Την τελευταία φορά που Βραζιλία και Ιαπωνία βρέθηκαν αντιμέτωπες σε Παγκόσμιο Κύπελλο, οι Βραζιλιάνοι ήταν σαρωτικοί. Έβαλαν 4 γκολ στους αντιπάλους τους, έχοντας, από πλευράς ονομάτων τουλάχιστον, το πληρέστερο και πιο τρομακτικό ρόστερ όλων των εποχών. Χθες, εξ ορισμού, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Οι Βραζιλιάνοι δεν προκαλούν πια τρόμο, η εικόνα τους δεν θυμίζει ομάδα που θα ισοπεδώσει τον αντίπαλο, ενώ οι Ιάπωνες είχαν δώσει δείγματα ενός πολύ συμπαγούς συνόλου, που, αν μη τι άλλο, βάζει δύσκολα σε οποιονδήποτε βρίσκεται απέναντί τους.
Ανάλυση: Νίκος Γοργάκης
Βραζιλία
Οι Βραζιλιάνοι, ως πολυνίκες της διοργάνωσης, κουβαλάνε βαριά κληρονομιά και συνάμα τις προσδοκίες ενός ολόκληρου λαού, μαθημένου σε επιτυχίες και jogo bonito. Κατά συνέπεια, το να ολοκληρωθεί η πορεία της ‘’σελεσάο’’ στο πρώτο νοκ άουτ ματς, θα ήταν τρανταχτή αποτυχία. Αυτή η συνθήκη φάνηκε να επηρεάζει το συγκρότημα του Κάρλο Αντσελότι, που, όμως, κατάφερε να γυρίσει από το 0-1 του ημιχρόνου και να διώξει τα σύννεφα, που είχαν αρχίσει να μαζεύονται στον ουρανό του Χιούστον, στα ‘’χασομέρια’’ της αναμέτρησης.
Η Βραζιλία, από τα παιχνίδια των ομίλων ήδη, είχε δείξει τη διάθεση να πιέσει ψηλά όλους τους αντιπάλους της. Ο Αντσελότι, έχοντας και τον Βινίσιους στην 11άδα, διάλεξε να εφαρμόσει το ψηλό pressing που έπαιζε και η Ρεάλ επί των ημερών του. Ο Βινίσιους άφηνε τη θέση του στην πτέρυγα και γινόταν δεύτερος σέντερ φορ, κλείνοντας την παράλληλη πάσα, ο Πακετά, ξεκινούσε από θέση ‘’10’’ και κάλυπτε αυτός τη θέση του Βινίσιους σε πιθανή αλλαγή πλευράς, ενώ ο Ραγιάν χαμήλωνε στο δεξί φτερό της επίθεσης.
Ιστορικά και μόνο να το δούμε, οι Βραζιλιάνοι δεν φημίζονταν και ποτέ για τις αμυντικές τους ικανότητες, ή, για να το θέσω πιο σωστά, για την αμυντική τους συνέπεια. Η αδυναμία τους αυτή τους έχει στερήσει αρκετές επιτυχίες, με αποκορύφωμα τη χαμένη ευκαιρία του 1982, ενώ λίγο έλειψε να τους στοιχίσει και στον χθεσινό αγώνα. Η φάση του 0-1 είναι απολύτως ενδεικτική της άποψης που έχουν για την άμυνα. Σε φάση δικού τους build up, η κατοχή χάθηκε στο ύψος της μεσαίας γραμμής, ο Σάνο, που έκλεψε τη μπάλα, αποφάσισε να επιτεθεί κατά μέτωπο και εκεί κατέρρευσε η βραζιλιάνικη άμυνα. Στην αρχή, η άμυνα καθυστέρησης των δύο κεντρικών αμυντικών ήταν η ενδεδειγμένη επιλογή, ωστόσο, η τελευταία γραμμή άμυνας είναι η γραμμή της περιοχής. Ο Γκάμπριελ και ο Μαρκίνιος συνέχισαν τα πίσω βήματα και μετά από αυτή, αφήνοντας χώρο για σουτ στον Σάνο, σε μια συνθήκη 4ν3 (υπέρ των Ιαπώνων) από το όριο της μπάλας και μπροστά.
Από την άλλη, αν για κάτι φημίζονται οι ποδοσφαιριστές της ‘’σελεσάο’’, είναι οι ικανότητές τους με τη μπάλα στα πόδια. Η ανάπτυξή τους, ειδικά από τη μέση του γηπέδου και μετά, ήταν ανά περιστάσεις απολαυστική. Καταλυτική ήταν η συνεισφορά του Ματέους Κούνια, ο οποίος, σε ρόλο false nine, έμπαινε ανάμεσα στις γραμμές των Ιαπώνων και υποδεχόταν με πρόσωπο στην εστία. Η ρευστότητα της βραζιλιάνικης ανάπτυξης έφερνε τον Βινίσιους και τον Ραγιάν σαν κεντρικούς επιθετικούς, τις φορές που κατέβαινε χαμηλά ο Κούνια, εν προκειμένω τον Πακετά ως double pivot ανάμεσα στους στόπερ και τους Κασεμίρο και Γκιμαράες μπροστά του, σε τριγωνικές σχέσεις μεταξύ τους.
Το δεύτερο ημίχρονο ήταν ένας επιθετικός μονόλογος για τους Βραζιλιάνους. Πέρα από τα δύο γκολ που πέτυχαν, δημιούργησαν άλλες 3-4 κλασικές ευκαιρίες για γκολ, τέτοιας ποιότητας, που έλεγε κανείς ότι δεν χάνονται. Βρήκαν, ωστόσο, απέναντί τους τον εξαιρετικό Σουζούκι, που κατάφερε να κρατήσει την ομάδα του ζωντανή μέχρι το 90+5’. Το buzzer beater του Μαρτινέλι ήρθε απόλυτα δίκαια, ως το επιστέγασμα της φοβερής προσπάθειας των Βραζιλιάνων και η επιβράβευσή τους για την επιμονή στο πλάνο του προπονητή. Για να φτάσουν ως το γκολ της νίκης, οι Βραζιλιάνοι χρειάστηκαν να στήσουν άλλη μια εξαιρετική επίθεση από τα δεξιά, παρά την πίεση του χρόνου. Οι ακραίοι έφτιαξαν μια συνεργασία σε μικρό χώρο και, μετά από μικρή περιπέτεια, η μπάλα κατέληξε στον Έντρικ. Εκεί μίλησε και η ατομική ποιότητα των Βραζιλιάνων. Παρά τη συντριπτική υποαριθμία, με δύο πάσες βρέθηκε ο ελεύθερος παίκτης στο μεσοδιάστημα και το χρυσό γκολ ήρθε, έστω και αργά.
Ιαπωνία
Οι ‘’μπλε σαμουράι’’ ήταν από τις πολύ ευχάριστες εκπλήξεις του τουρνουά. Αντάξιοι της δικής τους κληρονομιάς, επέδειξαν μαχητικό πνεύμα και στρατιωτική πειθαρχία, παλεύοντας όλα τα ματς από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό. Οι παίκτες του Χατζίμε Μοριγιάσου κατάφεραν να βάλουν δύσκολα στους πολυδιαφημισμένους αντιπάλους τους, χάρη στην αμυντική τους συνοχή, τις εξαιρετικές αλληλοκαλύψεις τους και την ικανότητά τους στην επιθετική μετάβαση, στοιχεία που μας είχαν δείξει ήδη από τους ομίλους.
Το πλάνο των Ιαπώνων παρέμεινε το ίδιο και απαράλλαχτο, συγκριτικά με όσα είχαμε αναλύσει και στο ματς με την Ολλανδία. Η πρώτη γραμμή άμυνας περίμενε στα όρια της μεσαίας γραμμής στο αδιαπραγμάτευτο 5-4-1 του Μοριγιάσου. Οι μπακ χαφ Ντόαν και Νακαμούρα λειτουργούσαν ως καθαρόαιμοι μπακ, η τριάδα των στόπερ έκλεινε αντίστοιχα και οι ακραίοι επιθετικοί χαμήλωναν για να ελέγχουν τις κινήσεις στα μεσοδιαστήματα. Ο Ουέντα έμενε μόνος προωθημένος, για να ενοχλεί, όσο μπορεί, τη βραζιλιάνικη ανάπτυξη.
Όσο η μπάλα πλησίαζε τα καρέ του Σουζούκι, τόσο έσφιγγε η μέγγενη της ιαπωνικής άμυνας. Η πεντάδα της άμυνας παρατασσόταν εντός μεγάλης περιοχής σε ζώνη, για μεγαλύτερο έλεγχο των χώρων. Μπροστά τους σε ρόλο κόφτη βρισκόταν ο υψηλόσωμος Καμάντα και αργότερα ο Τανάκα, με διπλή αποστολή. Από τη μία ήλεγχε τις κινήσεις του Κούνια, όταν αυτός ξεκολλούσε από τα στόπερ και από την άλλη ήταν αυτός που έκανε το jump στις υποδοχές του Γκιμαράες στις ζώνες 8 και 11. Ο έτερος Σουζούκι, ως ο εξτρέμ της απέναντι πλευράς, έκλεινε σε ρόλο εσωτερικού μέσου, έτοιμος να προσφέρει βοήθεια στις γρήγορες αλλαγές.
Το όπλο των Ιαπώνων απέναντι στη βραζιλιάνικη πολιορκία ήταν οι γρήγορες μεταβάσεις, μιας που δύσκολα έβρισκαν λύση μέσα από συνδυαστικό παιχνίδι. Τελείωσαν το παιχνίδι με 31% κατοχή και υποδιπλάσιες μεταβιβάσεις (313 έναντι 682), πράγμα που μας συνοψίζει την εικόνα του αγώνα. Ωστόσο, στο ανοιχτό γήπεδο, ήταν οι ‘’σαμουράι’’ αυτοί που είχαν το πλεονέκτημα. Η εντολή για άμεσο παιχνίδι στις αντεπιθέσεις ήταν ξεκάθαρη, καθώς και η εκδήλωση επίθεσης εντός 10 δευτερολέπτων. Αν δεν έβγαινε, τότε και μόνο θα έψαχναν το συνδυαστικό παιχνίδι, κυρίως από τις εμπνεύσεις του Τζούνια Ίτο. Στις εικόνες παρακάτω είναι εμφανές το πώς στρίβουν και χτυπάνε τους ανοιχτούς χώρους οι Ιάπωνες επιθετικοί με το κλέψιμο της μπάλας, ενώ στο επόμενο καρέ βλέπουμε να δημιουργούν κατάσταση 3ν3 στα όρια της αντίπαλης περιοχής, στη φάση που τους χάρισε το προβάδισμα.
Κλείνοντας, η αναμέτρηση μας πρόσφερε συγκινήσεις, αλλά μας άφησε μια γλυκόπικρη γεύση. Μπορεί να εξασφαλίσαμε για τουλάχιστον άλλο ένα ματς τη βραζιλιάνικη αλεγκρία και το υψωμένο φρύδι του Κάρλο Αντσελότι, αλλά από την άλλη θα στερηθούμε μια από τις πιο συμπαθητικές ομάδες τις διοργάνωσης. Είναι γνωστές σε όλους πια οι ιστορίες με τον καθαρισμό των αποδυτηρίων, τα χαριτωμένα μηνύματα στους πίνακες και τις κωδικοποιημένες τακτικές, αλλά, πριν την αποχώρησή τους, οι Ιάπωνες φρόντισαν να μας προσφέρουν ακόμα ένα highlight. Παρά την πίκρα του αποκλεισμού, ο Χατζίμε Μοριγιάσου αγκάλιασε έναν προς έναν τους παίκτες του, πριν κατευθυνθεί στην εξέδρα που βρισκόταν ο κύριος όγκος των Ιαπώνων φιλάθλων για να τους ευχαριστήσει με μια Saikeirei, την χαρακτηριστική υπόκλιση του απόλυτου σεβασμού.
Arigato.
