Πρόσφατα, ο γνωστός Αμερικανός σχολιαστής του CNN Φαρίντ Ζακάρια προειδοποίησε ότι «καθώς αυξάνονται οι δαπάνες της Ευρώπης, η ήπειρος θα εξαρτάται λιγότερο από τις ΗΠΑ και θα είναι λιγότερο υποχωρητική απέναντί τους». Μήπως αυτή, όμως, θα είναι μια εξέλιξη win-win για ΗΠΑ και Ευρώπη;
Πράγματι ο Ζακάρια, στην πραγματικότητα εξέφρασε, άτυπα, ανησυχίες εκπροσώπων του κατεστημένου της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής για την απώλεια επιρροής που θα μπορούσε να προκύψει ως συνέπεια των χειρισμών του Ντόναλντ Τραμπ, με τη μείωση στρατευμάτων των ΗΠΑ στην Ευρώπη.
Ωστόσο για τον πρώην ειδικό βοηθό του προέδρου Ρόναλντ Ρίγκαν Νταγκ Μπάντοου πολλοί στην Ουάσινγκτον τείνουν να κάνουν το ίδιο λάθος με τον Ζακάρια, συγχέοντας τη δυνατότητά τους να παρεμβαίνουν διεθνώς με το εθνικό συμφέρον των Αμερικανών, καθώς, όπως υποστηρίζει, η πρώτη είναι συχνά επιζήμια.
Όπως αναφέρει σε ανάλυσή του στο The Responsible Statecraft, ο Μπάντοου –ο οποίος σήμερα είναι ανώτερος ερευνητής στο Ινστιτούτο Κάτο- υποστηρίζει ότι τα οφέλη για την Αμερική θα υπερτερούν κατά πολύ των προβλημάτων από την ευρωπαϊκή ενδυνάμωση.
Θα γίνει πιο υπεύθυνη η Ευρώπη
Πρώτον, ο Μπάντου λέει ότι η υπερβολική εξάρτηση των Ευρωπαίων από την Ουάσιγκτον έχει εδώ και καιρό έχει περιορίσει την αμοιβαία συνεργασία τους. Επικαλούμενος έρευνα του Pew Research Center, σημειώνει ότι μεγάλο ποσοστό των Ευρωπαίων δεν εμφανιζόταν διατεθειμένο να προστρέξει στρατιωτικά σε βοήθεια άλλου κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ σε περίπτωση πολέμου
Ωστόσο, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι εξακολουθούσαν να πιστεύουν ότι η Αμερική θα επενέβαινε για λογαριασμό τους. Ο Μπάντοου υποστηρίζει, συνεπώς, ότι η ανάληψη μεγαλύτερης ευθύνης για την ίδια τους την ασφάλεια θα μπορούσε να ενισχύσει και τη μεταξύ τους συνεργασία.
Θα φρενάρει την καταστροφική πολιτική Αμερικανών προέδρων
Δεύτερον, υπογραμμίζει πως η ατολμία και η ευρωπαϊκή υποτέλεια όχι μόνο ενθάρρυναν την ανεύθυνη εξωτερική πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης, αλλά και τη σύγχρονη και καταστροφική μερκαντιλιστική οικονομική πολιτική της. Φέρνει μάλιστα το παράδειγμα του εμπορικού εκβιασμού του Τραμπ στους Ευρωπαίους το 2026. «Η ΕΕ συνθηκολόγησε οικονομικά, αποδεχόμενη τον εμπορικό εκβιασμό του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Αξιωματούχοι και σχολιαστές της ΕΕ υποστήριξαν ότι δεν είχαν άλλη επιλογή, διαφορετικά θα αφήνονταν να φροντίσουν μόνοι τους για την άμυνά τους».
Πράγματι, ο Ευρωπαίος Επίτροπος Εμπορίου Μάρος Σέφτσοβιτς παρατήρησε: «Δεν αφορά μόνο… το εμπόριο: αφορά την ασφάλεια, αφορά την Ουκρανία, αφορά τη σημερινή γεωπολιτική αστάθεια.
Έτσι ο Μπάντοου υπογραμμίζει πως εάν η ΕΕ, δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στη στρατιωτική ομπρέλα των ΗΠΑ, θα πρέπει να κάνει περισσότερα για τη δική της ασφάλεια.
«Αυτό θα τους ασκήσει μεγαλύτερη πίεση ώστε να περιορίσουν τη δυσκίνητη παραγωγή κανονισμών και να απελευθερώσουν τους υφιστάμενους περιορισμούς. Θα έχουν επίσης σοβαρούς λόγους να απορρίπτουν αμφιβόλου σκοπιμότητας και δαπανηρές αμερικανικές απαιτήσεις. Και θα είναι πιθανότερο να αντιπαρατίθενται ευθέως με τις αμερικανικές κυβερνήσεις όταν ο επόμενος Τζορτζ Μπους ή Ντόναλντ Τραμπ αποφασίσει να προκαλέσει άλλη μία διεθνή καταστροφή».
Οι ΗΠΑ θα μπορούν να παρεμβαίνουν λιγότερο στον κόσμο
Ένα τρίτο όφελος για τον Μπάντου είναι ότι θα περιοριστεί η δυνατότητα της Αμερικής να παρεμβαίνει ανά τον κόσμο, ιδίως εάν αυτό οδηγήσει τελικά σε πλήρη αποχώρηση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων από την ευρωπαϊκή ήπειρο.
Η Ρωσία δεν θα θεωρούνταν πλέον πιθανή υπαρξιακή απειλή, τουλάχιστον στην Ουάσιγκτον, επιτρέποντας στις ΗΠΑ να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο, καταργώντας τόσο τη δέσμευσή τους να εμπλακούν σε πόλεμο όσο και τη δομή των ενόπλων δυνάμεων που απαιτείται για την εκπλήρωση αυτής της υποχρέωσης. Οι Αμερικανοί θα μπορούσαν τότε να αξιοποιήσουν καλύτερα αλλού αυτούς τους πόρους που θα απελευθερώνονταν.
Έτσι, αυτό που ορισμένοι θεωρούν πιθανό πρόβλημα θα αποτελούσε στην πραγματικότητα τεράστιο πλεονέκτημα. Είναι αλήθεια ότι η Ουάσιγκτον κινδυνεύει να χάσει μια υποτακτική Ευρώπη, πρόθυμη να υποστηρίζει τις πολιτικές παρεμβάσεις της και να λειτουργεί ως ορμητήριο για τις στρατιωτικές επεμβάσεις της Ουάσιγκτον.
Ωστόσο, αυτές οι πολιτικές έχουν, τις περισσότερες φορές, αποδειχθεί καταστροφικές. Ακόμη και ο κατ’ όνομα καλοπροαίρετος ηγεμόνας του πλανήτη χρειάζεται αυτοσυγκράτηση.
