Οι αγρότες στη χώρα µας βρίσκονται αντιµέτωποι µε ένα πλέγµα διαρθρωτικών και συγκυριακών προβληµάτων που συµπιέζουν το εισόδηµά τους και στερούν από τις παραγωγικές µονάδες στοιχειώδεις προϋποθέσεις ανάπτυξης.
Ολόκληρο το ρεπορτάζ στην Agrenda που κυκλοφορεί
Το κόστος παραγωγής παραµένει σε υψηλά επίπεδα, ιδίως ως αποτέλεσµα των ενεργειακών κρίσεων που επιφέρουν οι γεωπολιτικές αναταράξεις (Ουκρανία και Κόλπος), επιβαρύνοντας δυσανάλογα τον προϋπολογισµό των µονάδων.
Την ίδια στιγµή, οι τιµές παραγωγού σε καθοριστικής σηµασίας αροτραίες καλλιέργειες, όπως σκληρό σιτάρι, βαµβάκι και καλαµπόκι, κινούνται σε επίπεδα που δύσκολα επιτρέπουν την επίτευξη ενός ικανοποιητικού οικονοµικού αποτελέσµατος. Σε πολλές περιπτώσεις, το καθαρό κέρδος είναι τόσο περιορισµένο ώστε η συνέχιση της δραστηριότητας βασίζεται περισσότερο στην ελπίδα µιας καλύτερης χρονιάς.
Σοβαρά θέµατα ανακύπτουν και σε επίπεδο υποδοµών. Αρδευτικά έργα που καθυστερούν και δίκτυα που εµφανίζουν σηµαντικές απώλειες νερού και διακοπές σε κρίσιµες περιόδους. Ανεπαρκείς αποθηκευτικοί χώροι που αδυνατίζουν τη διαπραγµατευτική θέση του παραγωγού.
Την ίδια ώρα και η πρόσβαση στη χρηµατοδότηση αποτελεί δύσκολη εξίσωση. Οι τράπεζες παραµένουν επιφυλακτικές, το κόστος του χρήµατος δεν είναι αµελητέο και αρκετές αγροτικές επιχειρήσεις, δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν ρευστότητα, για τρέχουσες καλλιεργητικές φροντίδες και επενδύσεις.
Σε γενικές γραµµές, η συζήτηση για την αγροτική πολιτική περιστρέφεται γύρω από τη διαχείριση της καθηµερινότητας και όχι δηµιουργίας προϋποθέσεων ανταγωνιστικότητας. Κάθε φορά που προκύπτει µια κρίση, αναζητούνται λύσεις πυροσβεστικού χαρακτήρα. Κάθε φορά που καταβάλλονται ενισχύσεις, δηµιουργείται η εντύπωση ότι αντιµετωπίστηκε το πρόβληµα.
Ο πρωτογενής χρειάζεται συνεκτικό σχέδιο ανάπτυξης, σταθερότητα πολιτικών. Τα έργα υποδοµής οφείλουν να αφουγκράζονται τους παραγωγούς όχι τις στοχεύσεις των εργολάβων. Τον, τελευταίο χρόνο, οι ακυρώσεις προγραµµάτων, όπως της βιολογικής κτηνοτροφίας και µελισσοκοµίας, στέρησαν πόρους από παραγωγούς και µετέφεραν δαπάνες, σε αµφιβόλου σηµασίας για τον αγροτικό τοµέα, δηµόσια έργα.
