Πάνε 57 χρόνια από τότε που η 21χρονη τότε Παλαιστίνια Ρασμέα Οντέχ, γυμνή, αλυσοδεμένη και ξυλοκοπημένη, κακοποιήθηκε σεξουαλικά από ισραηλινούς στρατιώτες, αφού προηγουμένως είχαν επιχειρήσει να εξαναγκάσουν τον πατέρα της να συμμετάσχει. Νέα έκθεση όμως χαρακτηρίζει εκείνη την περίοδο ως σημείο καμπής, από το οποίο «η σεξουαλική κακοποίηση ως μέθοδος βασανιστηρίων» γίνεται κυρίαρχη πρακτική στις ανακρίσεις κρατουμένων από τις ισραηλινές δυνάμεις.
Ειδικότερα, η έκθεση της Παλαιστινιακής Φεμινιστικής Συλλογικότητας (Palestinian Feminist Collective, PFC), με την υποστήριξη της Προοδευτικής Διεθνούς (Progressive Interbational), υποστηρίζει ότι εδώ και 80 χρόνια, δηλαδή από τη δεκαετία του 1940, οι ισραηλινές δυνάμεις υιοθέτησαν την έμφυλη και σεξουαλική βία στις φυλακές, σε σημεία ελέγχου, στις εφόδους σε σπίτια και σε χώρους κράτησης.
Στην 200 σελίδων έκθεση με τίτλο «Κράτος Θηρευτής – Ισραηλινή Συστηματική Σεξουαλική και Έμφυλη Βία κατά Παλαιστινίων» καταγράφονται μαρτυρίες από γυναίκες, άνδρες, παιδιά, ηλικιωμένους, κρατουμένων σε διάφορες φυλακές και διαφορετικών γενεών.
Η PFC είναι μια αμερικανική οργάνωση που αποτελείται κυρίως από παλαιστίνιες και αράβισσες φεμινίστριες, ακαδημαϊκούς, καλλιτέχνιδες και ακτιβίστριες της διασποράς. Η
Progressive International είναι οργάνωση, στην οποία συμμετέχουν συνδικάτα, πολιτικά κόμματα και κοινωνικά κινήματα από διάφορες χώρες, που ιδρύθηκε το 2018 από το DiEM25 και το Ινστιτούτο Σάντερς.
Οι μαρτυρίες έχουν επιβεβαιωθεί από τα Ηνωμένα Έθνη, τη Διεθνή Αμνηστία, τη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού, την ισραηλινή οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων B’Tselem, την παλαιστινιακή οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων Addameer, το Palestinian Centre for Human Rights και πολλαπλές ανεξάρτητες εξεταστικές επιτροπές.
Στις απαρχές υιοθέτησης αυτής της πρακτικής, μια βεδουίνα έφηβη που απήχθη από τη Νακάμπ το 1949, υπέστη ομαδικούς βιασμούς σύμφωνα με τριήμερο πρόγραμμα που είχε οργανώσει ο απαγωγέας της, εκτελέστηκε όταν αντιστάθηκε και θάφτηκε κρυφά. Πράγματι, η υπόθεση αυτή επιβεβαιώνεται και από το ημερολόγιο του πρώτου ηγέτη του σύγχρονου ισραηλινού κράτους, Νταβίντ Μπεν Γκουριόν, αρχές της δεκαετίας του 2000. «Αποφασίστηκε και εκτελέστηκε: Την έπλυναν, της έκοψαν τα μαλλιά, τη βίασαν και τη σκότωσαν», ανέφερε ο Γκουριόν.
«Αυτό δεν μπορεί να είναι σύμπτωση. Είναι ένα μοτίβο. Προφανώς, διάφοροι αξιωματικοί που συμμετείχαν στην επιχείρηση κατάλαβαν ότι η διαταγή εκδίωξης που είχαν λάβει τους επέτρεπε να διαπράξουν αυτές τις πράξεις ώστε να ενθαρρύνουν τον πληθυσμό να πάρει τον δρόμο της φυγής. Το γεγονός είναι ότι κανείς δεν τιμωρήθηκε για αυτές τις δολοφονίες. Ο Ben-Gurion αποσιώπησε την υπόθεση» σημειώνει ο ισραηλινός ιστορικός Μπένι Μόρις.
Ένταξη σεξουαλικής βίας μετά το 1970
Η ιστορική χρήση σεξουαλικοποιημένης βίας (όχι μόνο σεξουαλικής) από το Ισραήλ, όπως σημειώνεται στην έκθεση, περιλαμβάνει απειλές βιασμού, εξαναγκαστικές σωματικές έρευνες με αφαίρεση ρούχων και αναγκαστική γύμνια, σεξουαλικοποιημένες λεκτικές επιθέσεις και εξευτελισμούς, ανεπιθύμητα αγγίγματα και θωπείες, λήψη φωτογραφιών χωρίς συναίνεση, ενώ τα θύματα ήταν μερικώς ή πλήρως γυμνά, άσκηση σωματικής πίεσης στα γεννητικά όργανα και σε άλλα ιδιωτικά μέρη του σώματος, άλλες μορφές σεξουαλικοποιημένης σωματικής βίας χωρίς συναίνεση, ακρωτηριασμούς των γεννητικών οργάνων, βιασμούς, εικονικούς βιασμούς και βιασμούς με αντικείμενα.
Μετά τον Πόλεμο του 1967, η σεξουαλικοποιημένη βία έλαβε κυρίως τη μορφή σεξουαλικών βασανιστηρίων εις βάρος Παλαιστινίων κρατουμένων και φυλακισμένων, συνήθως κατά τη διάρκεια ανακρίσεων. Η χρήση σεξουαλικών βασανιστηρίων εντάθηκε κατά τη δεκαετία του 1970, η οποία αποτέλεσε την πιο βίαιη περίοδο καταγεγραμμένης σεξουαλικοποιημένης βίας κατά Παλαιστινίων μέχρι το 2023.
Από τη δεκαετία του 1980 έως και τη δεκαετία του 2000, η χρήση σεξουαλικών βασανιστηρίων από το Ισραήλ σε βάρος των κρατουμένων του συνεχίστηκε, αν και μειώθηκε σε συχνότητα μετά τις αναθεωρήσεις της ποινικής νομοθεσίας, την υιοθέτηση νέων εθνικών νόμων και την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου το 1999, η οποία ρύθμισε τη χρήση βασανιστηρίων κατά τη διάρκεια της κράτησης.
Οι αλλαγές αυτές ήταν άμεσο αποτέλεσμα της αυξανόμενης πίεσης που ασκούσε η διεθνής κοινότητα στο Ισραήλ. Ωστόσο, σύμφωνα με την έκθεση, καθ’ όλη αυτή την περίοδο, το ισραηλινό κράτος και οι στρατιωτικοί του μηχανισμοί συνέχισαν να εφαρμόζουν μεθοδικά τη σεξουαλικοποιημένη βία, προσαρμόζοντας τις μεθόδους τους ώστε να παρακάμπτουν και να υπονομεύουν τις μεταβαλλόμενες πολιτικές συνθήκες, τους περιορισμούς και τις διεθνείς καταδίκες.
Αυτό που έχει αλλάξει από το 1948 είναι η τεχνολογία, όχι η πρόθεση
Σχολιάζοντας την έκθεση, η παλαιστίνια ψυχαναλύτρια στη Νέα Υόρκη, Λάμα Χούρι, διακρίνει την επιχείρηση εξαφάνισης του λαού της τόσο μέσω της εξόντωσης όσο και του αφανισμού του κορμιού. «Το “Κράτος Θηρευτής” τεκμηριώνει και τα δύο» αναφέρει η ίδια στο Counter Punch. «Βιάζουν τη γη μέσω της σκόπιμης καταστροφής εκατοντάδων χιλιάδων κατοικιών, της αλγοριθμικής ισοπέδωσης ολόκληρων γειτονιών από προγράμματα τεχνητής νοημοσύνης για την επιλογή στόχων με ονόματα όπως «The Gospel» και «Where’s Daddy», τα οποία ένας πρώην αξιωματικός των ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών περιέγραψε ως ένα “εργοστάσιο μαζικών δολοφονιών”».
Επίσης, συνεχίζει, βιάζουν τον λαό μέσω της κρατικά εγκεκριμένης σεξουαλικής κακοποίησης επί οκτώ δεκαετίες, από τη Νάκμπα έως το στρατόπεδο κράτησης Σντε Τεϊμάν, μέσω του esqat. Το esqat, σύμφωνα με την έκθεση, είναι αραβική λέξη που αποδίδεται ως «αποκαθήλωση» και αποτελεί μέθοδο των ισραηλινών υπηρεσιών, με την οποία ένα άτομο «υπονομεύεται» μέσω δυσφήμισης, συκοφαντίας και δολοφονίας χαρακτήρα. «Χρησιμοποιούν το esqat μέσω παρακολούθησης της ιδιωτικής ζωής, συλλογής προσωπικών πληροφοριών για σεξουαλικό εκβιασμό ή ακόμη και κατασκευής ψευδών αλλά επιβαρυντικών στοιχείων. Τα θύματα απειλούνται ότι, αν δεν συνεργαστούν, οι πληροφορίες αυτές θα δημοσιοποιηθούν, πλήττοντας την υπόληψη ή την ασφάλειά τους».
«Βιάζουν την ψυχή» προσθέτει η Χούρι «μέσω της γενοκτονίας της αναπαραγωγής: της καταστροφής νοσοκομείων, της λιμοκτονίας εγκύων γυναικών, της εξόντωσης ολόκληρων οικογενειακών γενεαλογιών και της επίθεσης στο ίδιο το μέλλον των Παλαιστινίων. Αυτό δεν είναι πόλεμος. Είναι εξαφάνιση». Και καταλήγει: «Το κράτος εποικιστικής αποικιοκρατίας δεν έκρυψε ποτέ τους στόχους του. Να εξαφανίσει τον λαό. Να διαμελίσει τα σώματα. Να δολοφονήσει τις φωνές τους. Αυτό που έχει αλλάξει από το 1948 δεν είναι η πρόθεση. Είναι η τεχνολογία. Και η ατιμωρησία».
Κύρια φωτογραφία: Ισραηλινοί στρατιώτες διώκουν Παλαιστίνια γυναίκα στη Χεβρώνα, τον Δεκέμβριο του 2021 (Πηγή: CGTN)
