Φόρτωση Text-to-Speech…
Λίγες ώρες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ, την ανταλλαγή φιλοφρονήσεων ανάμεσα στον Ντόναλντ Τραμπ και τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τις αμφίσημες δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου για τα F-35 και την άρση των κυρώσεων του νόμου CAATSA, η Αγκυρα επιχειρεί να ξεφορτωθεί το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα S-400 και να φέρει στην Τουρκία τα έξι F-35 που είχαν κατασκευαστεί στο πλαίσιο της αρχικής της παραγγελίας.
Μια κίνηση που στοχεύει κυρίως στην ικανοποίηση του εσωτερικού ακροατηρίου, καθώς αν η Αγκυρα πάρει μόνο τα έξι αεροσκάφη και δεν βρεθεί η φόρμουλα που θα οδηγήσει στην πλήρη επιστροφή της στο πρόγραμμα των F-35, όχι μόνο δεν θα ενισχύσει ουσιαστικά την αεροπορία της, αλλά θα προσθέσει και έναν σημαντικό «πονοκέφαλο» στους Τούρκους επιτελείς.
Επιχειρησιακά, το F-35 θεωρείται ένα από τα κορυφαία μαχητικά αεροσκάφη 5ης γενιάς σε υπηρεσία, με περισσότερες από 1.300 μονάδες και άνω του ενός εκατομμυρίου ωρών πτήσης. Η δυνατότητά του να συλλέγει και να ανταλλάσσει πληροφορίες με τους αισθητήρες και το ραντάρ του, συνθέτοντας μια λεπτομερή εικόνα της επιχειρησιακής κατάστασης, σε συνδυασμό με την ισχνή ηλεκτρομαγνητική του υπογραφή, που το κάνει σχεδόν «αόρατο» στα εχθρικά ραντάρ, καθιστά το F-35 «game changer».
Ακόμη και ένα F-35, ως μέρος ενός επιθετικού σχηματισμού, μπορεί να λειτουργεί ως ιπτάμενο «στρατηγείο – πλατφόρμα», παρέχοντας πληροφορίες για στόχους και απειλές στα υπόλοιπα αεροσκάφη ή να χρησιμοποιηθεί για αιφνιδιαστικά πλήγματα ακριβείας κατά κρίσιμων στόχων και υποδομών, όπως στην περίπτωση των ισραηλινών επιθέσεων που εξαφάνισαν την ιρανική αεράμυνα.
Στην περίπτωση της Τουρκίας, ωστόσο, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αν και δεν είναι σαφές με ποιον ακριβώς τρόπο θα μπορέσει να αποκτήσει τα μαχητικά, αρμόδιες πηγές από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού αναφέρουν στην «Κ» ότι ακόμη και για τα έξι F-35 η Τουρκία θα πρέπει να στείλει αίτημα στις ΗΠΑ (LOR for LOA), ώστε να δεσμεύσει θέσεις στη γραμμή παραγωγής, μια και τα «τουρκικά» F-35 απορροφήθηκαν από την αμερικανική αεροπορία. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι τα αεροσκάφη θα είναι διαθέσιμα μετά το 2030.
Το μεγαλύτερο «εμπόδιο», όμως, ακόμη κι αν εξασφαλιστεί το πράσινο φως του Κογκρέσου, είναι η βάση που θα τα φιλοξενεί και η εκπαίδευση ιπταμένων και τεχνικών. Η βάση πρέπει να κατασκευαστεί με αυστηρές προδιαγραφές και να πιστοποιηθεί από το αρμόδιο γραφείο για τις διεθνείς πωλήσεις των F-35 (Joint Program Office), μια διαδικασία επίπονη και χρονοβόρα. Επιπλέον, οι Τούρκοι πιλότοι και τεχνικοί θα πρέπει να επανεκπαιδευτούν στις ΗΠΑ για διάστημα περίπου ενός έτους.
«Αγκάθι» είναι και η υποστήριξη του αεροσκάφους. Αρμόδιες πηγές εξηγούν ότι αν η Τουρκία δεν ενταχθεί πλήρως στο πρόγραμμα των F-35, αλλά εξασφαλίσει απλώς την έγκριση για τα έξι αεροσκάφη, δύσκολα θα έχει πρόσβαση σε ανταλλακτικά και υποστήριξη, αφού δεν θα μπορέσει να μπει στη «δεξαμενή» ανταλλακτικών, στην οποία συμμετέχουν οι χρήστες του αεροσκάφους.
Σημειώνουν, πάντως, ότι το κόστος των υποδομών, της πιστοποίησης, της εκπαίδευσης και της υποστήριξης των αεροσκαφών είναι δυσανάλογα μεγάλο για την απόκτηση μόλις έξι F-35, με το όριο να θεωρούνται οι 20 έως 24 μονάδες. Με βάση τα παραπάνω, προκύπτουν δύο σενάρια. Είτε η Τουρκία θα τα αποκτήσει για λόγους εντυπώσεων και για να εμφανίζονται σε παρελάσεις και εθνικές εορτές ή πράγματι η παραχώρησή τους θα αποτελέσει το πρώτο βήμα για την πλήρη επιστροφή της Αγκυρας στο πρόγραμμα των F-35.
