Φόρτωση Text-to-Speech…
Τα κοντομάνικά τους θα χρειαστεί να έχουν εύκαιρα από τις ντουλάπες οι υποστηρικτές του Αλέξη Τσίπρα που αναρωτιούνται πότε θα τον δουν να επανακάμπτει στην κεντρική πολιτική σκηνή. Ενδεχομένως να είναι Μάιος ή Ιούνιος, εκτός και αν ο πρώην πρωθυπουργός επιλέξει τη ΔΕΘ στις αρχές Σεπτεμβρίου προκειμένου να παρουσιάσει από τη Θεσσαλονίκη το σύνολο του προγράμματός του. Oσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν εμφανίζεται διατεθειμένος να αιφνιδιάσει με πρόωρες κάλπες και όσο δείχνει να βιάζεται η Μαρία Καρυστιανού, ο πρώην πρωθυπουργός δεν έχει λόγο να αλλάξει τους ρυθμούς του. Στη χρονική «εξίσωση», ωστόσο, θα συνυπολογιστεί και ο παράγοντας «κούρασης του κόσμου», αλλά και αυτός των δημοσκοπικών τάσεων, που ήδη δείχνουν στον πρώην πρωθυπουργό ότι δεν πρέπει να αργήσει και πάρα πολύ.
Το μανιφέστο
Με την κίνησή του να αναθέσει στον Γιώργο Σιακαντάρη, προερχόμενο από το ΠΑΣΟΚ, τη σύνταξη ενός κειμένου θέσεων για τη σύγκλιση της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας τάραξε λίγο τα νερά του χώρου και έβαλε τέλος στην ακινησία αρκετών ημερών, για την οποία υπήρχε «μουρμούρα» από στελέχη. Δεν αποτελεί προγραμματική συμφωνία, ούτε σύγκλιση δυνάμεων. Είναι μια πρωτοβουλία δική του, που δεν αποκλίνει από τον στόχο συγκρότησης μιας νέας προοδευτικής παράταξης. Κάνει πράξη την επιτάχυνση των διαδικασιών για την οποία μίλησε στην Πάτρα, «δεν πρόκειται, όμως για επίσπευση αυτών», τόνιζε χαρακτηριστικά πρόσωπο του περιβάλλοντός του. Σίγουρα, πάντως η προσπάθεια σύνθεσης των τριών ιδεολογικών ρευμάτων αποτελεί το πρόπλασμα του προγράμματος Τσίπρα.
Στο ερώτημα εάν θα προχωρήσει στη δημιουργία κόμματος ή εάν θα επιλέξει μια λιγότερο παραδοσιακή μορφή σχήματος για να κατέβει στις εκλογές, από το επιτελείο του δεν βγαίνει κουβέντα. Τα σενάρια είναι δύο:
Να προχωρήσει στα γνωστά πρότυπα, μέσω των αυτοοργανώσεων και ενός πολιτικού ρεύματος που θέλει να προκαλέσει, στη δημιουργία ενός κόμματος με πρόσημο στην Αριστερά – Κεντροαριστερά βασισμένο στην παραδοσιακή δομή. Είναι η λογική προσέγγιση από τη στιγμή που θέλει να έχει κοντά του στελέχη με πιο ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά –ακόμη και από τη Νέα Αριστερά–, που δύσκολα θα αισθάνονταν οικεία σε εγχειρήματα χωρίς την οργανωτική συγκρότηση μέσα στην οποία έχουν μάθει να λειτουργούν.
Ο ρόλος τού Ινστιτούτου – Μετά τον Φεβρουάριο το Ινστιτούτο, που θα παίξει κομβικό ρόλο στο εγχείρημα, θα αρχίσει να παρουσιάζει σε πιο πυκνούς ρυθμούς το έργο που παράγει, τονίζουν συνεργάτες του Τσίπρα.
Στην περίπτωση που θα επιλέξει να κινηθεί σε ένα πιο κινηματικό πλαίσιο, νέου τύπου, περισσότερο κεντρώο και ευρύ στην απήχηση, ενδεχομένως η λίστα και η συγκρότηση ψηφοδελτίων να είναι η ενδεδειγμένη λύση. Ισως αυτό να εννοούσε ο Θανάσης Καρτερός όταν έκανε λόγο στην «ΕΦ.ΣΥΝ.» για «μια μεγάλη, ανοιχτόκαρδη πρωτοβουλία, με συνδυασμό νέων και παλαιότερων προσώπων, που θα επιβάλει ένα πολιτικό laissez-passer στον προοδευτικό χώρο· από τη Ριζοσπαστική Αριστερά μέχρι το Δημοκρατικό Κέντρο. Με όρους διαφορετικότητας, αλλά και προγραμματικής πειθαρχίας, που θα εξασφαλίζουν αξιοπιστία και αντοχή». Με αυτόν τον τρόπο, τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές, θα αποφύγει τη «μουρμούρα» των Κεντρικών Επιτροπών και των πολλαπλών συνεδριάσεων των οργάνων που έχει ζήσει στο «πετσί» του πρώτα στον Συνασπισμό και μετέπειτα στον ΣΥΡΙΖΑ.
Το δύσκολο για τον Αλέξη Τσίπρα δεν είναι να ανεβάσει τους ρυθμούς για τον νέο φορέα που ετοιμάζει, αλλά να εμβαθύνει στο αφήγημα και στο πρόγραμμα. Αυτή είναι άλλωστε η προτεραιότητα. Eδειξε την Παρασκευή ότι δεν θα συνεχίσει να πηγαίνει στο ρελαντί, καθώς ο κόσμος περιμένει να ακούσει προτάσεις. Από τα Ιωάννινα και μετά, όπου θα παρουσιάσει την «Ιθάκη» το ερχόμενο Σάββατο, θα διακρίνονται περισσότερο οι γραμμές του πολιτικού αφηγήματος που ετοιμάζει. Μετά τον Φεβρουάριο το Ινστιτούτο, που θα παίξει κομβικό ρόλο στο εγχείρημα, θα αρχίσει να παρουσιάζει σε πιο πυκνούς ρυθμούς το προγραμματικό έργο που παράγει, τονίζουν συνεργάτες του πρώην πρωθυπουργού. Κάποια στιγμή στο τραπέζι, σύμφωνα με πληροφορίες, είχε πέσει το όνομα της Θεώνης Κουφονικολάκου για εκπρόσωπο Τύπου του Ινστιτούτου. Η Συνήγορος του Παιδιού συμμετείχε στην εκδήλωση της Πάτρας. Το «casting» στην Αμαλίας συνεχίζεται με άκρα μυστικότητα, ενώ επαφές και μηνύματα σε στελέχη του χώρου μεταφέρονται ώστε να υπάρξει μια βολιδοσκόπηση των προθέσεων.
Ο εξώστης του «Παλλάς» αποτελεί παρελθόν και αυτό γίνεται συνείδηση σε όσους διαβάζουν πίσω από τις γραμμές. Στη ομάδα Εργασίας που έφτιαξε περιλαμβάνεται και ο συμπρόεδρος του Κόσμος, Νίκος Ράπτης. Οταν ο Πέτρος Κόκκαλης είχε βρεθεί στα «ορεινά» του θεάτρου στις αρχές Δεκεμβρίου, αρκετοί είχαν τρέξει να τον βγάλουν από το κάδρο. Ακριβώς δίπλα του στην ίδια φωτογραφία ήταν ο Αλέξης Χαρίτσης, που έδειξε στο συνέδριο της Νέας Αριστεράς πως τηρεί στάση αναμονής, και πιο δίπλα η Ολγα Γεροβασίλη, η οποία εξακολουθεί να είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ Αμαλίας και κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.
Σε ποιες δεξαμενές
Το κρίσιμο είναι σε ποιες «δεξαμενές» θα «βουτήξει» ο Αλέξης Τσίπρας για να φτιάξει έναν δυνατό πυρήνα υποστηρικτών, που θα τον ανεβάσουν και δημοσκοπικά. Υπολογίζεται πως ένα 11%-19% έχει ιδεολογικό πρόσημο που μπορεί να είναι κοντά σε όσα εκφράζει, παρά τις προσαρμογές που ετοιμάζεται να κάνει. Το θέμα είναι πώς μπορεί να «μαζευτεί» το συγκεκριμένο κοινό. Ο ΣΥΡΙΖΑ ακροβατεί μεταξύ του 4%-5% και όσο και να διεισδύσει ο πρώην πρωθυπουργός στις άλλες δυνάμεις που προέκυψαν από την Κουμουνδούρου (Νέα Αριστερά, ΜέΡΑ25, Πλεύση Ελευθερίας) δεν μπορεί να ελπίζει σε ένα μεγάλο «σκορ». Η Κουμουνδούρου έχει χάσει δυνάμεις που δεν πήγαν στη Νέα Αριστερά, αλλά ούτε βρήκαν προσωρινή στέγη στην «γκρίζα ζώνη», στην οποία η Νέα Δημοκρατία έχει τους περισσότερους αποσυσπειρωμένους ψηφοφόρους. Πού βρίσκεται τελικά όλος αυτός ο κόσμος;
Παγίδα για τον Αλέξη Τσίπρα είναι ο εγκλωβισμός στο δίπολο «συστημικός – αντισυστημικός», ενώ στο παραδοσιακό Κέντρο συνεχίζει να «μην αρέσει πολύ». Το συμπέρασμα είναι πως το μεγάλο «στοίχημα» για τον πρώην πρωθυπουργό είναι η ενεργοποίηση ψηφοφόρων που βρίσκονται στη ζώνη των αναποφάσιστων, οι οποίοι τον υποστήριξαν το 2015, όμως απογοητεύτηκαν στην πορεία και δεν ξαναγύρισαν από το 2019 και μετά. Ταυτόχρονα κρίσιμη, ιδιαιτέρως δύσκολη, αλλά αναγκαία, είναι η προσέγγιση του κοινού που δεν έχει σηκωθεί από τον «καναπέ» για πολλά χρόνια. Η παραίτησή του από το βουλευτικό αξίωμα αποσκοπούσε σε μεγάλο βαθμό στην προσέλκυση αυτής της κατηγορίας των πολιτών, όμως οι σημερινές δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ούτε αυτή η κίνηση ήταν αρκετή και χρειάζονται πολύ περισσότερα. Ενα αίσθημα ανακούφισης στην Αμαλίας υπάρχει από τις τελευταίες παρεμβάσεις της Μαρίας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις και τα ελληνοτουρκικά, με τις οποίες δείχνει πως απευθύνεται σε διαφορετικό κοινό.
