Υπάρχουν κείμενα που δεν γράφονται μόνο με το χέρι αλλά με την ψυχή. Το κείμενο του Τσάρλι Τσάπλιν «Όταν άρχισα να αγαπώ πραγματικά τον εαυτό μου» είναι ακριβώς τέτοιο. Είναι ένας ύμνος στην εσωτερική αφύπνιση. Περιγράφει τη βαθιά μεταμόρφωση που συμβαίνει όταν ο άνθρωπος σταματά να παλεύει με τον εαυτό του και αρχίζει να τον αγαπά.
«Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ μια άλλη ζωή και μπόρεσα να δω ότι τα πάντα γύρω μου με προκαλούσαν να μεγαλώσω».
Advertisment
Η φράση του Τσάρλι Τσάπλιν δείχνει τη στιγμή που κάποιος συμφιλιώνεται με τον εαυτό του και με τη ζωή του όπως είναι. Η αποδοχή αυτή μετατρέπει τη ζωή από το πεδίο της σύγκρισης και του ανικανοποίητου σε ευκαιρία για προσωπική ανάπτυξη. Όταν πάψουμε να πολεμάμε την πραγματικότητά μας και αρχίσουμε να τη βλέπουμε ως μέρος της πορείας μας, τότε βρίσκουμε γαλήνη, δύναμη και ουσιαστική ωριμότητα.
«Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά αρνήθηκα να συνεχίσω να ζω στο παρελθόν και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω περισσότερο τη στιγμή όπου όλα συμβαίνουν».
Μιλά για την θεραπευτική αξία του εδώ και του τώρα, την αξία του ναζω στην παρούσα στιγμή. Έτσι, ο νους ησυχάζει και ο εαυτός αναπνέει. Η ζωή, μάς διδάσκει μέσα από το παρόν. Αυτή η στάση είναι πράξη εσωτερικής ωριμότητας, όπου η αποδοχή αντικαθιστά την αντίσταση και η ηρεμία γεννιέται φυσικά.
Advertisment
«Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ότι δεν ήταν υγιές για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και οτιδήποτε με τραβούσε συνεχώς μακριά από τον εαυτό μου».
Η φράση αυτή, εκφράζει μια ουσιαστική πνευματική ωρίμανση, τη στιγμή που κάποιος μαθαίνει να βάζει όρια και να φροντίζει τον εαυτό του με σεβασμό και συνείδηση. Αυτή η πράξη είναι ένδειξη αυτοεκτίμησης και εσωτερικής υγείας. Η αληθινή αγάπη προς τον εαυτό είναι αναγνώριση του τι μας κάνει καλό και τι όχι. Είναι η αποδοχή πως για να μπορούμε να αγαπάμε και να προσφέρουμε στους άλλους, πρέπει πρώτα να είμαστε σε ειρήνη με τον εαυτό μας. Έτσι, η αυτοαγάπη είναι η πιο ώριμη μορφή φροντίδας και ελευθερίας.
«Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να θέλω να έχω σε όλα δίκιο. Έτσι έσφαλλα λιγότερο».
Εκφράζει μια σημαντική στιγμή εσωτερικής ωρίμανσης και αυτοαποδοχής. Όταν το άτομο αρχίζει να αγαπά πραγματικά τον εαυτό του, δεν χρειάζεται πλέον να επιβεβαιώνει διαρκώς την αξία του μέσω της ορθότητας ή του ελέγχου των άλλων. Η ανάγκη να έχει πάντα δίκιο είναι συχνά άμυνα απέναντι στην ανασφάλεια, στον φόβο της απόρριψης ή στην αίσθηση ανεπάρκειας.
Η αγάπη προς τον εαυτό επιτρέπει να αναγνωρίζουμε ότι το λάθος δεν απειλεί την αξία μας, είναι απλώς μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας και μια ευκαιρία για μάθηση. Όταν παύουμε να ταυτιζόμαστε με την τελειότητα ή την ανάγκη επιβεβαίωσης, μπορούμε να ακούμε περισσότερο, να μαθαίνουμε και να σχετιζόμαστε με αυθεντικότητα μας.
Η αυτοαγάπη, είναι απελευθέρωση. Σε κάθε ψυχοθεραπευτική πορεία, η σχέση με τον εαυτό περνά μέσα από τη συμφιλίωση με το παρελθόν. Ο Τσάπλιν, μας υπενθυμίζει πως δεν μπορούμε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας αν δεν αποδεχθούμε όλες τις εκδοχές του: το πληγωμένο παιδί, τον αμυντικό έφηβο, τον κουρασμένο ενήλικα. Αυτό που στη θεραπεία ονομάζουμε ενσωμάτωση, η αποδοχή όλων των πλευρών του εαυτού, οδηγεί σε εσωτερική ειρήνη. Ο Carl Rogers, αναφέρει : «το παράδοξο είναι πως όταν αποδεχτώ τον εαυτό μου όπως είναι, τότε μπορώ να αλλάξω».
«Όταν όμως επικαλέστηκα την σοφία της καρδιάς μου, η λογική απέκτησε έναν πολύτιμο σύντροφο».
Αναφέρεται στην εσωτερική ολοκλήρωση του ανθρώπου, στη συνάντηση δηλαδή του συναισθήματος με τη λογική, δύο πτυχές που συχνά βρίσκονται σε σύγκρουση μέσα μας. Στην ψυχοθεραπεία, η ωριμότητα προκύπτει όταν το άτομο μπορεί να αναγνωρίζει, να αποδέχεται και να εκφράζει τα συναισθήματά του χωρίς να χάνεται μέσα σε αυτά, και ταυτόχρονα να χρησιμοποιεί τη λογική του όχι για να τα καταπιέζει, αλλά για να τα κατανοεί και να τα ενσωματώνει δημιουργικά.
Η δύναμη της καρδιάς, συμβολίζει την αυθεντικότητα, τη συναισθηματική νοημοσύνη και την ικανότητα σύνδεσης με τις βαθύτερες ανάγκες του εαυτού. Όταν αυτή η εσωτερική φωνή συνδυάζεται με τη λογική, το άτομο παύει να λειτουργεί είτε μόνο παρορμητικά είτε μόνο ορθολογικά. Αυτή η ενοποίηση νου και καρδιάς οδηγεί σε ψυχική ισορροπία, αυξημένη αυτογνωσία και πιο γνήσιες σχέσεις με τον εαυτό και τους άλλους. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος ενεργεί με σεβασμό τόσο στη σκέψη όσο και στο συναίσθημά του.
Η αυτοαγάπη είναι στάση ζωής. Μια καθημερινή πράξη αυτοφροντίδας και ειλικρίνειας. Μέσα σε έναν κόσμο που μας μαθαίνει να αποδεικνύουμε συνεχώς την αξία μας, η αγάπη προς τον εαυτό είναι πράξη επανάστασης.
Το «Όταν άρχισα να αγαπώ πραγματικά τον εαυτό μου» δεν είναι απλώς ένα κείμενο· είναι μια θεραπευτική εμπειρία. Μας καλεί να σταθούμε μπροστά στον καθρέφτη της ψυχής μας και να δούμε όχι μόνο αυτό που φαίνεται, αλλά αυτό που είναι.
Η ψυχοθεραπεία έχει ακριβώς αυτόν τον σκοπό: να μας συνοδεύσει σε αυτή τη συνάντηση με τον εαυτό. Εκεί όπου γεννιέται η αποδοχή, η κατανόηση και τελικά, η ειρήνη.
Ίσως τελικά, όπως μας θυμίζει ο Τσάπλιν, να μην υπάρχει πιο βαθιά πράξη αγάπης από το να μάθουμε να είμαστε ο ολόκληρος εαυτός μας.
« Σήμερα ξέρω ότι όλα αυτά είναι η ζωή»!!!
Λιγνού Θέκλα – Εκπαιδευτικός, Εκπ/νη Συστημική Οικογενειακή Θεραπεύτρια
