Αλήθεια, πώς κατευθύνεται σήµερα η ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής στην Ελλάδα; Ποιος θέτει τις προτεραιότητες και τα κίνητρα ή αντικίνητρα που επηρεάζουν την εξέλιξη των πραγµάτων; Όταν για παράδειγµα η Ισπανία αποφάσισε να θέσει σε πρώτη προτεραιότητα την ελαιοπαραγωγή, το έκανε καλά και κατάφερε να γίνει η πρώτη δύναµη στο ελαιόλαδο παγκοσµίως. Το ίδιο είχε κάνει κάποια χρόνια πριν µε τα κηπευτικά, το ίδιο κάνει τώρα µε τον οινικό κλάδο.
∆εν ήταν η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Κοινή Αγροτική Πολιτική που κατεύθυναν την Ισπανία σ’ αυτές τις επιλογές. Ήταν η εθνική κυβέρνηση που επέλεξε να δώσει βάρος στις συγκερκιµένες τις πολιτικές και το έκανε, προφανώς µε ότι µέσα παρείχε η Ε.Ε. και η ΚΑΠ.
Ποιες είναι οι καλλιέργειες στις οποίες η Ελλάδα αποδίδει τεράστια σηµασία, χωρίς να φείδεται των µέσων που θα µπορούσαν να τις φέρουν στην πρώτη γραµµή της παγκόσµιας αγοράς; Η απάντηση είναι καµία.
Η Ελλάδα είναι η τελευταία ευρωπαϊκή χώρα που διατηρεί ασθµαίνοντας σε ένα επίπεδο πέριξ των 2 εκατ. στρεµµάτων το βαµβάκι, χωρίς ποτέ να έχει πιστέψει πραγµατικά σ’ αυτό το προϊόν και χωρίς να κάνει αυτά που θα µπορούσε να έχει κάνει για να προασπίσει το ρόλο της ως η µοναδική χώρα στην Ευρώπη που παράγει βαµβάκι. Το µόνο που απέσπασε σε κάποια χρονική φάση, είναι η Ειδική Ενίσχυση του βάµβακος, ύψους 180 εκατ. ευρώ περίπου το χρόνο, η οποία συντηρεί απλά την εγχώρια παραγωγή βάµβακος στα όρια της βιωσιµότητας. Πέραν τούτου ουδέν.
Το ίδιο ισχύει, ενδεχοµένως και µε περισσότερα θαυµαστικά, και για το ελαιόλαδο. Ένα κρίσιµης σηµασίας προϊόν, το οποίο τροφοδοτείται από 7 εκατ. στρέµµατα, µε την καλλιέργεια της ελιάς να είναι ταυτόσηµη της ελληνικής γης. Ποια είναι η πολιτική της χώρας για το ελαιόλαδο; Κατά περιόδους µόνο, κάποιες επιφανείς προσωπικότητες κατάφεραν να οδηγήσουν το ενδιαφέρον των καλλιεργητών σε συγκεκριµένς ποικιλίες, όπως π.χ. η Κορωνέϊκη, εξασφαλίζοντας ένα επίπεδο παραγωγικότητας και µια οµοιογένεια στην εγχώρια παραγωγή. Τίποτα άλλο.
Σε τι είναι καλή σήµερα η Ελλάδα; Σε ποιο προϊόν αλήθεια πρωτοστατεί; Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Γίνεται κατά καιρούς λόγος για κάποια εθνικά προϊόντα, όπως η φέτα, το βαµβάκι και το ελαιόλαδο, χωρίς ποτέ αυτό να µετουσιώνεται σε συγκεκριµένες πολιτικές οι οποίες θα µπορούσαν να µετουσιωθούν σε ανταγωνιστικό πλεονέκτηµα µε βάση τα διεθνή στάνταρ. Όταν αυτό το βρούµε, ενδεχοµένως και τα µπλόκα των αγροτών να µην έχουν λόγο ύπαρξης.
