Φόρτωση Text-to-Speech…
Μετά την εκδήλωση στο «Ολύμπιον», σταμάτησε να σηκώνει το τηλέφωνο και να σκρολάρει στα social media. Είχε πάμπολλα αιτήματα για συνέντευξη, στα οποία δεν ανταποκρίθηκε για να αποφορτιστεί. «Μιλήσαμε μέσα από την ψυχή μας, ήταν πολύ έντονο», εξηγεί. Με τόσα φώτα πάνω της αισθάνθηκε όπως το 2012, όταν το αντιμνημονιακό βίντεο με τον τίτλο «I am Hellene» που ανέβασε στο YouTube, στο οποίο έκανε εγγραφή την ίδια μέρα, έγινε viral, χωρίς ποτέ να καταλάβει πώς και γιατί.
Μόσχα καλεί Λος Αντζελες
Με τη Μαρία Καρυστιανού γνωρίστηκε λίγες ημέρες πριν από την εκδήλωση για την παρουσίαση της Ελπίδας για τη Δημοκρατία. Ο εκπρόσωπος του κόμματος, δημοσιογράφος Θανάσης Αυγερινός, τις έφερε κοντά. Είχαν αναπτύξει ψηφιακή σχέση, ανταλλάσσοντας απόψεις στα social media – εκείνος στη Μόσχα, εκείνη στο Λος Αντζελες. Ετσι, χωρίς πολλή σκέψη και προετοιμασία, βρέθηκε στη σκηνή για να υποστηρίξει ένα αντισυστημικό κίνημα που ελπίζει ότι θα κερδίσει τις εκλογές.
Δεν ήταν η πρώτη της φορά στην πολιτική. Από το 2014 είχε συνδεθεί με το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (ΕΠΑΜ), με το οποίο έθετε υποψηφιότητα κάθε φορά που της το ζητούσε ο ιδρυτής του, Δημήτρης Καζάκης, τον οποίο θεωρεί δάσκαλό της στην πολιτική οικονομία («από αυτόν έμαθα την ιστορία του ελληνικού χρέους»). Συνδέθηκαν στην πλατεία των «Αγανακτισμένων», όπου η Κατερίνα Μουτσάτσου βρισκόταν κάθε φορά που ερχόταν στην πατρίδα της από τις ΗΠΑ, όπου ζει τα τελευταία 18 χρόνια.
Νωρίτερα, για μία δεκαετία ζούσε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έκανε σπουδαία καριέρα σε τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές. Τόσο, που όταν ερχόταν να τη δει ο πατέρας της, αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, του έδιναν προτεραιότητα στο αεροδρόμιο όταν την έβλεπαν να τον περιμένει.
Χάρη σε μια δική του μετεκπαίδευση, γεννήθηκε στο Μοντερέι της Καλιφόρνιας, αλλά μεγάλωσε στην Αθήνα. Τελείωσε το γαλλικό σχολείο και σπούδασε θεατρολογία στη Σορβόννη. Οι γονείς της δεν ήθελαν να γίνει ηθοποιός, αλλά εκείνη πήγε σε ένα κάστινγκ όταν τελείωσε το μεταπτυχιακό της, πήρε τη δουλειά σε γνωστό σίριαλ ελληνικού καναλιού και ξεκίνησε μια πορεία στην υποκριτική που περιλαμβάνει δεκάδες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Μια φορά τραγούδησε, το 2003, με τον Δημήτρη Κοργιαλά («Μια φορά να σε έβλεπα για λίγο, μόνο μια φορά…»). Το τραγούδι έκανε τέτοια επιτυχία, που ακούγεται ακόμη – ακούστηκε και στο «Ολύμπιον».
«Λάντζα» στο στούντιο
Τα τελευταία χρόνια συστήνεται μόνο ως μαμά δύο αγοριών, 9 και 6 ετών, που μιλούν ελληνικά, λατρεύουν την Αίγινα, τόπο καταγωγής της, και περιμένουν να εγκατασταθούν μόνιμα εδώ, όπως τους έχει υποσχεθεί. Ο σύζυγός της, Αμερικανός παραγωγός Τσαρλς Κόμο, έχει ένα στούντιο στο Λος Αντζελες και τον βοηθάει «στη λάντζα», όπως λέει, έχοντας εγκαταλείψει πια την υποκριτική.
Δεν δέχεται να αυτοπροσδιοριστεί στον άξονα Δεξιάς – Αριστεράς. Δηλώνει «δημοκράτισσα με πατριωτικές ευαισθησίες και αντιστασια-κή διάθεση απέναντι στο σύστημα».
Δεν δέχεται να αυτοπροσδιοριστεί στον άξονα Δεξιάς – Αριστεράς. Δηλώνει «δημοκράτισσα με πατριωτικές ευαισθησίες και αντιστασιακή διάθεση απέναντι στο σύστημα». Πιστεύει ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει ένα βαθιά υπαρξιακό ζήτημα. «Από τότε που γίναμε ανεξάρτητο κράτος, οι εστίες του Ελληνισμού συρρικνώνονται. Υπάρχει ένα σύστημα συμφερόντων που μας λέει τι δικαιούμαστε. Τα πράγματα έχουν σοβαρέψει πολύ· χρειάζονται ηγέτες με ευφυΐα και ανιδιοτέλεια».
Μιλάει έξι γλώσσες και πιστεύει ότι ο όρος Hellenes θα έπρεπε να είναι η διεθνής ονομασία μας, αντικαθιστώντας το Greeks, γιατί «έχει μια ηθική διάσταση, δείχνει ότι ασπάζεσαι έναν πολιτισμό».
Μέχρι τα μνημόνια ήταν απολιτίκ. Ριζοσπαστικοποιήθηκε έπειτα από εκείνο το βίντεο που είχε πάνω από 2 εκατ. views την πρώτη εβδομάδα. «Η εξουσία με πολέμησε και έτσι έγινα ενεργός πολίτης. Ανακάλυψα έναν κόσμο που ήταν ξένος για μένα. Διάβασα οικονομολόγους, ιστορικούς και κοινωνιολόγους, κατάλαβα».
Συνεχίζει τους αντιμνημονιακούς αγώνες, γιατί πιστεύει ότι ακόμη «είμαστε υπό επιτήρηση –τα μνημόνια δεν έχουν τελειώσει· το Υπερταμείο είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα–, τα μνημόνια έχουν γίνει κομμάτι των θεσμών, είμαστε δέσμιοι».
Στις αμερικανικές εκλογές δεν παθιάστηκε, γιατί εκεί, κατά την ανάλυσή της, «ισχύει το “μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα”. Uniparty – ό,τι και να ψηφίσεις, βγαίνει το ίδιο».
Σέβεται το λαϊκό θρησκευτικό αίσθημα σε κάθε ήπειρο. Η πνευματικότητα καθορίζει τη σχέση της με τη θρησκεία. Ανάβει κερί στον Aγιο Νεκτάριο στην Αίγινα και τιμά τα ήθη και τα έθιμα, που «είναι σημαντικά, ειδικά όταν έχεις ζήσει σε μια στείρα χώρα».
Θυμώνει αν της ζητήσεις να σχολιάσει τις απόψεις της Μαρίας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις. Θεωρεί ότι εκ του πονηρού «επιβάλλεται μια θεματολογία που προκαλεί πολεμική για να συνεχίζεται το διαίρει και βασίλευε». «Ασφαλώς και κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα αυτοδιάθεσης, όπως θα έπρεπε να έχει πάντα την οικονομική δυνατότητα να κρατήσει ένα παιδί», πιστεύει.
Αγκαλιές
Το «έλλειμμα δημοκρατίας» είναι αυτό που την κινητοποιεί περισσότερο. «Η Ελλάδα είναι χώρα-εργαστήριο – πάντα ήταν». Γελάει με τα σενάρια για ρωσική επιρροή στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού και δεν δέχεται την ταύτιση της Ευρώπης με την Ε.Ε. «Οι ιδρυτές της δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ότι θα δημιουργείτο ένας τόσο δυσκίνητος γραφειοκρατικός μηχανισμός, σε απόσταση από τους λαούς». Παρακολουθεί τις δημοσκοπήσεις, αλλά δεν τις θεωρεί θέσφατο. Την ενδιαφέρει τι ακούει όταν περπατάει στον δρόμο – «οι περισσότεροι με αγκαλιάζουν και μου λένε “προχωρήστε”».
