Είχα πολλές σχέσεις σε όλη μου τη ζωή. Έχω αναπτύξει στενούς δεσμούς με μέλη της οικογένειας, φίλους και συναδέλφους, με κάθε σχέση να είναι μοναδικά σύνθετη. Δεν ήταν όλες οι σχέσεις μου υγιείς – μία από αυτές ήταν εντελώς τοξική.
Συναισθηματικά και ψυχικά εξαντλητική, πνευματικά καταστροφική, μια σχέση που ξεκίνησε σε ηλικία 10 ετών όταν άκουσα τη θεία μου να λέει στη μητέρα μου: «Η Υβόν έχει παχύνει πολύ». Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ανέπτυξα μια τοξική σχέση με το φαγητό και θα χρειαζόταν πολλή ειλικρίνεια και θάρρος για να δημιουργήσω τελικά έναν υγιή δεσμό με τα πράγματα που μασούσα και κατάπινα.
Advertisment
Το να βοηθήσει κανείς ένα παιδί να διαμορφώσει μια υγιή σχέση με το φαγητό δεν είναι εύκολο κατόρθωμα. Πολλά παιδιά και έφηβοι πέρασαν μεγάλο μέρος των δύο τελευταίων σχολικών ετών μπροστά από μια οθόνη υπολογιστή κάθε μέρα – πολλά αναζήτησαν καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μια εικονική πραγματικότητα στην οποία η αυτοεκτίμηση και η αυτοπεποίθηση μπορεί να εξαφανιστούν σε λίγα δευτερόλεπτα.
Οι προκλήσεις για την ψυχική υγεία που γεννήθηκαν από την απομόνωση, το άγχος και την έλλειψη κοινωνικής συμμετοχής πυροδότησαν τη συναισθηματική διατροφή και, κατά συνέπεια, την αύξηση του σωματικού βάρους, θέτοντας πολλούς σε κίνδυνο ασθενειών όπως η παχυσαρκία, ο διαβήτης και η υπέρταση.
Ως γονέας ή φροντιστής, η υγεία του παιδιού αποτελεί προτεραιότητα και οι ανησυχίες σχετικά με την αύξηση του βάρους του είναι βάσιμες. Αλλά όταν πρόκειται να τα βοηθήσετε να χάσουν βάρος, μπορεί να νιώθετε ότι έχετε κολλήσει. Είστε ειδικοί στο να αντιμετωπίζετε κοψίματα και γρατζουνιές, να ρίχνετε τον πυρετό ή να περιποιείστε ένα κρυολόγημα, αλλά η αντιμετώπιση της αύξησης του βάρους τους μπορεί να σας φαίνεται τρομακτική και εντελώς αμήχανη. Εξάλλου, πώς θα τους πείτε ότι πρέπει να χάσουν βάρος χωρίς να πληγώσετε τα συναισθήματά τους;
Advertisment
Στην πραγματικότητα, δεν το κάνετε. Αν βλέπατε ένα αυτοκίνητο να παρασύρεται σε όλο το δρόμο μέχρι τελικά να σταματήσει, θα κοιτάζατε το αυτοκίνητο για να καταλάβετε γιατί παραλίγο να προκαλέσει μερικά ατυχήματα ή θα εστιάζατε στον οδηγό; Λογικά, θα κοιτάζατε τον οδηγό, επειδή το αυτοκίνητο δεν κινείται μόνο του.
Το ίδιο ισχύει και για τις συμπεριφορές που συνδέονται με το φαγητό. Για να βοηθήσετε το παιδί σας να κάνει ουσιαστικές αλλαγές, είναι σημαντικό να προσδιορίσετε τι «οδηγεί» στη συμπεριφορά εξ αρχής. Τρώει για να κατευνάσει τη θλίψη; Βαριούνται, είναι αγχωμένα, αγχωμένα ή φοβισμένα; Ανεξάρτητα από τον λόγο, είναι σημαντικό να αντιμετωπίσετε τη βασική αιτία και όχι μόνο τη συμπεριφορά, αν θέλετε να εμπνεύσετε ουσιαστική και μόνιμη αλλαγή. Ακολουθούν ορισμένοι τρόποι με τους οποίους μπορείτε να τα βοηθήσετε να αλλάξουν τη σχέση τους με το φαγητό.
Πώς να αλλάξουμε ριζικά την τοξική σχέση του παιδιού μας με το φαγητό
Ανάπτυξη επίγνωσης
Περισσότερο από το να εστιάζετε στο τι, πότε, πού και πόσο τρώει το παιδί σας, εξερευνήστε πρώτα τη δική σας σχέση με το φαγητό και με το σώμα σας, γιατί είτε ένα παιδί είναι 8 είτε 13 ετών, ακούει και παρατηρεί ό,τι κάνουμε και λέμε και παίρνει από εμάς ενδείξεις για το τι είναι φυσιολογικό.
Το φαγητό είναι η επιλογή σας όταν νιώθετε θλίψη, πλήξη, θυμό, απογοήτευση, κούραση ή ανησυχία; Ανταμείβετε τον εαυτό σας με φαγητό; Κάνετε τακτικά σχόλια σχετικά με το φαγητό ή το σώμα σας; Εστιάζετε στην εικόνα του σώματος ως κριτήριο ομορφιάς, επιτυχίας και ελέγχου; Λέτε πράγματα όπως: Αυτή η πίτσα έχει πιθανότατα δέκα χιλιάδες θερμίδες. Ήμουν καλή σήμερα, οπότε μπορώ να φάω παγωτό. Μισώ το σώμα μου. Πρέπει να χάσω βάρος. Αν παλεύετε με κάτι από αυτά, σκεφτείτε ότι μπορεί να παλεύει και το παιδί σας. Επομένως, είναι πιθανό η αλλαγή να χρειάζεται να ξεκινήσει κυρίως από εσάς.
Χρειάζεται θάρρος
Αλλά πέρα από τη μαγεία, όταν ένα παιδί μαθαίνει να βρίσκει παρηγοριά στο φαγητό κάθε φορά που είναι λυπημένο ή αναστατωμένο, ή όταν στρέφεται στο φαγητό όταν ο κόσμος του φαίνεται ανάποδος, αυτός ο συναισθηματικός δεσμός μπορεί να είναι δύσκολο να σπάσει. Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Απλώς χρειάζεται χρόνος, υπομονή και θάρρος. Όχι το θάρρος να περιορίσετε το φαγητό τους ή να τα αναγκάσετε να γυμναστούν, αλλά το θάρρος να σταματήσετε τον εαυτό σας κάθε φορά που μπαίνετε στον πειρασμό να κατευνάσετε τη στενοχώρια τους με φαγητό.
Επικυρώνουμε αντί να αντισταθμίζουμε
Ως κοινωνία, δεν διδασκόμαστε συχνά να αφήνουμε τα συναισθήματά μας να εκφραστούν – από τους ενήλικες μαθαίνουμε να τα καταπιέζουμε, να τα αντιμετωπίζουμε, να τα αγνοούμε ή, ακόμα χειρότερα, να τα φοβόμαστε. Σπάνια διδασκόμαστε να αγκαλιάζουμε κάθε ίχνος θλίψης. Μπορεί λοιπόν να σας είναι δύσκολο να αφήσετε τα συναισθήματα του παιδιού σας να κάνουν τον κύκλο τους αντί να του δώσετε ένα διασκεδαστικό σνακ, αλλά αν θέλετε να μεγαλώσει και να ζήσει τη ζωή του αντί να την κουκουλώνει, δημιουργήστε του έναν ασφαλή χώρο για να σας ανοιχτεί.
Οι ανοιχτές ερωτήσεις είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να ξεκινήσετε συζητήσεις μαζί τους – ερωτήσεις που ξεκινούν με το ποιος, τι, πότε, πού και πώς. «Πώς αισθάνεσαι για τα μαθήματα, τις εξετάσεις; Τι ήταν λίγο δύσκολο; Όταν αισθάνεσαι αναστατωμένος, τι σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα;»
Αυτή η τελευταία ερώτηση βοηθά να ανοίξει η συζήτηση σχετικά με τους υγιείς και ανθυγιεινούς τρόπους αντιμετώπισης της συναισθηματικής δυσφορίας, ενώ σας δίνει την ευκαιρία να επικυρώσετε τις ανησυχίες τους. «Μπορώ να καταλάβω ότι είστε απογοητευμένοι. Ακούω ότι είσαι λυπημένη. Μπορώ να καταλάβω γιατί νιώθεις έτσι».
Αν το παιδί σας είναι κάτω των 10 ετών, μπορεί να μην έχει το λεξιλόγιο για να προσδιορίσει πώς αισθάνεται. Η χρήση emojis είναι ένας διασκεδαστικός τρόπος για να προσδιορίσουν τα συναισθήματά τους, και αυτό μπορεί επίσης να λειτουργήσει με παιδιά που βρίσκονται στη φάση της εφηβείας.
Δεν στρέφουμε την προσοχή στην αύξηση του βάρους ή στις διατροφικές συνήθειες
Τίποτα δεν είναι χειρότερο για ένα παιδί ή έναν έφηβο από την αρνητική προσοχή, ειδικά μπροστά σε άλλα μέλη της οικογένειας ή φίλους. Το να κάνετε σχόλια για το βάρος τους ή τις διατροφικές τους συνήθειες, ανεξάρτητα από το πόσο ευγενική είναι η πρόθεσή σας, θα βλάψει αναπόφευκτα την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθησή τους, γεγονός που το μόνο που κάνει είναι να κινδυνεύει περισσότερο να αναπτύξει διατροφική διαταραχή.
Όλοι θέλουμε τα παιδιά μας (και εμείς ως ενήλικες) να έχουν επίγνωση της υγείας του σώματός τους και να κάνουν το φαγητό μια υγιεινή και ευχάριστη δραστηριότητα, αλλά η επισήμανση της αύξησης του βάρους τους ή των διατροφικών τους συνηθειών μπορεί πολύ εύκολα να ερμηνευτεί ως δήλωση του τύπου «δεν είμαι αρκετά καλός» ή «είμαι αποτυχημένος», που μπορεί αργότερα να αποτελέσει πρόσφορο έδαφος για εμμονές, ενοχές, ντροπή και αυτοτραυματικές συμπεριφορές.
Δεν περιορίζουμε το φαγητό
Σας είπαν ποτέ ότι δεν μπορείτε να βγείτε με κάποιον, να πάτε κάπου ή να κάνετε κάτι; Πιθανότατα σας έκανε να θέλετε να το κάνετε ακόμα περισσότερο. Δεν είναι διαφορετικό με το φαγητό. Αν πείτε στο παιδί σας ότι δεν μπορεί να φάει ζάχαρη, θα λαχταρήσει τη ζάχαρη ακόμα περισσότερο. Ο περιορισμός των τροφών δεν λειτουργεί, επειδή θα το δυσκολέψει να αναγνωρίσει πότε βιώνει πραγματική πείνα.
Αντ’ αυτού, επικεντρώστε την ενέργειά σας στην παροχή εναλλακτικών τροφών που είναι υγιεινές και αφήστε το παιδί σας να συμμετέχει σε αυτή τη διαδικασία. Πάρτε τα μαζί σας στο παντοπωλείο και αφήστε τα να σας βοηθήσουν να διαλέξετε διαφορετικά φρούτα και λαχανικά – θα νιώσουν σαν ενδυναμωμένοι συμμετέχοντες σε μια νέα, υγιή σχέση με το φαγητό.
Δεν απομονώνουμε το παιδί
Η επιτυχία του παιδιού σας να αναπτύξει μια υγιή σχέση με το φαγητό δεν πρέπει να είναι ένα μεμονωμένο φαινόμενο. Η δημιουργία ειδικών κανόνων γύρω από το φαγητό μόνο γι’ αυτό θα επηρεάσει αρνητικά την αυτοαντίληψή τους και μπορεί να τους εμφυσήσει την ιδέα ότι κάνουν κάτι λάθος. Ο καλύτερος τρόπος για να εξασφαλίσετε την επιτυχία του παιδιού σας είναι να βεβαιωθείτε ότι ολόκληρη η οικογένειά σας αγκαλιάζει την ιδέα του υγιεινού τρόπου ζωής. Ενθαρρύνετε κάθε μέλος της οικογένειας να κάνει υγιεινές επιλογές και να είστε ανοιχτοί σε συζητήσεις ως οικογένεια για το τι σημαίνει να θέτετε την υγεία ως προτεραιότητα πάνω απ’ όλα.
Δεν αγνοούμε κάτι σοβαρό
Αν ανησυχείτε ότι το παιδί σας έχει όντως αναπτύξει μια σοβαρή διατροφική διαταραχή και οι προσπάθειές σας να το υποστηρίξετε δεν έχουν αποδώσει καρπούς, μιλήστε με τον παιδίατρό σας για τη σύνδεση του παιδιού σας με έναν διατροφολόγο ή/και έναν παιδοψυχολόγο. Τόσο η ατομική όσο και η οικογενειακή θεραπεία είναι εξαιρετικά χρήσιμες για τη θεραπεία των διατροφικών διαταραχών.
Πηγή:
www.psychologytoday.com/intl/blog/the-power-parallels/202205/how-end-your-childs-toxic-relationship-food
