Ο Ντόναλντ Τραμπ σε οποιοδήποτε ταξίδι, οπουδήποτε στη γη, με οποιοδήποτε αντικείμενο και με οποιουσδήποτε συμμετέχοντες κρατά πάντα για τον εαυτό του τον ρόλο του πρωταγωνιστή, έστω και η πλοκή στο έργο που θα παιχτεί δεν κρύβει καμία έκπληξη.
Το ταξίδι του στην Άγκυρα για την σύνοδο του ΝΑΤΟ, το οποίο το αντιμετώπισε ως αγγαρεία, καθώς δεν θέλει να βλέπει τους Ευρωπαίους που τον «πρόδωσαν», αλλά πεθύμησε Ταγίπ, για τον οποίο υποσχέθηκε ένα μεγάλο δώρο.
Οι προσδοκίες του Ερντογάν ήταν προφανώς υψηλές, αλλά στην πρώτη τους επαφή έμοιαζε ο φιλοξενούμενος να ήρθε με άδεια χέρια. Μπορεί να έκανε μια αναφορά στα F-35, αλλά επί της ουσίας δεν δεσμεύτηκε σε τίποτα, γιατί αυτό το δώρο δεν το κρατά στα χέρια του ο ίδιος, αλλά το Κογκρέσο. Ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος αυτό που μπορούσε να προσφέρει είναι ένα συγκρατημένο χαμόγελο και μια υπόσχεση ότι είναι σύμμαχος του Τραμπ, ο οποίος όμως είναι σύμμαχος του Νετανιάχου, ο οποίος έχει ως ορκισμένο εχθρό τον Ερντογάν.
Ένα δύσκολο πλέγμα σχέσεων, συμμαχίες και «φιλίες» που απλώς δηλώνονται και σχεδιασμοί που έχουν εξασφαλισμένους θεατές: τους Ευρωπαίους. Τα δώρα και τα αντίδωρα των διεθνών σχέσεων ειδικά σε περιοχές όπου η ισορροπία του τρόμου αποτελεί κανονικότητα ας μη γελιόμαστε, δεν έχουν ως στόχο να χτίσουν ασφάλεια και ευημερία. Συνήθως είναι ένα παιχνίδι γερόντων με κύριο στόχο να κάνουν δώρο στον εαυτό τους την παράταση της παντοκρατορίας τους.
