Για να αλλάξει η χώρα πολύ, πρέπει πρώτα να αλλάξει από λίγο, σε πολλά. Η έως τώρα διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει πετύχει ακριβώς αυτό: πολλές αλλαγές, σε πολλά πεδία. Τα κάναμε όλα σωστά; Η απάντηση είναι όχι. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως κάποια σχέδια δεν έχουν ολοκληρωθεί, αλλού υπήρξαν αστοχίες και λάθη, ενώ υπάρχουν πεδία που πρέπει να πάμε πολύ πιο γρήγορα. Ομως κανείς –ή σχεδόν κανείς– δεν μπορεί να αρνηθεί πως η χώρα εδώ και 7 χρόνια βρίσκεται σε μια διαρκή κίνηση με το βλέμμα προς τα εμπρός.
Η αντιπολίτευση, έχοντας έναν πολύ σημαντικό θεσμικό ρόλο, θα μπορούσε να ασκήσει μια σοβαρή αντιπολίτευση, που να ελέγχει, να προτείνει και να συνθέτει, πετυχαίνοντας δύο βασικά πράγματα: θα βοηθούσε τη χώρα να βελτιωθεί και τελικά θα βοηθούσε πολιτικά τον εαυτό της. Δυστυχώς, το ΠΑΣΟΚ αρχικά, παρά το γεγονός ότι πολλοί χτυπούσαμε καμπανάκια πως «συριζοποιείται», ούτε άκουσε, ούτε κατάλαβε, ούτε έπραξε φυσικά κάτι, συντασσόμενο με την ισοπεδωτική αντίληψη που έλεγε πως ο μηδενισμός κάθε κυβερνητικής πρωτοβουλίας ήταν η «σωστή πολιτική».
Λογάριασε χωρίς τον πραγματικό μηδενιστή: τον Αλέξη Τσίπρα. Η επανεμφάνιση πλέον του πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αναπόφευκτο να τον φέρει στη δεύτερη θέση, γιατί ο κ. Ανδρουλάκης όλο το προηγούμενο διάστημα του έστρωνε το έδαφος με την τακτική του.
Εάν όμως το ΠΑΣΟΚ ήταν μια αντιγραφή του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, η ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα είναι η φυσική του συνέχεια. Παρά την αλλαγή ονόματος και μιας εντελώς ψεύτικης αλλαγής νοοτροπίας, το κόμμα του κ. Τσίπρα επί της ουσίας αναπαράγει όλα τα στερεότυπα που μας έμαθε ο ΣΥΡΙΖΑ και τα πληρώσαμε ακριβά: μαγικές λύσεις χωρίς κοστολόγηση, μηδενισμός των πάντων, διχασμός που αναδύεται με κάθε ευκαιρία, προχειρότητα και ανοργανωσιά.
Η Ν.Δ. καλείται μέσα σε αυτό το σκηνικό να πορευθεί με μοναδικό γνώμονα το έργο της και την αλήθεια της, η οποία συνοψίζεται σε κάτι που δεν αμφισβητείται: στο ποια χώρα παρέλαβε το 2019, σε τι χώρα ζούμε σήμερα και κυρίως τι χώρα θέλουμε να έχουμε το 2030.
Χωρίς να θέλω να μπω σε αναλυτικές λεπτομέρειες, επιγραμματικά μόνο θα πω πως η ανεργία έχει πέσει, σε 7 χρόνια, 8 ποσοστιαίες μονάδες, ο ρυθμός ανάπτυξης είναι διπλάσιος πλέον της Ευρωζώνης, όταν επί ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο μισός, οι επενδύσεις έχουν ξεπεράσει τα 7 δισ. ευρώ, ο κατώτατος μισθός από 650 ευρώ έχει φτάσει στα 920 ευρώ, οι ψηφιακές υπηρεσίες Δημοσίου από 500 εκτοξεύθηκαν στις 3.000 ψηφιακές υπηρεσίες μέσω Gov.gr. Η θάλασσα έχει πλέον σύνορα και η χώρα διεθνές κύρος.
Θα πει κάποιος: οι αριθμοί ευημερούν, αλλά οι άνθρωποι όχι. Αυτή είναι η μισή αλήθεια. Πράγματι, όταν ευημερούν οι αριθμοί, δεν σημαίνει πως ευημερούν και όλοι οι άνθρωποι. Αλλά είναι βέβαιο πως όταν δεν ευημερούν οι αριθμοί, δεν ευημερεί κανένας άνθρωπος. Ο στόχος της κυβέρνησης είναι πηγαίνοντας προς τις εκλογές να μιλήσουμε για όσα πετύχαμε, αλλά κυρίως για όσα θέλουμε να ολοκληρώσουμε μέχρι το 2030. Γιατί η μάχη των επόμενων εκλογών δεν θα είναι μόνο προγραμματική. Θα είναι και βαθιά πολιτική.
Η χώρα σήμερα δεν χρειάζεται κάποια επανεκκίνηση, όπως λέει ο κ. Τσίπρας, γιατί η Ελλάδα του 2026 είναι μια χώρα πολύ καλύτερη από την Ελλάδα του 2019. Οι βάσεις έχουν μπει και χρειάζεται επίμονη συνέχιση πάνω σε όσα έχουμε ήδη χτίσει. Γιατί τα μεγάλα επιτεύγματα έρχονται με το άθροισμα πολλών μικρών βημάτων. Και για να γίνει αυτό, πρέπει να συνεχίσουμε να χτίζουμε και όχι να γκρεμίσουμε.
* Η κ. Αλεξάνδρα Σδούκου είναι εκπρόσωπος Τύπου της Ν.Δ., πρώην υφ. Ενέργειας και Περιβάλλοντος και υποψήφια βουλευτής στην Α΄ Αθηνών.
