Οποιοσδήποτε διαθέτει τριψήφιο δείκτη νοημοσύνης καταλαβαίνει ότι Ισραήλ και ΗΠΑ διέπραξαν ένα κολοσσιαίο σφάλμα όταν ξεκίνησαν τον πόλεμο εναντίον του Ιράν. Αυτό πιστεύει ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ Στήβεν Γουόλτ και αναρωτιέται μήπως τελικά ο Ντόναλντ Τραμπ το παραδεχτεί ο ίδιος. Ίσως ναι;
Υπήρχαν παραδείγματα Αμερικανών προέδρων που παραδέχτηκαν εγκληματικά λάθη στη πολιτική τους καριέρα. Ο Τζον Κένεντι ανέλαβε πλήρως την ευθύνη για το φιάσκο του Κόλπου των Χοίρων (1961), ο Μπαράκ Ομπάμα παραδέχθηκε ότι ήταν λάθος η αρχική του απόφαση να διορίσει τον Τομ Ντάσλ επικεφαλής του Υπουργείου Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών των ΗΠΑ (2009) και ο Ρόναλντ Ρίγκαν παραδέχθηκε ότι το σκάνδαλο Ιράν-Κόντρα ήταν λάθος (1987).
Ωστόσο, όπως σημειώνει ο Γουόλτ σε ανάλυσή του στο περιοδικό Foreign Policy, αυτά τα παραδείγματα είναι σπάνια καθώς «οι πολιτικοί σχεδόν ποτέ δεν παραδέχονται λάθη -και σίγουρα όχι για κάτι σημαντικό- ακόμη κι όταν είναι προφανές σχεδόν σε όλους ότι έχουν σφάλει».
Παρ’ όλα αυτά ο Αμερικανός καθηγητής λέει ότι ο Τραμπ σπάει γενικά τους κανόνες στην καριέρα του, θυμίζοντας πως ο ίδιος είχε δηλώσει ότι θα μπορούσε να πυροβολήσει κάποιον στη Fifth Avenue χωρίς να χάσει ούτε έναν ψηφοφόρο, και αυτό πράγματι αποδείχτηκε ακριβές.
«Αν κάποιος πρόσφατος πρόεδρος των ΗΠΑ θα μπορούσε να βγει μπροστά στις κάμερες, να παραδεχθεί ότι τα έκανε θάλασσα και μετά να συνεχίσει κανονικά, αυτός είναι ο Τραμπ» λέει ο Γουόλτ, προσθέτοντας αυτό μπορεί να μην είναι και τόσο δύσκολο για τον ίδιο.
Πως το αιτιολογεί όμως αυτό ο Αμερικανός πανεπιστημιακός;
«Ο Τραμπ θα μπορούσε να ξεκινήσει υπενθυμίζοντας ότι το Ιράν αποτελεί εδώ και καιρό ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα, το οποίο κανένας από τους προκατόχους του δεν κατάφερε να επιλύσει. Θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ήλπιζε να λύσει το ζήτημα μια και καλή και να εξηγήσει ότι είχε βάσιμους λόγους να πιστεύει πως ένας ακόμη γύρος βομβαρδισμών θα λειτουργούσε».
Ενδεικτικά ο Τραμπ, συνεχίζει ο Γουόλτ, θα μπορούσε να επισημάνει ότι το ιρανικό καθεστώς ήταν αντιδημοφιλές και ότι είχε αναγκαστεί να καταστείλει ένα κύμα διαδηλώσεων νωρίτερα μέσα στη χρονιά. «Αυτός ο υπολογισμός αποδείχθηκε εντελώς λανθασμένος, αλλά με τον κλασικό τραμπικό τρόπο θα μπορούσε να υπενθυμίσει ότι τίποτα δεν είναι ποτέ απολύτως βέβαιο, να πει ότι η δουλειά του είναι να λαμβάνει δύσκολες αποφάσεις και στη συνέχεια να ρίξει την ευθύνη στις κακές συμβουλές που έλαβε από διάφορες πλευρές».
Εδώ, προσθέτει ο Γουόλτ, θα μπορούσε να δείξει με το δάχτυλο τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, «του οποίου η πολεμοχαρής στάση δεν έχει προσφέρει καμία χάρη στον Τραμπ και ο οποίος γίνεται ολοένα και πιο αντιδημοφιλής τόσο στις ΗΠΑ όσο και στο Ισραήλ», έτσι, όπως υπογραμμίζει ο Γουόλτ, «δεδομένου του πόσο τοξική έχει γίνει η εικόνα του Νετανιάχου, το να τον θυσιάσει πολιτικά ίσως να αύξανε ακόμη και τη δημοτικότητα του Τραμπ αυτή τη στιγμή».
«Αφού επιμείνει ότι οι προθέσεις του ήταν αξιέπαινες και ότι το εγχείρημά του φαινόταν ένα στοίχημα που άξιζε να πάρει, ο Τραμπ θα μπορούσε στη συνέχεια να ισχυριστεί ότι έμαθε πολλά από αυτό το επεισόδιο και να το αντιπαραβάλει με τους προκατόχους του» προτείνει ο Γουόλτ. «Σχεδόν τον ακούω να λέει: «Σε αντίθεση με τον νυσταγμένο Τζο Μπάιντεν, που δεν άλλαζε ποτέ γνώμη για τίποτα και συνέχιζε να κάνει τα ίδια λάθη, εγώ είμαι μια πολύ σταθερή ιδιοφυΐα που μαθαίνει συνεχώς και ξέρει να προσαρμόζεται». Και μετά θα μπορούσε να αλλάξει θέμα μιλώντας για κάτι άλλο, όπως το αμφιλεγόμενο σχέδιο της αίθουσας χορού στον Λευκό Οίκο».
Οπότε;
Ωστόσο, ο Αμερικανός ειδικός ειλικρινά δεν πιστεύει ότι ο Τραμπ θα ακολουθήσει αυτή τη προσέγγιση απέναντι στο σοβαρότερο σφάλμα της γεμάτης λάθη δεύτερης θητείας του;
«Παρότι κατά καιρούς έχει αναγνωρίσει λάθη στο παρελθόν,πιστεύω ότι θεωρεί πως η παραδοχή ενός σοβαρού λάθους θα μείωνε την αύρα ισχύος του, θα ενθάρρυνε περισσότερους ανθρώπους να τον αμφισβητήσουν ανοιχτά και θα τραυμάτιζε το όνειρό του να μείνει στην ιστορία ως μεγάλος πρόεδρος, όσο απίθανο κι αν φαίνεται πλέον αυτό. Η βάση του MAGA πιθανότατα θα συνέχιζε να τον στηρίζει, αλλά σε λίγους ακόμη μήνες ίσως να είναι το μόνο που θα του απομένει».
