Προαναγγέλθηκε άπειρες φορές, κυρίως από τον Ντόναλντ Τραμπ, υπονομεύτηκε κυρίως από τους άλλους δύο εμπλεκόμενους, το Ισραήλ και του Φρουρούς της Επανάστασης, αλλά πλέον είμαστε μπροστά σε ένα κείμενο που περιμένει στην Ελβετία να το υπογράψουν.
Ήταν μια νίκη του Ντόναλντ Τραμπ; Δύσκολο να χαρακτηρίσει κανείς ως τέτοια αυτή τη συμφωνία, όσο και αν ο Αμερικανός πρόεδρος θέλει να είναι πάντα νικητής. Αν λάβουμε υπόψη μας τους αρχικούς στόχους, μεταξύ των οποίων ήταν η πτώση του καθεστώτος φαίνεται μάλλον σαν νίκη των ισλαμιστών κυβερνώντων. Ακόμα και αν σκοτώθηκε ο ανώτατος ηγέτης τους, ακόμα και αν είχαν σοβαρές απώλειες σε υποδομές και ηγεσία, κατάφεραν να είναι αυτοί που θα κάτσουν στο τραπέζι υπογραφής της συμφωνίας.
Αυτό που σίγουρα κερδίζει ο Ντόναλντ Τραμπ είναι η απεμπλοκή από έναν πόλεμο που κινδύνευε να του κοστίσει πολύ ακριβά και σε χρήμα και σε πολιτικό κεφάλαιο, ιδιαίτερα όταν έχει μπροστά του τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.
Ο κυριότερος αστάθμητος παράγοντας σε αυτή τη συμφωνία είναι το Ισραήλ και το γνωρίζουν όλοι. Τελευταίως δε οι σχέσεις Νετανιάχου- Τραμπ πέρασαν μεγάλες δοκιμασίες με τις τηλεφωνικές συνομιλίες μεταξύ τους να θυμίζουν καυγά παρά συζήτηση συμμάχων. Με δεδομένο ότι εκπεφρασμένος στόχος του Ισραήλ είναι η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν είναι αμφίβολο αν θα δεχθεί τη συμφωνία, χωρίς να πάρει το δάχτυλο από τη σκανδάλη. Από την άλλη γνωρίζει ότι χωρίς τις ΗΠΑ είναι αδύνατο να κρατήσει έναν ενεργό πόλεμο με το Ιράν.
Το Ιράν δεν βγαίνει αλώβητο από τον πόλεμο, αλλά αυτό που έχει κερδίσει είναι ότι του αναγνωρίζεται ουσιαστική η κυριαρχία στα στενά του Ορμούζ, κάτι που δεν ήταν αυτονόητο στην αρχή του πολέμου.
Αυτός ο σύντομος πόλεμος μάλλον δεν έχει νικητή, με την έννοια της απόλυτης επικράτησης. Για κάθε νίκη της κάθε πλευράς υπάρχει παράλληλα μια – μικρή ή μεγάλη- ήττα.
