Στην εκτίμηση ότι η Ν.Δ. τους επόμενους μήνες δεν κινδυνεύει να καταγράψει σημαντικές απώλειες, αλλά, αντιθέτως, μπορεί να αυξήσει τα ποσοστά της, ενώ οι περισσότεροι πολιτικοί της αντίπαλοι θα δουν τις δυνάμεις τους να υποχωρούν, διαμορφώνοντας ένα σαφώς ευνοϊκότερο για το Μέγαρο Μαξίμου περιβάλλον, αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό η επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη να «κάψει» το σενάριο των πρόωρων εκλογών το φθινόπωρο και να προκρίνει οι κάλπες να στηθούν προς το τέλος της τετραετίας, την άνοιξη του 2027.
Σύμφωνα με πληροφορίες, στο κυβερνητικό επιτελείο κυριαρχεί η άποψη ότι ένας προεκλογικός μαραθώνιος θα έχει κόστος για το ΠΑΣΟΚ, την Ελπίδα για τη Δημοκρατία, αλλά και για σχηματισμούς που κινούνται στα δεξιά της Ν.Δ., περιλαμβανομένου του κόμματος του Αντ. Σαμαρά.
Αντιθέτως, μπορεί να ευνοήσει τον Αλέξη Τσίπρα, τον οποίο, όμως, το Μέγαρο Μαξίμου προτιμά ως αντίπαλο. Ειδικότερα, αναφέρεται πως, εάν τους επόμενους μήνες το ΠΑΣΟΚ παραμείνει στην τρίτη θέση, η προσπάθεια του Κυρ. Μητσοτάκη να κυριαρχήσει και πάλι στον κεντρώο χώρο, όπως συνέβη στις εκλογικές αναμετρήσεις του 2019 και του 2023, θα καταστεί ευκολότερη, καθώς πολλοί μετριοπαθείς ψηφοφόροι θα εκλάβουν ενδεχόμενη στήριξη του Ν. Ανδρουλάκη ως χαμένη ψήφο.
Επίσης, διαφαίνεται ότι η Μαρία Καρυστιανού –που αρχικά κατέγραφε σημαντικές εισροές από τη Ν.Δ.– δεν διαθέτει ικανές «εφεδρείες», οπότε το πιθανότερο είναι να συνεχίσει το καθοδικό σπιράλ των τελευταίων μηνών. Τέλος, η μετάθεση της εκλογικής αναμέτρησης υποστηρίζεται πως δεν ευνοεί ούτε το κυοφορούμενο εγχείρημα του Αντ. Σαμαρά. Παρά τη δυναμική των τελευταίων εβδομάδων, εκτιμάται πως, όταν ανακοινωθεί επισήμως, ο νέος σχηματισμός θα μπει στο μικροσκόπιο της κριτικής και θα ακολουθήσει πτωτική καμπύλη, όπως και το κόμμα Καρυστιανού.
Στη συγκεκριμένη κατεύθυνση προστίθεται, δε, πως η μακρά προεκλογική περίοδος ευνοεί τη στρατηγική της Ν.Δ. η πολιτική αντιπαράθεση να μετατεθεί στο πεδίο της οικονομίας, ενώ η ατζέντα του πρώην πρωθυπουργού είναι περιορισμένη και εστιασμένη στα ελληνοτουρκικά, στο μεταναστευτικό και στη «woke» θεματολογία, σε θέματα δηλαδή που δεν αποτελούν βασικό κριτήριο ψήφου για την πλειονότητα των πολιτών. Κερδισμένος από ένα πολύμηνο συγκρουσιακό σκηνικό μπορεί να είναι, όπως προαναφέρθηκε, ο Αλ. Τσίπρας, εάν επιβεβαιωθεί η εκτίμηση ότι έχει «κλειδώσει» τη δεύτερη θέση. Eίναι σαφές πως ο Κυρ. Μητσοτάκης προκρίνει ως αντίπαλο τον πρώην πρωθυπουργό, καθώς πέραν του ότι τον έχει κερδίσει σε διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, το συγκεκριμένο «δίπολο» –λόγω της κυβερνητικής θητείας του Αλ. Τσίπρα την περίοδο 2015-2019– μπορεί να συσπειρώσει ευκολότερα την εκλογική βάση της Ν.Δ., αλλά και να διευκολύνει τον «διεμβολισμό» του ΠΑΣΟΚ από το κυβερνών κόμμα.
Η ΔΕΘ και οι παγίδες
Η μετάθεση των εκλογών σε «δεύτερο χρόνο» μπορεί όχι μόνο να φθείρει τους αντιπάλους της Ν.Δ., αλλά και να της προσπορίσει οφέλη, με βασικότερο εργαλείο την έναρξη υλοποίησης –από τον Ιανουάριο– των μέτρων που θα εξαγγείλει τον επόμενο μήνα ο Κυρ. Μητσοτάκης από το βήμα της ΔΕΘ. Εχει επιβεβαιωθεί, εξάλλου, ότι οι παροχές έχουν πολιτικό αντίκτυπο όχι όταν ανακοινώνονται, αλλά όταν γίνονται ορατές «στους λογαριασμούς των πολιτών». Είναι ενδεικτικό ότι πέρυσι τον Οκτώβριο, ένα μήνα μετά την ανακοίνωση των μέτρων για το 2026, το ποσοστό της Ν.Δ. παρέμεινε (σύμφωνα με την Pulse για τον ΣΚΑΪ) στάσιμο στα επίπεδα του Σεπτεμβρίου, στην περιοχή του 24%.
Ομως τον νέο χρόνο και ειδικότερα τον Μάρτιο, όταν τα μέτρα είχαν τεθεί σε πλήρη εφαρμογή και «εμπεδωθεί» από τους πολίτες, η Ν.Δ. ανέβηκε στο 25,5%, όπου και διατηρήθηκε τον Απρίλιο, ασχέτως εάν στη συνέχεια επέστρεψε σε καθοδική τροχιά, πρωτίστως λόγω της «αναζωπύρωσης» του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ. Πάντως, είναι προφανές πως ο διαφαινόμενος προεκλογικός μαραθώνιος εγκυμονεί για την κυβέρνηση και κινδύνους, με βασικότερους ένα νέο κύμα ακρίβειας, κάποιο τυχαίο γεγονός ή φυσική καταστροφή που θα πλήξει τη διαχειριστική της εικόνα ή ένα νέο κύκλο σκανδαλολογίας.
Το μέτωπο με τον Τσίπρα
Εάν ορισμένοι έτρεφαν αυταπάτες ότι τις σχέσεις ΠΑΣΟΚ – ΕΛΑΣ κατά την επερχόμενη προεκλογική περίοδο θα διέπει ένα άτυπο μορατόριουμ, με τους Ν. Ανδρουλάκη και Αλ. Τσίπρα να επικεντρώνουν τα βέλη της κριτικής τους κατά του Κυρ. Μητσοτάκη και της Ν.Δ., αυτές διαψεύστηκαν με απόλυτο τρόπο μέσω των αλλεπάλληλων επιθέσεων της Χαριλάου Τρικούπη κατά του πρώην πρωθυπουργού, ο οποίος εγκαλείται για προνομιακές σχέσεις με συμφέροντα. Μόλις την περασμένη εβδομάδα το ΠΑΣΟΚ, αναφερόμενο στον Αλέξη Τσίπρα, σημείωσε συγκεκριμένα πως «όλοι γνωρίζουν ότι ηγείται όχι ενός κόμματος, αλλά μιας ανώνυμης εταιρείας με μετόχους τους εγχώριους ολιγάρχες και αυτόν διευθύνοντα σύμβουλο», ενώ υποστηρίχθηκε πως ο πρώην πρωθυπουργός «αρνείται εμμονικά να δημοσιοποιήσει τα έσοδα με τα οποία χρηματοδοτεί την καμπάνια εκατομμυρίων που κάνει».
Για τη Χαριλάου Τρικούπη είναι πλέον σαφές ότι η μετωπική επίθεση στον Αλ. Τσίπρα συνιστά στρατηγική επιλογή και προσεγγίζεται ως βασικό εργαλείο για την επικράτηση στη μάχη μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ για τη δεύτερη θέση. Μάλιστα εκτιμάται πως για τη Χαριλάου Τρικούπη έχει σημασία, ακόμη και εάν ο Αλ. Τσίπρας είναι τελικώς δεύτερος, τα ποσοστά του να είναι χαμηλά και η διαφορά του από το ΠΑΣΟΚ μικρή, ώστε να μην αναδειχθεί ως εναλλακτικός πόλος έναντι του Κυρ. Μητσοτάκη. Πάντως, η στρατηγική που υιοθετεί το ΠΑΣΟΚ δεν αφορά μόνο τις σχέσεις του με την ΕΛΑΣ, αλλά παράγει ευρύτερα πολιτικά αποτελέσματα: πρώτον, εκ των πραγμάτων ευνοεί τη Ν.Δ., που δεν θα πορευθεί προς τις επερχόμενες κάλπες ως ο αποκλειστικός στόχος του συνόλου των κομμάτων της αντιπολίτευσης, ενώ θα έχει τη Χαριλάου Τρικούπη «σύμμαχο» στις επιθέσεις κατά του Αλ. Τσίπρα. Δεύτερον, ναρκοθετεί την προοπτική συνεννόησης των κεντροαριστερών κομμάτων μεταξύ πρώτων και δεύτερων εκλογών. Τρίτον, ενισχύει εντός του ΠΑΣΟΚ τη στρατηγική στελεχών, όπως η Αννα Διαμαντοπούλου, που φέρεται να θεωρούν πως, εάν το επιβάλουν οι εξελίξεις, η Χαριλάου Τρικούπη θα πρέπει να επανεξετάσει την απόφαση του συνεδρίου που απορρίπτει κάθε προοπτική συγκυβέρνησης με τη Ν.Δ., θέση με την οποία πολλοί προεξοφλούν πως μετά τις εκλογές θα συνταχθεί τελικώς και ο Ευ. Βενιζέλος.
