«Μια μέρα στη ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα»: H ελληνική συμμετοχή στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης

Η Ζακλίν Λέντζου επιστρέφει στη Νέα Υόρκη με τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της, «Μια μέρα στη ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα», η οποία επιλέχθηκε στο τμήμα Currents του 64ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης. Η ταινία θα πραγματοποιήσει εκεί τη βορειοαμερικανική πρεμιέρα της, στο πλαίσιο της διοργάνωσης που θα πραγματοποιηθεί από τις 25 Σεπτεμβρίου έως τις 12 Οκτωβρίου 2026.

Το Film at Lincoln Center ανακοίνωσε 15 μεγάλου μήκους και 28 μικρού μήκους ταινίες για το φετινό Currents, ένα τμήμα που παραδοσιακά κοιτά προς δημιουργούς οι οποίοι δοκιμάζουν διαφορετικές αφηγηματικές και κινηματογραφικές φόρμες. Στη φετινή επιλογή εκπροσωπούνται 24 χώρες και περιοχές, με πέντε παγκόσμιες πρεμιέρες και έργα δημιουργών όπως οι Carlos Reygadas, Bruno Dumont, Lee Chang-dong –μέσω άλλων τμημάτων του φεστιβάλ–, Éric Baudelaire, Ana Vaz και Mariano Llinás.

Στην περίπτωση της Λέντζου, η επιστροφή στη διοργάνωση έχει και συνέχεια. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, «Σελήνη, 66 Ερωτήσεις», είχε παρουσιαστεί το 2021 στο New Directors/New Films, τη διοργάνωση του Film at Lincoln Center και του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης. Πέντε χρόνια αργότερα, η Ελληνίδα δημιουργός περνά στο επίσημο πρόγραμμα του NYFF με μια ταινία που μεταφέρει το γνώριμο αστικό τοπίο της Αθήνας σε μια πολύ διαφορετική κλίμακα.

Μια ημέρα στην Αθήνα που αλλάζει τα πάντα

Στο «Μια μέρα στη ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα», η δράση εκτυλίσσεται στα προάστια της σύγχρονης Αθήνας και ακολουθεί μία καθοριστική ημέρα στη ζωή της δεκαπεντάχρονης Τζο.

Η καθημερινότητά της μοιάζει αρχικά απολύτως αναγνωρίσιμη: καβγάδες με τη μητέρα της, μια δύσκολη σχέση με τον χωρισμένο πατέρα της, το σχολείο και η ξαφνική έλξη που αισθάνεται για τη νέα της φίλη, τη Φαίδρα, ένα κορίτσι με ιδιαίτερη φωνή. Όμως ένα απρόσμενο και βίαιο περιστατικό διακόπτει αυτή τη φαινομενικά συνηθισμένη ημέρα και αλλάζει την πορεία της ζωής της.

Από εκεί και μετά, η Λέντζου απομακρύνεται από τα όρια μιας συμβατικής ιστορίας ενηλικίωσης. Το Film at Lincoln Center περιγράφει την ταινία ως ένα έργο που συνδυάζει το καθημερινό με το κοσμικό, οδηγώντας την Τζο και τον θεατή σε ένα τελευταίο, αισθητηριακό μέρος που στρέφεται προς την παροδικότητα της ζωής και τα αναπάντητα ερωτήματα της ύπαρξης.

Η επιλογή της ταινίας δεν είναι τυχαία σε ένα πρόγραμμα που φέτος φαίνεται να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για έργα που ερευνούν τις σχέσεις πέρα από τη συμβατική πραγματικότητα. Το ίδιο το NYFF συνδέει θεματικά την ταινία της Λέντζου με έργα όπως το «Heil Jupiter!» του Carlos Reygadas, αλλά και με μικρού μήκους ταινίες που επιχειρούν να συνδέσουν την ανθρώπινη εμπειρία με μια ευρύτερη, σχεδόν κοσμική διάσταση.

Το «Μια μέρα στη ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα» έχει διάρκεια 90 λεπτά, είναι ελληνόφωνο και θα προβληθεί με αγγλικούς υπότιτλους.

Το Currents του 2026

Κεντρική ταινία του τμήματος είναι το «Bardi» της σκηνοθέτριας και φωτογράφου Tala Hadid, που θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του στη Νέα Υόρκη. Η Hadid παρακολουθεί μια ομάδα ιππέων στο κεντρικό Μαρόκο και το τελετουργικό Tbourida, μια έφιππη στρατιωτική παράδοση που ανάγεται στον 16ο αιώνα.

Ανάμεσα στις σημαντικές παγκόσμιες πρεμιέρες βρίσκεται και το «Heil Jupiter!» του Μεξικανού Carlos Reygadas, μια ιστορία δύο νεαρών ζευγαριών που κινούνται σε έναν κόσμο ανάμεσα στο σύγχρονο και το πρωτόγονο, την τεχνολογία και τον μύθο, υπό το βλέμμα μιας μυστηριώδους δύναμης.

Ο Bruno Dumont επιστρέφει με τους «Κόκκινους Βράχους», όπου παιδιά ηλικίας πέντε έως επτά ετών, σε μια παραθαλάσσια πόλη της Γαλλικής Ριβιέρας, αναπαριστούν σχεδόν άθελά τους μια παιδική εκδοχή του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», με αντίπαλες ομάδες, πρώτους έρωτες και μια ασυνήθιστη ελευθερία από τον κόσμο των ενηλίκων.

Στο «Hanabi», η Ana Vaz ταξιδεύει στη σύγχρονη Ιαπωνία, έχοντας ως υπόβαθρο τον σεισμό και το τσουνάμι του Tohoku και την πυρηνική καταστροφή της Fukushima. Η ταινία συγκεντρώνει υλικό που γυρίστηκε σε διάστημα δέκα ετών και συνδέει την οικολογική απειλή με την ανάγκη να φανταστούμε διαφορετικούς τρόπους ζωής.

Ο Mariano Llinás, από την άλλη, καταθέτει το διάρκειας 330 λεπτών «Η ζωή του Χόρχε Λουίς Μπόρχες», ένα κινηματογραφικό πορτρέτο του Αργεντινού συγγραφέα που χρησιμοποιεί αρχεία, χειρόγραφα, ποιήματα, σχέδια, αναγνώσεις και ιδιωτικές συλλογές για να προσεγγίσει μια ζωή σχεδόν τόσο λαβυρινθώδη όσο και το έργο του.

Στο «Για το Φεγγάρι», ο Éric Baudelaire συνεργάζεται με μαθητές του Εθνικού Ινστιτούτου Τυφλών Νέων στο Παρίσι, δίνοντάς τους κάμερες για να κινηματογραφήσουν οι ίδιοι τον κόσμο γύρω τους. Το αποτέλεσμα επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει την έννοια της κινηματογραφικής εικόνας μέσα από την αφή, τον ήχο και την προσωπική εμπειρία.

Στο πρόγραμμα συναντάμε επίσης το «Ταξίδι στο Εξωτερικό» του Ted Fendt, το «London» του Sebastian Brameshuber, το «Overt Listening» της Tiffany Sia, το φιλμ επιστημονικής φαντασίας και νουάρ «The Remotes» του John Torres και το «Αύριο, πολύ καιρό πριν» της Luise Donschen, που επιστρέφει στη γερμανική επανένωση μέσα από την ιστορία μιας γυναίκας που χάνει τη δουλειά και σταδιακά απομακρύνεται από την πραγματικότητα.

Παράλληλα, το NYFF θα παρουσιάσει μια νέα αποκατάσταση του «Suicide Note» του Fred Camper, ενώ ο Dan Sallitt επιστρέφει στους χαρακτήρες της ταινίας του «The Unspeakable Act» με το «What Can’t Be Mentioned».

Η Λέντζου ανάμεσα στο καθημερινό και το ανεξήγητο

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του NYFF, Dennis Lim, περιγράφει το φετινό Currents ως ένα πρόγραμμα που αντιστέκεται στην τυποποίηση της κινηματογραφικής φόρμας. Η παρουσία της Λέντζου βρίσκεται ακριβώς μέσα σε αυτή τη λογική.

Η «Μια μέρα στη ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα» ξεκινά από κάτι φαινομενικά μικρό: μία έφηβη, μία μητέρα, ένας πατέρας, μια καινούργια φίλη και μία ημέρα στην Αθήνα. Από αυτή την περιορισμένη χρονική και γεωγραφική συνθήκη, όμως, η ταινία ανοίγει προς πολύ μεγαλύτερα ερωτήματα.

Και κάπως έτσι η ελληνική συμμετοχή στο φετινό NYFF δεν βρίσκεται στη Νέα Υόρκη επειδή προσπαθεί να περιγράψει την Ελλάδα ως τόπο. Βρίσκεται εκεί επειδή χρησιμοποιεί μια πολύ συγκεκριμένη Αθήνα και μια πολύ συγκεκριμένη δεκαπεντάχρονη για να μιλήσει για εκείνη τη στιγμή της ζωής κατά την οποία το απολύτως προσωπικό μπορεί ξαφνικά να αποκτήσει διαστάσεις πολύ μεγαλύτερες από εμάς.