Πρώτον, τα μέτρα της Διεθνούς Εκθεσης Θεσσαλονίκης είναι σχεδόν «κλειδωμένα» και αναμένονται κάποιες πινελιές που θα αρχίσουν να μπαίνουν από την επόμενη εβδομάδα μέχρι και το τέλος του μήνα. Δεύτερον, ο τρόπος που θα αντιμετωπίσει η κυβέρνηση την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛΑΣ) και το ΠΑΣΟΚ έχει αποκρυσταλλωθεί και θα ακολουθηθεί μέχρι τις εκλογές. Τρίτον, η προσπάθεια συσπείρωσης της εκλογικής βάσης της Νέας Δημοκρατίας του 2023 είναι διαρκής. Και τελικά, ποιος είναι ο στόχος από όλα τα παραπάνω; Ποιο είναι το πολιτικό διά ταύτα;
Μονόδρομος
Στην κυβέρνηση απαντούν, ακολουθώντας μια συγκεκριμένη και πολιτικά ορθή τακτική, πως η αυτοδυναμία είναι μονόδρομος για τη χώρα. Είναι η αναγκαία τακτική ώστε να υπάρξει η μέγιστη δυνατή συσπείρωση. Επειδή όμως επί της ουσίας η αυτοδυναμία δεν είναι κάτι εύκολο, πόσο μάλλον δεδομένο, στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν τεθεί δύο πήχεις, ως «μαξιλαράκια ασφαλείας». Το πρώτο και ιδανικό είναι να περάσει η Ν.Δ. το 30%. Οτιδήποτε από 30% και πάνω θα είναι ένα ποσοστό που μπορεί να μη σχηματίζει κυβέρνηση απευθείας, αλλά θα οριστικοποιεί την κυριαρχία της Ν.Δ. και του Κυριάκου Μητσοτάκη στο πολιτικό σκηνικό, κάτι που αποτελεί βασικό διακύβευμα για την κυβέρνηση. Ακόμα και αν χρειαστεί η διεξαγωγή δεύτερων εκλογών, το 30% και άνω θεωρείται στο Μέγαρο Μαξίμου ως ο ιδανικός βατήρας για να επιδιώξει σε δεύτερες εκλογές την αυτοδυναμία, αφού θα έχει καταγραφεί το γεγονός ότι η Ν.Δ. είναι ο ισχυρότερος πολιτικός πόλος της χώρας.
Κυβερνητικά στελέχη αναφέρουν πως πολιτικά διαχειρίσιμη ενόψει της δεύτερης κάλπης είναι και μια επίδοση πέριξ του 28% που κατέγραψε το κυβερνών κόμμα στις ευρωεκλογές.
Αν όμως η κυβέρνηση δεν καταφέρει να περάσει τον πήχυ του 30%, ποιο είναι το μίνιμουμ ποσοστό που θέλει να έχει προς τα κάτω; Αρμόδιες πηγές λένε πως το 28% που πήρε η Νέα Δημοκρατία στις ευρωεκλογές είναι ένας δεύτερος κομβικός πήχυς εάν πέσει κάτω από το 30%. Η επανάληψη ενός ποσοστού πέριξ του 28% θεωρείται ένα δίχτυ ασφάλειας, καθώς είναι βέβαιο ότι θα απέχει αρκετά από το δεύτερο κόμμα και θα έχει ξανά το Μαξίμου την πρωτοβουλία των κινήσεων είτε για σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας είτε τη δυνατότητα να πάει ακόμα πιο ψηλά στις δεύτερες εκλογές, καθώς εικάζεται πως θα συσπειρωθούν γύρω από τη Ν.Δ. δυνάμεις που δεν επιθυμούν την ακυβερνησία. Το σενάριο, άλλωστε, της αστάθειας σε περίπτωση μη σχηματισμού κυβέρνησης είναι ήδη βασικό επιχείρημα των κυβερνητικών στελεχών.
Ο αριθμός των κομμάτων
Την ίδια ώρα, σημαντική παράμετρος για τη Νέα Δημοκρατία είναι και οι έδρες που θα πάρει στις εκλογές και θα αποτυπώσουν τη δυναμική της. Ο αριθμός των εδρών εξαρτάται όχι μόνο από το ποσοστό του κόμματος, αλλά και από το αθροιστικό ποσοστό των κομμάτων που θα μείνουν εκτός Βουλής. Για παράδειγμα, εάν η Νέα Δημοκρατία πάρει 30% και τα κόμματα εκτός Βουλής είναι στο 10%, τότε θα έχει περίπου 120 έδρες. Αν τα κόμματα εκτός Βουλής πάρουν 5%, θα έχει περίπου 115 έδρες. Η παράμετρος αυτή είναι σημαντική για δύο λόγους: ο αριθμός των εδρών είναι εκείνος που τελικά παίζει ρόλο στον σχηματισμό κυβέρνησης και, επίσης, περισσότεροι βουλευτές σημαίνει λιγότερες εστίες εσωκομματικής έντασης. Αρα για την κυβέρνηση είναι σημαντικό μικρά κόμματα που είναι στο όριο εισόδου στη Βουλή, όπως η Φωνή Λογικής, η Νίκη, το ΜέΡΑ25 και ο ΣΥΡΙΖΑ, να μείνουν εκτός Βουλής και να αθροίσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό, ώστε να δώσουν εξ αντανακλάσεως έξτρα πατήματα στην κυβέρνηση. Αυτό πάντως που δεν μπορεί να υπολογιστεί είναι τι θα κάνει το κόμμα Σαμαρά, καθώς δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί και ως εκ τούτου δεν μπορεί να μετρηθεί πραγματικά.
