H προθεσμία πλησιάζει και η Γαλλία δεν φαίνεται πως δεν θα την τηρήσει…η ευρωπαϊκή οδηγία που αποσκοπεί στην ενίσχυση της διαφάνειας στους μισθούς για τη βελτίωση της ισότητας των φύλων δεν θα εφαρμοστεί πριν από την προθεσμία της 7ης Ιουνίου.
Η Γαλλία δεν είναι ο μοναδικός «κακός μαθητής»: μόνο λίγες χώρες, περιλαμβανομένων της Σλοβακίας και πολύ πρόσφατα της Ιταλίας, έχουν μεταφέρει στο εθνικό τους δίκαιο το κείμενο που εγκρίθηκε το 2003 από τα 27 κράτη μέλη της ΕΕ.
«Ευελπιστώ να μπορέσουμε να ψηφίσουμε αυτό τον νόμο μέχρι το τέλος του έτους», διαβεβαίωσε ο υπουργός Εργασίας Ζαν-Πιέρ Φαραντού μιλώντας στο δημόσιο δίκτυο France 2.
«Η κυβέρνηση προσπάθησε να βρει μια ισορροπία μεταξύ των θέσεων που εκφράστηκαν από τις δύο πλευρές», σημείωσε.
Εδώ και μήνες, ήταν αναμενόμενο ότι θα χανόταν η προθεσμία, δεδομένων των επίμονων διαφωνιών μεταξύ των εργατικών συνδικάτων και των οργανώσεων των εργοδοτών.
Για τους εργοδότες, είναι κάτι τρομακτικό και για την κυβέρνηση, δεν τίθεται θέμα (…) το αναβάλλουν», λέει από την πλευρά της η Μπεατρίς Λεστίκ του συνδικάτου CFDT.
Ο Ιμπέρ Μονζόν, διαπραγματευτής της ομοσπονδίας εργοδοτών Medef, περιγράφει το κείμενο ως «ένα τέρας πολυπλοκότητας».
«Περιέχει αντιφάσεις και δεν είναι λειτουργικό (…) όλα πρέπει να αναδιατυπωθούν».
Η οργάνωση εργοδοτών έχει ζητήσει από το γραφείο του πρωθυπουργού ένα μορατόριουμ «τουλάχιστον δύο ετών».
Στον ιδιωτικό τομέα της Γαλλίας, ο μέσος μισθός για τις γυναίκες είναι 21,8% χαμηλότερος από αυτόν των ανδρών, σύμφωνα με το INSEE (2024), εν μέρει λόγω του υψηλότερου ποσοστού μερικής απασχόλησης. Αλλά ακόμη και με ίσες ώρες εργασίας, το χάσμα εξακολουθεί να είναι 14%.
Για την ίδια θέση εργασίας στον ίδιο εργοδότη παραμένει στο 3,6%.
Το ευρωπαϊκό κείμενο ορίζει ότι οι εταιρείες πρέπει να καθορίζουν τον μισθό ή ένα εύρος μισθών στις αγγελίες εργασίας τους και ότι οι εργαζόμενοι έχουν το δικαίωμα να λαμβάνουν πληροφορίες σχετικά με τα επίπεδα αμοιβών των συναδέλφων τους που εκτελούν εργασία «ίσης αξίας» με τη δική τους, κατανεμημένες ανά φύλο.
Για τις επιχειρήσεις, πρόκειται για «έναν απολύτως απίστευτο γραφειοκρατικό εφιάλτη» που «κινδυνεύει να αποσταθεροποιήσει τις κοινωνικές σχέσεις», υποστηρίζει ο Ολιβιέ Σιλέρ της συλλογικότητας «Φτάνει Πια!», η οποία συγκεντρώνει περίπου 2.500 επιχειρήσεις.
