Την Τετάρτη, 8 Απριλίου, οι ισραηλινές δυνάμεις εξαπέλυσαν μαζικές επιθέσεις σε ολόκληρο τον Λίβανο, πάνω από 100 μέσα σε 10 λεπτά, σύμφωνα με αναφορές. Πολλές από αυτές έπληξαν πυκνοκατοικημένες περιοχές, και για άλλη μια φορά χωρίς προηγούμενη προειδοποίηση.
Συγκλονίζει η μαρτυρία της Safa Bleik, βοηθού ιατρικού συντονιστή των Γιατρών Χωρίς Σύνορα και νοσηλεύτριας, η οποία ήταν μέλος μιας ομάδας των Γιατρών Χωρίς Σύνορα που βρισκόταν στο δημόσιο νοσοκομείο της Βηρυτού, το οποίο δέχτηκε μερικές από τις μεγαλύτερες εισροές τραυματιών εκείνη τη νύχτα.
«Βρισκόμουν στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Rafik Hariri όταν άρχισαν οι βομβαρδισμοί.
Ήμουν εκεί μαζί με τον γιατρό της αίθουσας επειγόντων περιστατικών των Γιατρών Χωρίς Σύνορα για μια προγραμματισμένη επίσκεψη. Ήταν μια συνηθισμένη στιγμή — μέχρι που σταμάτησε να είναι. Ξαφνικά, λευκός καπνός και σκόνη κάλυψαν τον χώρο. Για λίγα λεπτά, κανείς δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε. Τότε άρχισαν να καταφθάνουν τα ασθενοφόρα.
Και δεν σταματούσαν.
MSF363868 – ©Maryam Srour/MSF
Οι πρώτοι ασθενείς έφτασαν με σοβαρά τραύματα στο κεφάλι, με θραύσματα γυαλιού, μετάλλου και συντρίμμια καρφωμένα στο σώμα τους. Πολλοί ήταν αναίσθητοι. Μερικοί πέθαναν λίγο μετά την άφιξή τους. Δεν υπήρχε χρόνος για σκέψη – μόνο για δράση, για αντίδραση, για να προσπαθήσουμε να σώσουμε τις ζωές τους.
Σύντομα, το τμήμα επειγόντων περιστατικών γέμισε με ανθρώπους που έψαχναν. Τραυματισμένοι γονείς φώναζαν τα παιδιά τους. Οικογένειες έρχονταν με φωτογραφίες των παιδιών τους ρωτώντας αν είχε δει κανείς τους αγαπημένους τους — ίσως κάτω από τα ερείπια, ίσως να τους είχαν μεταφέρει κάπου αλλού.
«Άρχισαν να καταφτάνουν ασθενοφόρα και δεν σταματούσαν»
Προσπαθούσα να σταματήσω την αιμορραγία ενός άνδρα που είχε φτάσει με σοβαρό τραύμα στο κεφάλι και θραύσματα στην κοιλιά, όταν ένας νεαρός ήρθε κοντά μου κρατώντας ένα τηλέφωνο και μου έδειξε μια φωτογραφία του αδελφού του. Με ρωτούσε αν τον είχα δει. Δεν είχα απάντηση, αλλά έψαξα μαζί του, ελέγχοντας τα δωμάτια και τους ασθενείς, προσπαθώντας να βρω τον αδελφό του, ενώ ο γιατρός βοηθούσε να επιδέσουμε τα τραύματα και να σταθεροποιήσουμε τον ασθενή.
Πέρασαν ώρες, αλλά μου φάνηκαν σαν χρόνια. Τα περιστατικά συνέχιζαν να έρχονται — πολλά από αυτά σε κρίσιμη κατάσταση. Σε κάποιο σημείο, σχεδόν τέσσερις ώρες μετά την έναρξη του βομβαρδισμού, έφτασαν περίπου είκοσι ασθενοφόρα ταυτόχρονα. 50 άνθρωποι μέσα, όλοι ήδη νεκροί.
MSF363866 – ©MSF
Υπήρχε ένας νεαρός άνδρας που δεν μπορώ να ξεχάσω. Είχε χάσει και τα δύο του πόδια και ένα κομμάτι από τα συντρίμμια είχε σφηνωθεί στην κοιλιά του. Σχεδόν ακόμα ακούω τις κραυγές του αδελφού του στα αυτιά μου. Προσπαθήσαμε να κάνουμε ό,τι μπορούσαμε για να τον σταθεροποιήσουμε, να ελέγξουμε την αιμορραγία, να τον ράψουμε. Αλλά τον χάσαμε.
Το τμήμα επειγόντων περιστατικών ήταν κατακλυσμένο. Βρέθηκα να τρέχω μαζί με το προσωπικό του νοσοκομείου — εξαντλημένο, αλλά εξαιρετικό — περνώντας από τον έναν ασθενή στον άλλο, από τον έναν διάδρομο στον άλλο, προσπαθώντας να ανταποκριθώ στην τεράστια κλίμακα των αναγκών με περιορισμένα εφόδια.
Άρχισαν να καταφθάνουν όλο και περισσότεροι γιατροί. Ο σύλλογος των γιατρών είχε απευθύνει έκκληση για υποστήριξη σε όλα τα νοσοκομεία, και οι ειδικοί έφταναν κατά κύματα — χειρουργοί, παθολόγοι — όλοι έτοιμοι να βοηθήσουν. Υπήρχε ένα απίστευτο αίσθημα αλληλεγγύης. Αλλά στα επείγοντα, τα διαθέσιμα εφόδια εξαντλήθηκαν γρήγορα, τα φορεία ήταν γεμάτα και πάρα πολλοί ασθενείς έφταναν σε κρίσιμη κατάσταση ή ήταν ήδη νεκροί.
MSF362635 – ©MSF
Αυτό που είδαμε εκείνη την ημέρα δεν ήταν απλώς μια ιατρική επείγουσα κατάσταση. Ήταν η άμεση επίπτωση των επιθέσεων εναντίον αμάχων, κατοικημένων περιοχών, οικογενειών, παιδιών, ανθρώπων που, μόλις λίγες ώρες νωρίτερα, ζούσαν μία φυσιολογική ζωή.
Το προσωπικό του νοσοκομείου έκανε ό,τι μπορούσε, τόσο εδώ όσο και σε ολόκληρο τον Λίβανο, καθώς και άλλα νοσοκομεία αντιμετώπιζαν παρόμοιες μαζικές εισροές τραυματιών. Είδα εξαιρετική αφοσίωση στο Νοσοκομείο Rafik Hariri: άνθρωποι που ξεπερνούσαν τα όρια της εξάντλησης για να φροντίσουν τους άλλους. Όμως, η αφοσίωση από μόνη της δεν αρκεί σε μια τέτοια κατάσταση.
Ως Γιατροί Χωρίς Σύνορα, υποστηρίζουμε τα νοσοκομεία και ανταποκρινόμαστε όπου μπορούμε, αλλά αυτό που μας έδειξε ξεκάθαρα αυτή η μέρα είναι πόσο επείγουσα είναι η προστασία των αμάχων».
