Για την ελληνική σοδειά οι όποιες διακυµάνσεις έως και τον Απρίλιο έχουν µικρή σηµασία µιας η συντριπτική πλειοψηφία του διαθέσιµου τονάζ έχει ήδη εξαχθεί.
Σε βάθος δύο εβδοµάδων, ο ιταλικός Νότος έκοψε αρχικά τρία και -την περασµένη Τετάρτη 2 ευρώ ο τόνος- διαµορφώνοντας την εξής λίστα τιµών: Το εµπορικό κέντρο της Φότζια δίνει στα ποιοτικά σιτάρια (Fino) µε ειδικό βάρος 79,5-80 kg/hl, υαλώδη 80% και πρωτεΐνη 12-12,5% τιµή αποθήκης εµπόρου στα 280 – 285 ευρώ ο τόνος και στη δεύτερη ποιότητα (Buono Mercantile) µε ειδικό βάρος 78 kg/hl, υαλώδη 65% και πρωτεΐνη 11-11,5% τιµή αποθήκης εµπόρου στα 265 – 270 ευρώ ο τόνος. Η τρίτη ποιότητα µε ειδικό βάρος 76 kg/hl, υαλώδη 50% (Mercantile) παίζει πλέον στα 260 µε 265 ευρώ ο τόνος. To βιολογικό προϊόν παραµένει «ατάραχο» σε µεγάλη απόσταση από τις υπόλοιπες ποιότητες και συγκεκριµένα στα 350 µε 355 ευρώ ο τόνος.
Τα παραπάνω «µεταφράζονται» σε 245 ευρώ ο τόνος FOB στα ελληνικά λιµάνια για τις µέτριες ποιότητες και επιλεκτικά 250 ευρώ ο τόνος για τα κεχριµπάρια. Άνθρωποι της αγοράς τοποθετούν τα εγχώρια ανοιχτά αποθέµατα σε κάτω από 300.000 τόνους, µε τους εµπόρους να µην καίγονται να τα διώξουν όπως – όπως. Σηµειωτέο, πρόκειται για πρώτη ύλη που έχει αγοραστεί από τους παραγωγούς στα 190 – 220 ευρώ ο τόνος, πάνω στα οποία έρχονται να κάτσουν κοντά στα 35 ευρώ ο τόνος ενδιάµεσα κόστη. ∆ηλαδή, ίσα βάρκα ίσα νερά και ο επαγγελµατίας διακινητής.
Περίπου 20% αυξημένα τα αποθέματα στον Καναδά
Σε 5,35 εκατ. τόνους έναντι 4,50 εκατ. τόνους πέρυσι υπολογίστηκαν τα αποθέµατα σκληρού σίτου που είχε λογιστικά κατοχυρωµένα ο Καναδάς στις 3 ∆εκεµβρίου 2025, βάσει των στατιστικών που δηµοσιεύει η SaskWheat. Βάσει του ρυθµού πωλήσεων της φετινής χρονιάς (2025 – 2026) στο γύρισµα προς το 2026 το αποθεµατικό της χώρας ανερχόταν σε 5,22 εκατ. τόνους.
Στην πράξη, αυτό σηµαίνει πως ο Καναδάς έχει να εξάγει ακόµη 700 µε 800.000 τόνους παραπάνω σκληρό σιτάρι στο δεύτερο µισό της χρονιάς µέχρι και το λογιστικό τέλος αυτής στις 31 Ιουλίου 2026.
Αξίζει να επισηµανθεί πως ιστορικά ο Καναδάς εµφανίζει µεγαλύτερες εµπορικές ροές στο δεύτερο µισό της εµπορικής περιόδου και δεν αποκλείεται µέχρι τα ελληνικά αλώνια το πλεόνασµά του να ανέρχεται σε µόλις 200-300.000 τόνους, δηλαδή κάτω από 5% µίας καλής σοδειάς του. Τα παραπάνω στοιχεία προέρχονται από ετήσια δεδοµένα που αποστέλλουν περίπου 8.300 εκµεταλλεύσεις της Αλµπέρτα και του Σασκάτσουαν.
Ίσως αλλάξει μοντέλο η Τουρκία
Μάλλον δεν τραβάει µακροπρόθεσµα το µοντέλο ανάµιξης σκληρού και µαλακού σίτου για παραγωγή ζυµαρικών που υιοθέτησε προ τετραετίας η Τουρκία, η οποία βλέπει τις ανάγκες της σε σκληρό σιτάρι να εκτοξεύονται, αλλά το περιθώριο κέρδους από τις πωλήσεις ζυµαρικών να µειώνεται. Οι αγοραστές πληθαίνουν, αλλά δεν ενδιαφέρονται να πληρώσουν καλές τιµές για τα τούρκικα ζυµαρικά, κάτι που θα ασκήσει πίεση στη βιωσιµότητα του κλάδου συνολικά.
Σύµφωνα µε στοιχεία που δίνουν τούρκοι αναλυτές στο Χ, το 2024 η Τουρκία εξήγαγε 1 εκατ. τόνους ζυµαρικά, εκ των οποίων µόλις οι 365.000 τόνοι ήταν από καθαρό σκληρό σιτάρι. Οι τιµές για τους 635.000 τόνοι µίγµατος ήταν µεσοσταθµικά 560 ευρώ ανά τόνο, ενώ για τα ζυµαρικά από σκληρό σίτο στα 755 ευρώ ο τόνος, µία διαφορά τιµής στο 35%. Για το 2025 τώρα, σύµφωνα µε όσα διαρρέει ο κλάδος, οι εξαγωγές καθαρού σκληρού σίτου έχουν µειωθεί σε 350.000 τόνους (-4,1%) ενώ υπάρχουν ενδείξεις πως σε αρκετά φορτία, οι τιµές εξαγωγής ζυµαρικών από σκληρό σίτο έχουν υποχωρήσει στα 685 µε 720 ευρώ ο τόνος, µία µείωση αξίας της τάξης του 7 µε 10% µέσα σε ένα χρόνο.
