Το στοιχείο που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση είναι η συγκέντρωση αυτής της ισχύος σε ελάχιστα χέρια. Από τις 25 θέσεις της κατάταξης, οι 17 ανήκουν στα Domaine Leroy και Domaine d’Auvenay, δύο κτήματα που βρίσκονται υπό τον έλεγχο της εμβληματικής Lalou Bize-Leroy. Συνολικά, τα κρασιά τους αντιπροσωπεύουν το 64,1% της συνολικής αξίας της λίστας. Το Domaine Leroy καταλαμβάνει 11 θέσεις και το Domaine d’Auvenay άλλες έξι, ενώ το περίφημο Domaine de la Romanée-Conti εμφανίζεται τρεις φορές.
Η Romanée-Conti παραμένει στην κορυφή
Στην πρώτη θέση βρίσκεται η Romanée-Conti Grand Cru του Domaine de la Romanée-Conti, με μέση τιμή που υπολογίζεται στις 195.406 λίρες για κιβώτιο 12 φιαλών των 750 ml. Ακολουθεί πολύ κοντά το Chevalier-Montrachet Grand Cru του Domaine d’Auvenay, με αξία περίπου 186.419 λίρες ανά αντίστοιχο κιβώτιο.
Το μοναδικό κρασί εκτός Βουργουνδίας που καταφέρνει να εισχωρήσει στην πρώτη 25άδα είναι το Ermitage Cathelin του Domaine Jean-Louis Chave, από τον βόρειο Ροδανό, το οποίο βρίσκεται στη 15η θέση με τιμή περίπου 61.143 λίρες ανά κιβώτιο.
Οι αποστάσεις από τις υπόλοιπες ιστορικές περιοχές είναι χαρακτηριστικές. Το Petrus, πρώτο κρασί του Μπορντό στην κατάταξη, εμφανίζεται μόλις στην 46η θέση, το Krug Clos du Mesnil αποτελεί την υψηλότερη παρουσία της Καμπανίας στην 80ή θέση, ενώ το Soldera Case Basse είναι το πρώτο ιταλικό κρασί, στην 99η.
Η σπανιότητα γίνεται μέρος της τιμής
Πίσω από αυτούς τους αριθμούς βρίσκεται ίσως ο σημαντικότερος μηχανισμός της αγοράς της Βουργουνδίας: η εξαιρετικά περιορισμένη παραγωγή.
Το Domaine d’Auvenay καλλιεργεί μόλις 3,87 εκτάρια σε 16 διαφορετικές ονομασίες προέλευσης, ενώ ορισμένα αμπελοτεμάχιά του δίνουν μόνο μερικές εκατοντάδες φιάλες. Η έκτασή του στο Criots-Bâtard-Montrachet, για παράδειγμα, περιορίζεται σε μόλις 0,064 εκτάρια. Αντίστοιχη είναι η εικόνα και στο Domaine Leroy, όπου οι μικρές ιδιοκτησίες και οι ιδιαίτερα χαμηλές αποδόσεις δημιουργούν ποσότητες που αδυνατούν να ανταποκριθούν στην παγκόσμια ζήτηση.
Έτσι, στην ανώτερη βαθμίδα της αγοράς η τιμή δεν καθορίζεται αποκλειστικά από την ποιότητα. Η φήμη του παραγωγού, η προέλευση, η δυνατότητα πιστοποίησης της ιστορίας μιας φιάλης και κυρίως η σπανιότητά της αποκτούν καθοριστικό ρόλο.
Χαρακτηριστικό είναι ότι η σχέση μεταξύ βαθμολογιών των κριτικών και τιμών εμφανίζεται μόνο μέτρια ισχυρή. Ένα κρασί μπορεί να διαθέτει υψηλότερη βαθμολογία από κάποιο άλλο και παρ’ όλα αυτά να διαπραγματεύεται σε σημαντικά χαμηλότερη τιμή.
Τα λευκά της Βουργουνδίας πρωταγωνιστούν
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η παρουσία των λευκών κρασιών. Παρότι τα ερυθρά καταλαμβάνουν 16 από τις 25 θέσεις, τρία από τα τέσσερα ακριβότερα κρασιά της κατάταξης είναι λευκά, όπως και πέντε από τα πρώτα δέκα.
Η μέση τιμή των λευκών Βουργουνδιών της λίστας φτάνει τις 102.197 λίρες ανά κιβώτιο, έναντι 74.822 λιρών για τα ερυθρά. Τα λευκά αποτελούν μόλις το 36% των κρασιών της κατάταξης, αλλά συγκεντρώνουν το 43,4% της συνολικής αξίας της.
Οι υψηλές τιμές δεν σημαίνουν πάντα άνοδο
Η εικόνα, ωστόσο, δεν είναι μονοδιάστατη. Η Romanée-Conti, παρά την πρώτη θέση, σημείωσε τη χαμηλότερη άνοδο δεκαετίας μεταξύ των 25 κρασιών, στο 70,9%. Αντίθετα, τα έξι κρασιά του Domaine d’Auvenay κατέγραψαν μέση αύξηση 1.178%, ενώ το Echezeaux Grand Cru του Domaine Bizot ξεπέρασε το 2.000%.
Την ίδια στιγμή, 17 από τα 25 κρασιά έχουν υποχωρήσει σε τιμή μέσα στους τελευταίους 12 μήνες, με μέση πτώση 2%. Πρόκειται για μια υπενθύμιση ότι ακόμη και στην πλέον σπάνια και ακριβή πλευρά του κρασιού, η αξία δεν κινείται πάντοτε προς μία κατεύθυνση.
Η Βουργουνδία, λοιπόν, δεν κυριαρχεί επειδή κάθε ετικέτα της αυξάνεται διαρκώς. Κυριαρχεί επειδή στην απόλυτη κορυφή της αγοράς έχει καταφέρει να ενώσει με έναν σχεδόν ανεπανάληπτο τρόπο το terroir, τη φήμη και κυρίως τη σπανιότητα.
Και όταν μερικές εκατοντάδες φιάλες πρέπει να μοιραστούν ανάμεσα σε συλλέκτες από ολόκληρο τον κόσμο, η σπανιότητα παύει να αποτελεί απλώς χαρακτηριστικό ενός κρασιού. Μετατρέπεται στην ίδια του την αξία.
