Λίγα 24ωρα πριν από την έναρξη του Μουντιάλ 2026, οι ποδοσφαιριστές των 48 εθνικών ομάδων, που θα συμμετάσχουν στην γιορτή του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, ανυπομονούν να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους και να αφήσουν το αποτύπωμα τους, στην τελική φάση της κορυφαίας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης.
Ωστόσο, στις 22 διοργανώσεις που έχουν προηγηθεί, υπήρξαν ποδοσφαιριστές οι οποίοι άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα και προσέφεραν πλούσιο θέαμα στους απανταχού ποδοσφαιρόφιλους.
Επιχειρώντας τον καταρτισμό μίας ιδανικής 11άδας από τους ποδοσφαιριστές, οι οποίοι «έλαμψαν» σε προηγούμενα Μουντιάλ, το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) επέλεξε σε σχηματισμό 4-3-3 τους:
- Γκόρντον Μπανκς (Αγγλία)
- Καφού (Βραζιλία)
- Φραντς Μπεκενμπάουερ (Δυτική Γερμανία)
- Φάμπιο Καναβάρο (Ιταλία)
- Ρομπέρτο Κάρλος (Βραζιλία)
- Αντρές Ινιέστα (Ισπανία)
- Ζινεντίν Ζιντάν (Γαλλία)
- Ντιέγκο Μαραντόνα (Αργεντινή)
- Πελέ (Βραζιλία)
- Ρονάλντο (Βραζιλία)
- Λιονέλ Μέσι (Αργεντινή)
Αναλυτικά
Γκόρντον Μπανκς: Ο Άγγλος, νικητής του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1966, είναι περισσότερο διάσημος για την εκπληκτική απόκρουση σε καρφωτή κεφαλιά του Πελέ το 1970, που έμεινε στην Ιστορία, με τον θρυλικό Βραζιλιάνο επιθετικό να δηλώνει: «Σήμερα έβαλα ένα γκολ, αλλά ο Μπανκς το απέκρουσε».
Καφού και Ρομπέρτο Κάρλος: Οι δύο Βραζιλιάνοι έφεραν μαζί την επανάσταση στην θέση του ακραίου αμυντικού, ανεβάζοντας τις πτέρυγες σε νέα δεδομένα. Ο Καφού κατέκτησε τα Παγκόσμια Κύπελλα του 1994 και του 2002, ενώ ο Ρομπέρτο Κάρλος κέρδισε «μόνο» το δεύτερο, με τον Καφού ως αρχηγό. Αμφότεροι, έχασαν μαζί τον τελικό του 1998 από την Γαλλία (3-0).
Φρανς Μπεκενμπάουερ: «Εφευρέτης» της θέσης του λίμπερο, ο «Κάιζερ» άφησε μια από τις πιο αθάνατες εικόνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ολοκληρώνοντας τον «Αγώνα του Αιώνα», την ήττα στον ημιτελικό του 1970 από την Ιταλία (4-3 μετά την παράταση), με το χέρι του δεμένο. Αλλά σήκωσε το τρόπαιο τέσσερα χρόνια αργότερα, στην έδρα του, όταν ο πραγματισμός της Mannschaft διέλυσε τον ρομαντισμό της Ολλανδίας του Γιόχαν Κρόιφ (2-1), και ξανά ως προπονητής το 1990.
Φάμπιο Καναβάρο: Το αρχέτυπο του Ιταλού αμυντικού, άψογα τοποθετημένος, πάντα απόλυτα συγκεντρωμένος και λίγο «σκληρός» όταν χρειαζόταν, ο Φάμπιο Καναβάρο οδήγησε την Ιταλία στην νίκη στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 (1-1, 5-3 στα πέναλτι εναντίον της Γαλλίας) και υπήρξε σύμβολο της ομάδας, για το έντονο ανταγωνιστικό πνεύμα του.
Ζινεντίν Ζιντάν: Από τα δύο γκολ στον τελικό του 1998 έως την αποβολή του στον τελικό του 2006, ο «Ζιζού» σημάδεψε ανεξίτηλα την ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Στον τελικό του 1998 εναντίον της Βραζιλίας (3-0), σκόραρε δύο γκολ με κεφαλιές για να οδηγήσει τους «Μπλε» στον πρώτο τους τίτλο Παγκοσμίου Κυπέλλου. Εκπληκτικός το 2006, με έναν μεγαλοπρεπή προημιτελικό εναντίον της Βραζιλίας, σκόραρε επίσης στον τελικό με πέναλτι «α λα Panenka» εναντίον του Τζιανλουίτζι Μπουφόν, αλλά «στιγματίσθηκε» από την κόκκινη κάρτα που δέχθηκε μετά το κτύπημα με κεφαλιά στον Μάρκο Ματεράτσι, μπροστά στο παγκόσμιο τηλεοπτικό κοινό.
Αντρές Ινιέστα: Ο Ισπανός επιθετικός μέσος κατέστησε καταλυτική την απλότητα στο ποδόσφαιρο. Συμβολίζει την Ισπανία του «tiki-taka», αυτού του εξαντλητικού -για τον αντίπαλο- ρυθμού της πάσας, που κέρδισε τα πάντα μεταξύ 2008 και 2012. Ο Ινιέστα σκόραρε το νικητήριο γκολ στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010 εναντίον της Ολλανδίας (1-0 μετά την παράταση), το οποίο αφιέρωσε στον φίλο του Ντάνι Χάρκε, πρώην αρχηγό της Εσπανιόλ, ο οποίος πέθανε ξαφνικά το 2009.
Ντιέγκο Μαραντόνα: Κανείς δεν έχει κυριαρχήσει σε Παγκόσμιο Κύπελλο με το ταλέντο και την προσωπικότητά του, όπως ο Μαραντόνα το 1986. Στο απόγειο της καριέρας του, στο Μεξικό, οδήγησε την Αργεντινή στη νίκη εναντίον της Γερμανίας (3-2) και επανέλαβε το κατόρθωμα σχεδόν τέσσερα χρόνια αργότερα στην Ιταλία, αν και η «αλμπισελέστε» έχασε στον τελικό από την Γερμανία (1-0). Μεταξύ άλλων, έμεινε στην Ιστορία για το ότι σκόραρε, με διαφορά τεσσάρων λεπτών μεταξύ τους, τα πιο πολυσυζητημένα γκολ στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου: το «Χέρι του Θεού» ακολουθούμενο από το εκπληκτικό σλάλομ του μέσα από την αγγλική άμυνα.
Πελέ: Ο «Βασιλιάς» είναι ο μόνος παίκτης που έχει κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο τρεις φορές, από την έκδοση του 1958 όπου ήταν 17 ετών, μέχρι το αριστούργημα του επιθετικού ποδοσφαίρου το 1970. Κέρδισε επίσης την διοργάνωση του 1962, παρόλο που τραυματίστηκε πολύ νωρίς στο τουρνουά. Ο Πελέ μπορεί δικαίως να θεωρηθεί ο σπουδαιότερος παίκτης όλων των εποχών.
Ρονάλντο: Το «Φαινόμενο» έχει βιώσει τα πάντα στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Στέφθηκε πρωταθλητής χωρίς να αγωνιστεί στα 17 του, το 1994, και ήταν ο άτυχος ήρωας του επόμενου τελικού εναντίον της Γαλλίας, όπου μια αδιαθεσία το πρωί του αγώνα τον άφησε εκτός μάχης, με αποτέλεσμα τελικά την ήττα με 3-0. Ο καλύτερος επιθετικός της εποχής του, πήρε την… εκδίκησή του το 2002, όταν κυριάρχησε στο τουρνουά και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ, πετυχαίνοντας δύο γκολ στον τελικό εναντίον της Γερμανίας (2-0).
Λιονέλ Μέσι: Μετά από αρκετές οδυνηρές αποτυχίες, συμπεριλαμβανομένου ενός χαμένου τελικού το 2014 εναντίον της Γερμανίας, ο Μέσι τελικά κατέκτησε το τρόπαιο, στο πέμπτο Παγκόσμιο Κύπελλο της καριέρας του, το 2022 στο Κατάρ, όπου πέτυχε επτά γκολ. Σκοράροντας δύο φορές στον τελικό εναντίον της Γαλλίας, παρέμεινε επίσης ψύχραιμος στην διαδικασία των πέναλτι (3-3 στην παράταση, 4-2 στα πέναλτι). Στα 38 του χρόνια και πριν αγωνιστεί στο 6ο Παγκόσμιο Κύπελλο του, ο Μέσι απέχει μόλις τρία γκολ από το να ισοφαρίσει το ρεκόρ των 16 γκολ του Μίροσλαβ Κλόζε στην διοργάνωση.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
