: η Ν.Δ. σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της Pulse για τον ΣΚΑΪ, παρά τα μπλόκα διαρκείας παρουσιάζει άνοδο, έστω 0,5%, σε σύγκριση με τον Δεκέμβριο στην πρόθεση ψήφου.
Στην κατεύθυνση της προώθησης της λεγόμενης θετικής ατζέντας από την κυβέρνηση εντάσσεται η παρουσίαση από τους Κωστή Χατζηδάκη και Ακη Σκέρτσο των 10 νομοθετικών πρωτοβουλιών και 30 μεταρρυθμίσεων που σχεδιάζονται για το –προεκλογικό– 2026. Η δημοσιοποίηση του κυβερνητικού σχεδιασμού, όπως αναφέρεται, υπηρετεί τριπλή πολιτική στόχευση: Πρώτον, ο κάθε υπουργός είναι πλέον «δεσμευμένος» να ολοκληρώσει μέχρι το τέλος του χρόνου τα όσα έχουν ανακοινωθεί στον τομέα ευθύνης του.
Δεύτερον, οι πολίτες θα είναι σε θέση να κρίνουν ενόψει και της επερχόμενης κάλπης εάν η κυβέρνηση υλοποίησε ή όχι τις εξαγγελίες της. Τέλος, το Μέγαρο Μαξίμου αναδεικνύει μια διαχωριστική γραμμή με την αντιπολίτευση, καθώς «δεν υπόσχεται τα πάντα και σε όλους», αλλά προωθεί συγκεκριμένες παρεμβάσεις. Η στροφή του Μεγάρου Μαξίμου στη θετική ατζέντα πραγματοποιείται στον απόηχο του τερματισμού των αγροτικών κινητοποιήσεων, που, παρά τα όσα προέβλεπαν οι «Κασσάνδρες», κατέστη δυνατό να αντιμετωπιστούν μέσω της τακτικής της «ήπιας ισχύος» που υιοθετήθηκε, με πρόσωπο-κλειδί τον Κ. Χατζηδάκη: Η κυβέρνηση απέφυγε μια τυφλή σύγκρουση με τον αγροτικό κόσμο, που θα οδηγούσε σε οριστική διάρρηξη των σχέσεων με μια ισχυρή κοινωνική ομάδα. Εξάλλου, ήταν από την αρχή σαφές πως τα μπλόκα δεν ήταν δυνατόν να ανοίξουν με την παρέμβαση της αστυνομίας.
Παράλληλα, τα μέτρα ενίσχυσης των αγροτών που συμφωνήθηκαν, με αιχμές το ρεύμα και το πετρέλαιο κίνησης, δεν έχουν κόστος για τον προϋπολογισμό. Τέλος, μέσω της διαπραγμάτευσης με την Κομισιόν το πρόβλημα της καταβολής των αγροτικών επιδοτήσεων επιλύθηκε οριστικά, ενώ η μεταρρύθμιση της υπαγωγής του αμαρτωλού ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ αποτελεί μόνιμο κεκτημένο.
Οι δεξαμενές της Καρυστιανού
Στην εκτίμηση ότι το κόμμα Καρυστιανού «έρχεται για να μείνει», αλλά όχι με τα υψηλά διψήφια ποσοστά που του δίδουν κάποιες δημοσκοπήσεις, συγκλίνουν τα κομματικά επιτελεία. Οπως αναφέρεται, είναι πλέον σαφές πως ο νέος σχηματισμός αυτοπεριορίζεται στον λεγόμενο αντισυστημικό χώρο, με όλα τα πλεονεκτήματα αλλά και μειονεκτήματα που συνεπάγεται η συγκεκριμένη επιλογή.
Ο αντισυστημικός χαρακτήρας του υπό ίδρυσιν κόμματος συνάγεται: Πρώτον, από το γεγονός ότι η Μαρία Καρυστιανού εμφανίζεται να προτάσσει το αίτημα της «κάθαρσης», που έλκει κοινά τα οποία αποστρέφονται τους υφιστάμενους πολιτικούς σχηματισμούς, και όχι εκείνο της «δικαιοσύνης», που απευθύνεται και στους μετριοπαθείς ψηφοφόρους. Δεύτερον, από τη σφοδρή κριτική που ασκεί σε κόμματα και πρόσωπα που έχουν ασκήσει εξουσία, περιλαμβανομένου του Αλέξη Τσίπρα. Τρίτον, από το γεγονός ότι επέλεξε να αναφερθεί με ακραίο τρόπο σε ένα θέμα όπως οι αμβλώσεις, ασχέτως εάν στη συνέχεια προχώρησε σε μερική αναδίπλωση.
Επισημαίνεται, πάντως, ότι η σπουδή με την οποία τα κεντροαριστερά –και όχι μόνον– κόμματα έσπευσαν να την τοποθετήσουν στο δεξιό άκρο του πολιτικού φάσματος δεν είναι βέβαιον ότι θα πλήξει το εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού. Εχει αποδειχθεί ότι τα αντισυστημικά κόμματα, ανεξαρτήτως του ιδεολογικού τους προσανατολισμού, αντλούν ψήφους τόσο από τη δεξιά όσο και από την αριστερή πτέρυγα του εκλογικού σώματος.
Ενδεικτικά είναι τα ευρήματα της τελευταίας δημοσκόπησης της Pulse (για τον ΣΚΑΪ) αναφορικά με το πώς αντιμετωπίζουν ενδεχόμενο νέο κόμμα από τη Μαρία Καρυστιανού οι πολίτες με βάση τον πολιτικό αυτοχαρακτηρισμό τους: Θετικά το προσεγγίζει το 23% που τοποθετείται στην Αριστερά, το 20% των Κεντροαριστερών, το 15% των Κεντρώων, το 9% των Κεντροδεξιών, το 12% των Δεξιών και το 18% όσων δηλώνουν ότι «δεν ανήκουν πουθενά».
