Φόρτωση Text-to-Speech…
Η επίσκεψη του προέδρου της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν στην Αθήνα αποτέλεσε μια συμβολική επιβεβαίωση μιας σχέσης η οποία τα τελευταία χρόνια γίνεται ολοένα και πιο ουσιαστική. Η επίσκεψη ήταν –εκτός συγκλονιστικού απροόπτου– η τελευταία του κ. Μακρόν με αυτή την ιδιότητα, καθώς σε έναν χρόνο, τον Απρίλιο του 2027, θα διεξαχθούν οι επόμενες προεδρικές εκλογές.
Αν και οι ελληνογαλλικές σχέσεις ήταν ισχυρές διαχρονικά, μια πιθανή πολιτική «περιπέτεια» στη Γαλλία θα οδηγούσε σε εσωστρέφεια. Εκ των πραγμάτων αυτό είναι και το χειρότερο σενάριο όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για το ευρωπαϊκό πρότζεκτ συνολικότερα.
Αν παρακάμψει τον παράγοντα του πολιτικού ρίσκου (που είναι άλλωστε εγγενής), οι συμφωνίες που υπέγραψαν στην Αθήνα κυβερνητικά στελέχη υπό τους κ. Μακρόν και τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη αποτελούν για την Ελλάδα μια ευκαιρία που πρέπει να αξιοποιηθεί, και μάλιστα στο έπακρο.
Ως προς την ανανέωση της Συμφωνίας Στρατηγικής Σχέσης για τη συνεργασία στην ασφάλεια και στην άμυνα του 2021, που, όπως είναι γνωστό, περιλαμβάνει ρήτρα αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής σε περίπτωση που θα απειληθεί η κυριαρχία των συμβαλλομένων μερών, δεν υπάρχει κάτι ουσιαστικά νέο, πέρα από την πρόβλεψη ότι θα ανανεώνεται πλέον αυτομάτως ανά πενταετία, εκτός αν την καταγγείλει το ένα ή το άλλο κράτος.
Η δημόσια δέσμευση του κ. Μακρόν ότι η Γαλλία θα βρίσκεται στο πλευρό της Ελλάδας, μάλιστα με την υπόμνηση της στάσης που κράτησε το Παρίσι το καλοκαίρι του 2020 είναι ενδεικτική της πολύ θετικής ατμόσφαιρας.
Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής η Γαλλία προωθεί με τρόπο εντατικό το μοντέλο των ad hoc συμμαχιών. Οπως η «Συμμαχία των Προθύμων» για την υποστήριξη της Ουκρανίας, που ξεπερνά τα εμπόδια των ευρωπαϊκών συνθηκών και της ομοφωνίας, προκειμένου να δοθούν λύσεις επί υπαρκτών ζητημάτων. Αξίζει να σημειωθεί ότι παρόμοιο μοντέλο αναμένεται να προκύψει και για τη μελλοντική ναυτική ευρωπαϊκή επιχείρηση στα Στενά του Ορμούζ. Ενώ δεν θα πρέπει να λησμονείται ότι η Ελλάδα (μαζί με τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Πολωνία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, τη Σουηδία και τη Δανία) έχει συμφωνήσει να τεθεί υπό την πυρηνική ομπρέλα της Γαλλίας (δόγμα «προωθημένης αποτροπής»), να επιτρέπει, δηλαδή, την περιοδική στάθμευση στο έδαφός της Rafale που θα φέρουν πυρηνικά όπλα.
Στο πεδίο της αμυντικής συνεργασίας πέρα από τις φρεγάτες τύπου FDI και τα μαχητικά Rafale, το βασικό στοιχείο των νέων συμφωνιών (πέρα από επιμέρους ζητήματα όπως η υποστήριξη των πυραύλων αέρος-αέρος MICA), η διακήρυξη Πρόθεσης Συνεργασίας στην Ερευνα και Ανάπτυξη στον τομέα Αμυνας και στην Καινοτομία των Αμυντικών και Στρατιωτικών Τεχνολογιών και Συστημάτων, αποτελεί ένα βήμα για τη στενότερη βιομηχανική συνεργασία. Αν και υπάρχουν αναφορές σε τομείς όπως η κυβερνοάμυνα και η συνεργασία ενάντια στις υποβρύχιες απειλές, η πιο αξιοσημείωτη αναφορά είναι αυτή στα «πλήγματα υψηλής ακριβείας».
Οπως η «Κ» έγκαιρα έχει σημειώσει, η Ελλάδα δεν θα περιοριστεί στην αγορά ισραηλινών πυραυλικών συστημάτων, αλλά θα αναζητήσει λύσεις σε συζητήσεις με όλους τους συμμάχους και εταίρους, προκειμένου να εξελίξει όσο περισσότερο γίνεται αυτή τη δυνατότητα που σε δύο διαδοχικούς πολέμους (Ουκρανία και Ιράν – Περσικό Κόλπο) έχει αποδειχθεί υψηλής αξίας.
Στην Ελλάδα υπάρχουν «εθνικοί πρωταθλητές», άλλωστε τόσο ο κ. Μητσοτάκης όσο και ο κ. Μακρόν, κατά τη διάρκεια της συνομιλίας τους στην Αρχαία Αγορά το βράδυ της Παρασκευής, συμφώνησαν ότι αν η Ευρώπη θέλει πραγματικά να ανταγωνιστεί τον προστατευτισμό των Κινέζων και τους δασμούς των Αμερικανών, θα πρέπει να λάβει μέτρα υπέρ των δικών της εταιρειών.
Στο πλαίσιο αυτό οι συμφωνίες Ελλάδας και Γαλλίας ουσιαστικά δημιουργούν ένα ασφαλές περιβάλλον δραστηριοποίησης για τους «πρωταθλητές» και των δύο χωρών, με την Αθήνα να εξασφαλίζει και έναν θεσμικό δίαυλο μέσα από τον οποίο μπορεί να λάβει και τεχνογνωσία, προκειμένου να αναπτύξει και τη δική της αμυντική βιομηχανία.
Υπάρχουν και συμφωνίες αργής ωρίμανσης, όπως αυτή ανάμεσα στα δύο υπουργεία Ανάπτυξης από την Ελλάδα και Οικονομίας από τη Γαλλία για την πυρηνική ενέργεια. Ουσιαστικά πρόκειται για τη δημιουργία ενός πλαισίου Ερευνας και Ανάπτυξης που αφορά κατά κύριο λόγο τους Μικρούς Αρθρωτούς Αντιδραστήρες (SMR). Ακόμα και αν υπήρχε οριστική συμφωνία για ένα τέτοιο σχέδιο, με βάση τις σημερινές τεχνολογία και δυνατότητες, δεν θα υπήρχε κάτι παραδοτέο προτού περάσει μια δεκαετία και με ένα κόστος περί τα 10 δισ. ευρώ.
Ενας από τους τομείς στους οποίους η Ελλάδα έχει μείνει πίσω, για λόγους οι οποίοι είναι περίπλοκοι και σχετίζονται και με την πολιτική κουλτούρα της χώρας, είναι η καταπολέμηση του φαινομένου της παραπληροφόρησης. Στο πλαίσιο των συμφωνιών υπάρχει πρόβλεψη για αποτελέσματα σε αυτόν τον τομέα, θα προωθηθεί και η συνεργασία στον τομέα της ανάλυσης των μεγάλων δεδομένων (Big Data), ενώ, ταυτόχρονα, θα αναζητηθεί αν μπορεί να υπάρξουν και κοινά εργαλεία.
Η συμφωνία για συντονισμό των δύο υπουργείων Εξωτερικών στους διεθνείς οργανισμούς έρχεται απλώς να επισφραγίσει και τυπικά μια πρακτική που ήδη οι Ελληνες και Γάλλοι διπλωμάτες ακολουθούν εντατικά τα τελευταία χρόνια, με την απαραίτητη πολιτική ενθάρρυνση.
