Eνα ερώτημα πλανάται σταθερά πάνω από τον χώρο της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς το τελευταίο διάστημα: Ποιος μπορεί να κερδίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Το πρόβλημα δεν είναι ότι θεωρούν τον πρωθυπουργό άτρωτο, αλλά ότι, με βάση τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, κανένας από τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης δεν φαίνεται σήμερα ικανός να τον κερδίσει.
Οταν η Μαρία Καρυστιανού εισήλθε στην πολιτική σκηνή, κάποιοι έβλεπαν στο πρόσωπό της τον παράγοντα εκείνον που θα μπορούσε να μεταβάλει τους πολιτικούς συσχετισμούς και να συμβάλει στην ανατροπή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η προσδοκία αυτή, ωστόσο, υπήρξε βραχύβια.
Καθώς το ερώτημα «Ποιος μπορεί να κερδίσει τον Μητσοτάκη» παραμένει αναπάντητο, οι πολιτικοί του αντίπαλοι στρέφονται τώρα σε ένα άλλο, εξίσου στρατηγικής σημασίας ερώτημα: Ποιος μπορεί να του προκαλέσει τη μεγαλύτερη πολιτική φθορά; Και σε αυτό, η απάντηση που προκρίνουν είναι μία: ο Αντώνης Σαμαράς.
Υπό αυτή την έννοια, ανακύπτει ένα πολιτικό παράδοξο: οι προσδοκίες σημαντικού τμήματος της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς εναποτίθενται στον Αντώνη Σαμαρά, τον οποίο αρκετά στελέχη του χώρου θεωρούν δυνάμει καταλύτη για την αναδιάταξη των πολιτικών συσχετισμών.
Αντιθέτως, τα κόμματα που τοποθετούνται δεξιότερα από τη Νέα Δημοκρατία δεν συμμερίζονται την ίδια προσδοκία. Και αυτό διότι ανησυχούν ότι η εμφάνιση ενός πολιτικού σχηματισμού υπό τον Αντώνη Σαμαρά θα μπορούσε να αποδυναμώσει τη δική τους εκλογική επιρροή.
Τα κόμματα της Αριστεράς, αντιθέτως, αντιμετωπίζουν την πολιτική επάνοδο του πρώην πρωθυπουργού υπό ένα εντελώς διαφορετικό πρίσμα. Εκτιμούν ότι μπορούν να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη, χωρίς να διατρέχουν κίνδυνο απώλειας εκλογικής δύναμης, καθώς ο Αντώνης Σαμαράς δεν αναμένεται να προσελκύσει ψηφοφόρους από τη δική τους δεξαμενή.
Στην άτυπη αυτή και εκ πρώτης όψεως παράδοξη «συμμαχία» συγκλίνουν, επίσης, οι εσωκομματικοί αντίπαλοι του Κυριάκου Μητσοτάκη, καθώς και ορισμένοι εκπρόσωποι της καραμανλικής πτέρυγας, οι οποίοι εκτιμούν ότι μια ενδεχόμενη συμβολή του Αντώνη Σαμαρά στην αποδυνάμωση του πρωθυπουργού θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καταλύτης για τη δρομολόγηση εξελίξεων με στόχο την «ανασυγκρότηση της Νέας Δημοκρατίας στη βάση των παραδοσιακών της αρχών».
Είναι αξιοσημείωτη η σχεδόν παντελής απουσία κριτικής προς τον Αντώνη Σαμαρά από την Αριστερά και τα μέσα ενημέρωσης που πρόσκεινται σε αυτήν το τελευταίο διάστημα. Αντιθέτως, δεν λείπουν στελέχη της Αριστεράς που υποστηρίζουν ότι ο σημερινός Σαμαράς δεν είναι ο ίδιος με τον πολιτικό της δεκαετίας του 1990. «Εκτοτε εξελέγη πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας από τη βάση και συγκυβέρνησε όχι μόνο με το ΠΑΣΟΚ, αλλά και με τη Δημοκρατική Αριστερά», σημειώνει πρώην στέλεχος της ΔΗΜΑΡ, που αργότερα βρέθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ.
Πρόσωπο χωρίς καμία σχέση με τον δεξιό χώρο, που υποστηρίζει σήμερα τον Αντώνη Σαμαρά, αναφέρει ότι τόσο στην «Κίνηση των 91» όσο και σε ορισμένες ομάδες υποστήριξής του συμμετέχουν και πρόσωπα με αριστερή πολιτική προέλευση, ακόμη και πρώην συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα. Μεταξύ αυτών αναφέρει τον πρώην διπλωματικό σύμβουλο του Αλέξη Τσίπρα, πρέσβη επί τιμή Γιώργο Αϋφαντή.
«Πρώτος και βασικός στόχος είναι να ανακοπεί κάθε ενδεχόμενο για τρίτη θητεία Μητσοτάκη», υποστηρίζει πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος εκτιμά ότι αυτή είναι και η επιδίωξη του Αντώνη Σαμαρά. Οπως σημειώνει, ο πρώην πρωθυπουργός δεν φαίνεται να επιδιώκει απλώς ένα αξιοπρεπές ποσοστό αντιμητσοτακικής διαμαρτυρίας, αλλά μια εκλογική επίδοση ικανή να πλήξει καίρια τον σημερινό πρωθυπουργό, αφαιρώντας του απευθείας δυνάμεις, και να ενισχύσει τη δυναμική του ευρύτερου αντικυβερνητικού μετώπου. «Ενα κόμμα Σαμαρά μπορεί να συμβάλει ώστε να βρεθεί η Ν.Δ. κάτω από το 25% την πρώτη Κυριακή και να χάσει το μπόνους. Αυτό θα ισοδυναμεί με τους πολιτικούς τίτλους τέλους για τον Κυριάκο Μητσοτάκη», αναφέρει, εξηγώντας γιατί πολλοί αριστεροί βλέπουν θετικά τη δημιουργία κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά.
Επιστρατεύει δε και τον Λένιν, ο οποίος, όπως λέει, υποστήριζε την ευελιξία και τις προσωρινές συμμαχίες ακόμα και με αντίθετες πολιτικές δυνάμεις, εφόσον αυτές εξυπηρετούν τον τελικό σκοπό.
