Φόρτωση Text-to-Speech…
Η συζήτηση για την εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα πριν από τον πρωθυπουργό και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη Θεσσαλονίκη είναι μάλλον δυσανάλογη προς την πολιτική της σημασία, αλλά βολική για όσους αποφεύγουν τον διάλογο για τα ζητήματα που απασχολούν τους πολίτες.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι πλέον αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος και ως εκ τούτου δεν πρόκειται περί θεσμικής απρέπειας, αλλά περί επικοινωνιακού τεχνάσματος. Ο ίδιος γνωρίζει και έχει μελετήσει όσο κανένας άλλος πολιτικός τους μηχανισμούς μέσω των οποίων ένα πρόσωπο μετατρέπεται σε είδηση και ένα επικοινωνιακό τρικ σε γεγονός. Η δημοσιότητα για αυτόν αποτελεί πολιτικό κεφάλαιο, ακόμα και η αρνητική, καθώς αποδεικνύεται αποτελεσματικότερη όταν προκαλεί την άμεση και προβλέψιμη αντίδραση των πολιτικών αντιπάλων του.
Δεν πρόκειται λοιπόν για μία νέα πρακτική. Από την αρχή της πολιτικής του διαδρομής σε αυτά τα επικοινωνιακά τεχνάσματα βασίστηκε και όπως φαίνεται δεν σκοπεύει ούτε τώρα να εγκαταλείψει. Αλλωστε και αυτή τη φορά ο (βραχυπρόθεσμος) σκοπός επετεύχθη. Προκάλεσε το ενδιαφέρον των ΜΜΕ, επέβαλε το θέμα της εμφάνισής του στην ατζέντα της δημόσιας συζήτησης και μετέτρεψε την αντιπαράθεση σε εργαλείο πολιτικής προβολής.
Το ερώτημα είναι τι προσθέτουν όλα αυτά στην πολιτική συζήτηση και ποιος ωφελείται. Πολιτική ουσία είναι προφανές ότι δεν υπάρχει. Εκτός από τον Αλέξη Τσίπρα όμως, ωφελείται και ο Κυριάκος Μητσοτάκης κάθε φορά που η δημόσια αντιπαράθεση μετατοπίζεται από τα πραγματικά προβλήματα σε ανούσια θέματα συμβολισμών ή εντυπώσεων, με τα οποία αμφότεροι συσπειρώνουν τους οπαδούς τους. Η Νέα Δημοκρατία κατηγορεί βολικά τον Αλέξη Τσίπρα για «απρέπεια» και ο ίδιος θεωρεί ότι κερδίζει πόντους όταν το κυβερνών κόμμα ασχολείται μαζί του.
Ποιος εν τέλει βγαίνει χαμένος από αυτήν την αντιπαράθεση; Ολοι οι υπόλοιποι και πρωτίστως όσοι εξακολουθούν να προσδοκούν έναν ουσιαστικό διάλογο για τα πραγματικά προβλήματα της χώρας.
Ο Αλέξης Τσίπρας πάντως, πριν διεκδικήσει εκ νέου τη λαϊκή εντολή στις επόμενες εκλογές, οφείλει να δώσει εξηγήσεις για τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε την εντολή που έλαβε στις προηγούμενες και ήταν η άσκηση του ρόλου της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αυτός ο οφειλόμενος απολογισμός, η δημοκρατική διαδικασία της λογοδοσίας, δεν μπορεί να υποκατασταθεί από την επικοινωνιακή διαχείριση. Αλλά αυτός ο απολογισμός είναι μέρος της ουσιαστικής πολιτικής συζήτησης που ώς τώρα προσπαθούσε να αποφύγει.
