Η πολυπόθητη συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν πολλές φορές εξαγγέλθηκε, ενίοτε μάλιστα και ως τετελεσμένο γεγονός για το οποίο μένουν κάποιες λεπτομέρειες και αυτό που ζούμε επί εβδομάδες είναι κάποια νέα… εκκίνηση διαπραγματεύσεων.
Πρέπει να είναι η πρώτη φορά στην ιστορία όπου μία συμφωνία, λίγο πριν από την υπογραφή της επιστρέφει στο σημείο μηδέν και επανεκκινεί διαπραγματεύσεις, οι οποίες οδηγούν κοντά στη συμφωνία, για την οποία χρειάζονται νέες διαπραγματεύσεις.
Αυτός ο φαύλος κύκλος, ενώ θα περίμενε κανείς να συντηρήσει την παγκόσμια ανησυχία, φαίνεται ότι έχει ηπιότερες επιπτώσεις απ’ αυτές που προβλεπόταν στην αρχή αυτής της διαδικασίας. Αν και τίποτα δεν έχει τελειώσει, αν και ο Ντόναλντ Τραμπ σχεδόν καθημερινά αυτοανακηρύσσεται νικητής και απειλεί με νέους βομβαρδισμούς, αν και η Τεχεράνη έχει απειλήσει – και ορισμένες φορές το έχει κάνει- να φύγει από το τραπέζι, η αγορά ειδικά στο τομέα των καυσίμων φαίνεται ότι διατηρεί αξιοσημείωτη ψυχραιμία και δεν έχουμε ένα νέο ράλι στις τιμές, λόγω της αβεβαιότητας στην οριστικοποίηση μιας συμφωνίας.
Φαίνεται ότι ο πλανήτης και κυρίως αυτοί που έχον ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση της αγοράς αρχίζουν να λειτουργούν χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους τον μόνο πόλεμο που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη. Τον πόλεμο των δηλώσεων. Ίσως ουσιαστικά αυτή η στάση βλέπει ότι κανείς από τους εμπόλεμους δεν θα ήθελε επανάληψη των εχθροπραξιών και πως με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα μπουν οι υπογραφές σε έναν χαρτί. Μέχρι τότε θα αρκούμαστε στις δηλώσεις.
