Φόρτωση Text-to-Speech…
«Είναι αγώνας ταχύτητας με χαρακτηριστικά μαραθωνίου». Με αυτή τη φράση περιγράφει τον τεχνολογικό ανταγωνισμό στο πεδίο των μη επανδρωμένων συστημάτων ανώτατος Ισραηλινός αξιωματούχος που μίλησε στην «Κ» υπό το καθεστώς ανωνυμίας. Η επικράτηση των UAV και drones έχει αλλάξει τους κανόνες του πολέμου. Συστήματα που κοστίζουν μερικές εκατοντάδες δολάρια βγάζουν εκτός μάχης όπλα αξίας πολλών εκατομμυρίων, πρωταγωνιστούν στον πόλεμο φθοράς και εξοντώνουν μέσα και προσωπικό χωρίς να γίνονται αντιληπτά. «Κάνεις ένα βήμα και γρήγορα διαπιστώνεις ότι η άλλη πλευρά βρίσκεται πιο μπροστά. Πρέπει να αντιδράς με ταχύτητα και παράλληλα να σχεδιάζεις με ορίζοντα πολλών ετών», αναφέρει.
Ο ισραηλινός στρατός βρίσκεται σε αυτή τη θέση, αναζητώντας αντίδοτο στις επιθέσεις της Χεζμπολάχ με αυτοσχέδια FPV drones που καθοδηγούνται μέσω οπτικών ινών. Ο εντοπισμός τους είναι δύσκολος και η κατάρριψή τους σχεδόν αδύνατη καθώς έχουν «ανοσία» στα ηλεκτρονικά αντίμετρα. Οι απώλειες των Ισραηλινών στον νότιο Λίβανο, δύο νεκροί στρατιώτες και περισσότεροι από δεκαπέντε τραυματίες σύμφωνα με τα έως τώρα στοιχεία, υποχρέωσαν την ηγεσία του στρατού να υιοθετήσει νέες τακτικές για την άμυνα απέναντι στα FPV drones.
«Iron Drone»
Σύμφωνα με πληροφορίες, ένα από τα συστήματα που δοκιμάζονται στο πεδίο είναι το «Iron Drone» που αποτελείται από ένα δίκτυο αισθητήρων και ραντάρ που μέσω εξελιγμένων ηλεκτροπτικών αναλαμβάνει τη δύσκολη δουλειά του εντοπισμού των πολύ μικρών drones. Οταν εντοπιστεί η απειλή, ένα σμήνος drones αναχαίτισης απογειώνεται και στοχεύει το εχθρικό drone, η πορεία του οποίου παρακολουθείται από ραντάρ. Στη συνέχεια, το σμήνος ανοίγει ένα δίχτυ που παγιδεύει το εχθρικό drone και με τη χρήση ενός επιβραδυντικού αλεξίπτωτου το προσγειώνει στο έδαφος μειώνοντας την πιθανότητα πυροδότησης του εκρηκτικού μηχανισμού.
Το «Iron Drone» είναι ένα από τα πολλά καινοτόμα συστήματα που δοκιμάζονται αυτή την περίοδο στον νότιο Λίβανο, ενώ οι IDF χρησιμοποιούν και πιο παραδοσιακές τακτικές, όπως οι συρμάτινοι κλωβοί και η κάλυψη των θέσεών τους με δίχτυα παραλλαγής. Πρόσφατα, μάλιστα, εκπρόσωποι του ισραηλινού στρατού παραδέχτηκαν ότι δεν ήταν προετοιμασμένοι για επιθέσεις ευρείας κλίμακας με τέτοια μέσα, παρά το γεγονός ότι στο ουκρανικό μέτωπο η μέθοδος αυτή έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματική και φονική.
Παράλληλα, ο αξιωματούχος που μίλησε στην «Κ» εκτιμά ότι το επόμενο στάδιο της απειλής που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν οι Ισραηλινοί θα είναι οι μαζικές επιθέσεις από σμήνη drones. Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου ανακοίνωσε την Κυριακή ότι έχει στα χέρια του μια έκθεση με προτάσεις για την αντιμετώπιση των αυτοσχέδιων drones της Χεζμπολάχ, διευκρινίζοντας, όμως, ότι θα χρειαστεί χρόνος μέχρι οι λύσεις αυτές να μεταφερθούν στο πεδίο.
Υπαρκτή απειλή
Το σενάριο μιας σύγκρουσης με ευρεία χρήση UAV και drones απασχολεί και την Αθήνα, καθώς η Τουρκία ανήκει στους μεγαλύτερους κατασκευαστές μη επανδρωμένων συστημάτων στον κόσμο. Η Αγκυρα παρουσίασε πρόσφατα ένα νέο περιπλανώμενο πυρομαχικό που απειλεί να εκθρονίσει το ιρανικό Shahed από τη θέση του πιο διαδεδομένου drone-καμικάζι. Πρόκειται για το Mizrak (Λόγχη) που το κατασκευάζει η τουρκική εταιρεία Baykar, γνωστή για την οικογένεια UAV Bayraktar (TB2, Akinci, TB3, Kizilelma).
Το Mizrak αποκαλύφθηκε την περασμένη Πέμπτη και σύμφωνα με τους κατασκευαστές του μπορεί να πλήξει στόχους σε ακτίνα 1.000 χιλιομέτρων μεταφέροντας 40 κιλά εκρηκτικά. Η εταιρεία, μάλιστα, παρουσίασε ακόμη δύο πλατφόρμες, το Κ2 και το Sivrisinek, που αν και διαφέρουν στις προδιαγραφές έχουν τη δυνατότητα να συνεργάζονται διευρύνοντας σημαντικά τον φάκελο αποστολών τους.
Το Κ2 είναι ένα μεγάλο drone που μπορεί να μεταφέρει εκρηκτική κεφαλή 200 κιλών σε αποστάσεις 2.000 χιλιομέτρων, εμβέλεια αντίστοιχη με των βαλλιστικών πυραύλων, και έχει δυνατότητα πτήσης 13 ωρών. Το Sivrisinek (Κουνούπι) έχει εμβέλεια 1.000 χιλιομέτρων και φέρει εκρηκτική κεφαλή 20 κιλών, αντίστοιχη με του Shahed-131, ενώ το κόστος ανά μονάδα είναι μόλις 25-30 χιλιάδες ευρώ.
Μεγαλώνει η ψαλίδα
Η Ελλάδα έχει επενδύσει κυρίως σε συστήματα αντιμετώπισης UAV χωρίς χρήση κινητικών μέσων αλλά με ηλεκτρονικές παρεμβολές, όπως τα C-UAS «Κένταυρος» και «Υπερίων» που αναπτύσσει και κατασκευάζει η ΕΑΒ. Παράλληλα, πολλές ελληνικές εταιρείες δοκιμάζουν συστήματα σε ασκήσεις των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, που μέχρι στιγμής δεν έχουν προχωρήσει σε συμβόλαια για παραγγελίες.
Πριν από λίγους μήνες, το υπουργείο Εθνικής Αμυνας ανακοίνωσε τη δυνατότητα παραγωγής 1.000 έως 4.000 drone FPV τον χρόνο, αριθμός που υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι των Ενόπλων Δυνάμεων παραδέχονται πως είναι μικρός αλλά αποτελεί βάση για το μέλλον. Την ίδια ώρα στον τομέα των UAV, η Ελλάδα δείχνει να μένει πίσω, καθώς δεν υπάρχει προς το παρόν κάποια ολοκληρωμένη πλατφόρμα που να έχει επιλεγεί από τις Ενοπλες Δυνάμεις, οι οποίες προμηθεύονται UAV από το εξωτερικό, κυρίως από τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, τη Γαλλία και την Αυστρία.
