Στην ταινία «Η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν» (1998), όλοι οι γιοί μιας αμερικανικής οικογένειας – εκτός από έναν – είχαν σκοτωθεί στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάτι τέτοιο όμως δεν θα μπορούσε να επαναληφθεί σήμερα και εκεί, σύμφωνα με τον φιλοϊσραηλινό αναλυτή Έντουαρντ Λούτβακ, βρίσκεται ο λόγος που οι Ιρανοί ταπείνωσαν τις ΗΠΑ και αυτές με τη σειρά τους δεν ακολούθησαν την επιθυμία των Ισραηλινών για συνέχιση του πολέμου. Με παρέμβασή του στο Unherd, ο πρώην σύμβουλος του Ρόναλντ Ρίγκαν και ένας από τους πιο επιδραστικούς εβραϊκής καταγωγής στρατηγικούς αναλυτές, το Ιράν δεν νίκησε τις ΗΠΑ χάρη στους πυραύλους του, καθώς ο ίδιος τους χαρακτηρίζει εξαιρετικά πρωτόγονους, που αποδείχθηκαν πολύ λιγότερο φονικοί από τους γερμανικούς V2 του 1944.
Αντίθετα, «τόσο οι ΗΠΑ όσο και το Ισραήλ» γράφει «βασίστηκαν σε ακραία ακρίβεια για να καταστρέψουν υπόγεια εργοστάσια συναρμολόγησης πυραύλων, εντοπισμένους εκτοξευτές, αποθήκες καυσίμων πυραύλων και εγκαταστάσεις ανάμιξης καυσίμων».
Εκτιμά, επίσης πως «το καθεστώς βρισκόταν έτσι στα πρόθυρα συστημικής κατάρρευσης την παραμονή του πολέμου, αλλά σώθηκε από τον τρόπο με τον οποίο διεξήχθη – και δεν διεξήχθη – ο πόλεμος».
Αλεξιπτωτιστές και πεζοναύτες
Αυτό που θα έδινε τη νίκη στους αμερικανοϊσραηλινούς θα ήταν μια χερσαία επέμβαση, ένα σχέδιο που όπως υποστηρίζει ο Λούτβακ «δεν είχε καν προταθεί από οποιονδήποτε».
Ο Λούτβακ – αν και ανήκει στα πολεμικά «γεράκια »- ήταν αντίθετος τόσο στη χερσαία εισβολή στο Ιράκ όσο και στο Αφγανιστάν, καθώς τέτοιοι πόλεμοι κυνηγούσαν χίμαιρες. Ωστόσο, ο ίδιος πρότεινε μια πολύ πιο περιορισμένη χρήση χερσαίων στρατευμάτων, κατηγορώντας τη νοοτροπία που επικρατεί στον Λευκό Οίκο, η οποία «εξισώνει περιορισμένες και βραχύβιες επιχειρήσεις καταδρομέων με έναν ακόμη ατελείωτο πόλεμο, ακυρώνοντας την τεράστια ισχύ της αμερικανικής αεροπορίας και επιτρέποντας στους Φρουρούς της Επανάστασης να νικούν με ελάχιστους μαχητές και ελάχιστα μικρά σκάφη».
Υπενθυμίζεται ότι είχαν σταλεί περίπου 3.000 αλεξιπτωτιστές της 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας στον Κόλπο για να ενωθούν με τους 5.000 πεζοναύτες. Σύμφωνα με τον Λούτβακ, λοιπόν, αυτοί ήταν υπεραρκετοί για να αντιμετωπίσουν την απολύτως προβλέψιμη – και προβλεφθείσα – αντίδραση των Φρουρών της Επανάστασης στους βομβαρδισμούς, δηλαδή την προσπάθεια διακοπής της διέλευσης δεξαμενόπλοιων και φορτηγών πλοίων που μετέφεραν αργό πετρέλαιο, υγροποιημένο φυσικό αέριο και λιπάσματα, μέσω των στενών θαλάσσιων οδών του κατά κύριο λόγο ρηχού Περσικού Κόλπου από το Ιράκ, το Κουβέιτ, το Κατάρ και – εν μέρει – τη Σαουδική Αραβία, η οποία μπορεί να διοχετεύει το μισό πετρέλαιό της μέσω αγωγού προς την Ερυθρά Θάλασσα, καθώς και από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που διαθέτουν αγωγό προς τον Ινδικό Ωκεανό για το μισό της παραγωγής τους.
Υπογραμμίζει στη συνέχεια πως οι ιρανικές δυνάμεις θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τη ναυσιπλοΐα ρίχνοντας θαλάσσιες νάρκες από παραδοσιακά ντάου ή αλιευτικά σκάφη, ακόμη και επιτιθέμενοι σε διερχόμενα δεξαμενόπλοια με αντιαρματικούς πυραύλους. Αυτό θα αρκούσε για να οδηγήσει τις ασφαλιστικές εταιρείες στην αναστολή της κάλυψης των πλοίων, διακόπτοντας έτσι τις προμήθειες του Περσικού Κόλπου προς την παγκόσμια οικονομία.
Εκεί ακριβώς, λέει ο Λούτβακ, οι αερομεταφερόμενες δυνάμεις και οι πεζοναύτες θα μπορούσαν να αποδειχθούν εξαιρετικά αποτελεσματικοί. Διαθέτοντας άφθονη υποστήριξη ελικοπτέρων για να αναλαμβάνουν θέσεις επί ώρες ή ημέρες σε ακατοίκητα νησιά του Περσικού Κόλπου και σε έρημες παράκτιες περιοχές, διασφαλίζοντας τα κοντινά πλωτά περάσματα, και με ισχυρή τακτική αεροπορική υποστήριξη σε απόσταση λίγων λεπτών, ώστε να ελαχιστοποιούνται οι κίνδυνοι μάχης, ήταν απολύτως ικανοί να αποκρούσουν οποιαδήποτε εχθρική δύναμη επιχειρούσε να παρέμβει.
Αν οι ΗΠΑ έστελναν αυτές τις δυνάμεις, θα μπορούσαν να εμποδίσουν κάθε εξαγωγή πετρελαίου από τον τερματικό σταθμό του νησιού Χαργκ και από μικρότερους τερματικούς σταθμούς στο Κεσμ και στο Τζασκ, στον Ινδικό Ωκεανό πέρα από τον Κόλπο, αποκόπτοντας έτσι το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων του Ιράν από τις εξαγωγές πετρελαίου.
Ταυτόχρονα, συνεχίζει ο αναλυτής, αυτές οι χερσαίες και αεροπορικές δυνάμεις θα μπορούσαν να περιορίσουν στο ελάχιστο οποιαδήποτε παρεμπόδιση των δεξαμενόπλοιων και των φορτηγών πλοίων λιπασμάτων που διέρχονταν από το Ιράκ, το Κουβέιτ, τα Εμιράτα, το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία προς τον Ινδικό Ωκεανό, ελαχιστοποιώντας έτσι τον αντίκτυπο του πολέμου στις παγκόσμιες αγορές εμπορευμάτων.
Αντίθετα, το νησί Χαργκ και το γειτονικό νησί Χαργκού έμειναν ανενόχλητα από αμερικανικά στρατεύματα.
Η υστερία για τα «στρατεύματα στο έδαφος»
Με άλλα λόγια ο Λούτβακ εκτιμά ότι οι ΗΠΑ δεν έκαναν ούτε αυτή την μικρή χερσαία επέμβαση, διότι δεν μπορούσαν να αντέξουν απώλειες. Πρόκειται για μια «μεγάλη αλλαγή που είχε μεταμορφώσει τις ΗΠΑ σε μια «μετα-ηρωική χώρα» (post-heroic society)». Πρόκειται για έναν όρο του Λούτβακ για μια κοινωνία που δεν είναι πρόθυμη να εμπλακεί σε μάχη καθώς δεν μπορεί να αντέξει πολιτικά έστω και ελάχιστες απώλειες. Είναι ένα φαινόμενο που συναντάται και στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Γι’ αυτό και ο Λούτβακ επιρρίπτει ευθύνες και στον Νετανιάχου, που δεν εξέτασε αυτό το ενδεχόμενο, ότι δηλαδή δημιουργούσε συμμαχία με μια «ασθενέστερη» δύναμη, τις ΗΠΑ, η οποία τελικά θα τον εγκατέλειπε, καθώς σταθμίζει διαφορετικά τις απώλειες.
«Έτσι, αυτός ο πόλεμος που διεξήχθη από έναν αναποφάσιστο πρόεδρο όχι μόνο επέτρεψε στους χειρότερους εχθρούς της Αμερικής να αναδειχθούν νικητές παρά τις καταστροφικές εθνικές τους πολιτικές, την πρωτόγονη πυραυλική τεχνολογία και τις αδέξιες στρατιωτικές τους επιχειρήσεις, αλλά υποβάθμισε επίσης την αμερικανική στρατιωτική ισχύ σε ευρωπαϊκά επίπεδα, επειδή στρατεύματα που δεν μπορούν να διακινδυνεύσουν τη συμμετοχή τους σε μάχη ακόμη και για μεγάλα οφέλ,η έχουν περιορισμένη στρατιωτική αξία» καταλήγει ο Έντουαρντ Λούτβακ.
Και τα 168 παιδιά;
Είναι βάσιμες, όμως αυτές οι παρατηρήσεις του Λούτβακ; Ο αναλυτής υποστηρίζει ότι τα πρώτα θύματα της επίθεσης στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου 2026, «δεν ήταν αθώοι πολίτες αλλά οι ίδιοι οι κυβερνώντες και εκτελεστές του καθεστώτος». Ο ίδιος λησμονεί ότι οι αμερικανικές δυνάμεις ευθύνονται για το πλήγμα σε σχολείο θηλέων στο Ιράν, την πρώτη ημέρα του πολέμου, όπου σκοτώθηκαν 168 παιδιά.
Χαρακτήρισε εξαιρετικά πρωτόγονους τους πυραύλους του Ιράν, που το μόνο που πέτυχαν να κάνουν στο Ισραήλ ήταν να προκαλέσουν ζημιές σε πολλά κτίρια και να σκοτώσουν 27 αμάχους και έναν εκτός υπηρεσίας στρατιώτη, ενώ περίπου 3.000 ακόμη άνθρωποι τραυματίστηκαν σε όλη τη χώρα. Φαίνεται όμως να του διαφεύγει ότι το Ιράν με τους «πρωτόγονους» πυραύλους κατάφερε να αναγκάσει το Ισραήλ και τις ΗΠΑ να ξοδεύουν τεράστιους πόρους για αναχαίτιση, να διατηρούν τη χώρα σε κατάσταση συναγερμού και να ανησυχούν για τη βιωσιμότητα της άμυνας σε παρατεταμένη σύγκρουση. Τα περιορισμένα σπασμένα τζάμια και πληττόμενα κτήρια δεν είναι ορθό μέτρο εκτίμησης της ιρανικής αποτελεσματικότητας.
Τέλος, η ιδέα του Λούτβακ ότι μια περιορισμένη χερσαία επέμβαση θα αρκούσε για να προστατευτεί η ελεύθερη διέλευση των Στενών του Ορμούζ, δεν μοιάζει καθόλου αυταπόδεικτη. Είναι περίεργο που ο έμπειρος αναλυτής δεν φαίνεται να λαμβάνει υπόψη του ότι το Ιράν διατηρούσε την τρομερή του ικανότητα να πλήττει με βαλλιστικούς πυραύλους ή πυραύλους cruise πλοία, λιμάνια, τερματικούς σταθμούς και στρατιωτικές συγκεντρώσεις γύρω από το Ορμούζ. Σε αυτό πώς θα μπορούσαν να δώσουν λύση οι 8.000 αμερικανοί στρατιώτες;
