Η πρώτη του εμφάνιση, το 1990, συνδέθηκε με το όραμα του Άγγελου Ρούβαλη, σε μια εποχή όπου ο Ροδίτης, παρότι πολυφυτεμένος και βαθιά ελληνικός, δεν είχε ακόμη αποκτήσει τη θέση που μπορούσε να του αναλογεί στο ποιοτικό ελληνικό κρασί. Ο Ρούβαλης διέκρινε στην ορεινή Αιγιάλεια κάτι που τότε δεν ήταν αυτονόητο: μια ζώνη με σπουδαία φυσικά χαρακτηριστικά, ικανή να δώσει λευκά κρασιά με καθαρότητα, νεύρο, διάρκεια και ταυτότητα. Μέσα από το Ασπρολίθι, ο Ροδίτης άρχισε να μιλά με διαφορετική φωνή. Όχι ως απλή, καθημερινή ποικιλία, αλλά ως φορέας τόπου.
Αυτό ακριβώς υπενθύμισε και η χθεσινή εκδήλωση. Ότι πίσω από μια ετικέτα που συμπληρώνει 35 χρόνια ζωής δεν υπάρχει μόνο μια εμπορική διαδρομή, αλλά μια επίμονη σχέση με τον αμπελώνα. Το Ασπρολίθι παρέμεινε αναγνωρίσιμο γιατί δεν κυνήγησε τις εφήμερες τάσεις. Δεν προσπάθησε να γίνει κάτι άλλο από αυτό που είναι. Αντίθετα, κράτησε σταθερό τον πυρήνα του και άφησε τον χρόνο να λειτουργήσει υπέρ του. Αυτή η συνέπεια είναι ίσως και το πιο δύσκολο επίτευγμα για ένα κρασί που θέλει να παραμένει σύγχρονο χωρίς να χάνει τον χαρακτήρα του.
Σήμερα, η σκυτάλη βρίσκεται στα χέρια της Θεοδώρας Ρούβαλη και του Antonio Ruiz Pañego, που οδηγούν το Οινοποιείο Ρούβαλη στη νέα του εποχή. Η Θεοδώρα Ρούβαλη, οινολόγος του κτήματος, αντιμετωπίζει το Ασπρολίθι όχι ως μια ετικέτα που χρειάζεται ριζική αλλαγή, αλλά ως έναν ζωντανό οργανισμό που εξελίσσεται μέσα από τη γνώση, την παρατήρηση και την ακρίβεια. Η δική της ματιά συμπυκνώνεται στη φράση ότι το Ασπρολίθι «δεν είναι ένα κρασί που αλλάζει, αλλά ένα κρασί που εξελίσσεται». Και αυτή η διάκριση έχει σημασία. Γιατί άλλο είναι να αλλοιώνεις μια ταυτότητα για να την κάνεις επίκαιρη, και άλλο να την πλησιάζεις κάθε χρόνο με μεγαλύτερη καθαρότητα.
Η νέα γενιά φέρνει μαζί της διεθνή εμπειρία από σημαντικές αμπελουργικές ζώνες, αλλά και μια πιο βαθιά, σχεδόν ερευνητική σχέση με τον αμπελώνα. Η έμφαση δεν βρίσκεται μόνο στην οινοποίηση, αλλά στη λεπτομερή κατανόηση των επιμέρους αμπελοτοπιών, στη διατήρηση των σχέσεων με τους ίδιους αμπελουργούς, στη συνέχεια των βασικών περιοχών που συνθέτουν τον πυρήνα του κρασιού και στην επένδυση σε νέο ιδιόκτητο ορεινό αμπελώνα. Έτσι, το Ασπρολίθι αποκτά ακόμη μεγαλύτερη ακρίβεια, χωρίς να απομακρύνεται από την αρχική του φυσιογνωμία.
Η ορεινή Αιγιάλεια παραμένει ο μεγάλος πρωταγωνιστής αυτής της ιστορίας. Οι απότομες πλαγιές, τα πετρώδη και φτωχά εδάφη, το μεγάλο υψόμετρο, η εγγύτητα με τη θάλασσα, οι βόρειες εκθέσεις και ο συνεχής αερισμός συνθέτουν ένα από τα πιο ιδιαίτερα αμπελουργικά τοπία της χώρας. Εκεί, ο Ροδίτης αποκτά την έκφραση που έκανε το Ασπρολίθι να ξεχωρίσει: λεμονάτο φρούτο, ορυκτότητα, τραγανή οξύτητα, διακριτική αλμύρα και μια αίσθηση καθαρότητας που παραπέμπει άμεσα στον τόπο. Δεν πρόκειται για κρασί εντυπωσιασμού, αλλά για κρασί ακρίβειας. Ένα λευκό που επιμένει στη λεπτομέρεια.
Η διαχρονική του αξία φαίνεται και από την ικανότητά του να εξελίσσεται στη φιάλη. Η ισορροπία ανάμεσα στην οξύτητα και τη δομή επιτρέπει στο Ασπρολίθι να αποκτά βάθος και πολυπλοκότητα με τον χρόνο, χωρίς να χάνει τη φρεσκάδα και την ευθύτητα που το χαρακτηρίζουν. Αυτός είναι και ο λόγος που, από νωρίς, προσέλκυσε το ενδιαφέρον του διεθνούς οινικού Τύπου, επιβεβαιώνοντας ότι ο ορεινός Ροδίτης της Αιγιάλειας μπορούσε να σταθεί με αυτοπεποίθηση πέρα από τα ελληνικά σύνορα.
Η επέτειος των 35 χρόνων συνοδεύεται και από την έκδοση ενός συλλεκτικού βιβλίου, το οποίο αποτυπώνει την παράλληλη πορεία του Οινοποιείου Ρούβαλη και του ελληνικού κρασιού. Μέσα από αυτή την έκδοση, η ιστορία του Ασπρολίθι συναντά τους ανθρώπους που το δημιούργησαν, τους αμπελουργούς που το στήριξαν, το τοπίο που το διαμόρφωσε και τη νέα γενιά που το οδηγεί μπροστά. Είναι ένας τρόπος να ειπωθεί ότι το κρασί δεν γράφεται μόνο στα τεχνικά δελτία και στις ετικέτες, αλλά και στις σχέσεις, στις αποφάσεις, στις εποχές και στις γενιές που το συνεχίζουν.
Τριάντα πέντε χρόνια μετά, το Ασπρολίθι παραμένει ένα από τα πιο καθαρά παραδείγματα συνέπειας στο ελληνικό κρασί. Δεν χρειάστηκε να φωνάξει για να ακουστεί. Αρκέστηκε να εκφράζει, χρονιά με τη χρονιά, τον Ροδίτη, την ορεινή Αιγιάλεια και την πίστη ενός οινοποιείου σε έναν τόπο που είχε πολλά ακόμη να πει. Και όπως φάνηκε στη χθεσινή εκδήλωση, αυτή η ιστορία δεν κλείνει με μια επέτειο. Αντίθετα, αποκτά νέο βάθος. Γιατί το Ασπρολίθι δεν γιορτάζει απλώς το παρελθόν του. Δείχνει, με ηρεμία και αυτοπεποίθηση, τον δρόμο της συνέχειας.
